(Της Αγγελικής Ζούμπου)
Πρώτη επαφή με τη γραφή της Άνια Μούγκερλι, της Σλοβένας συγγραφέως που οι εκδόσεις Βακχικόν φέρνουν κοντά μας με τη συλλογή επτά διηγημάτων υπό τον τίτλο «Η οικογένεια των μελισσών».
Κατ’ αρχάς νιώθω μεγάλη χαρά που έχουμε πρόσβαση σε ένα βιβλίο γραμμένο στο πρωτότυπο στα σλοβένικα, επειδή η Σλοβενία είναι μία χώρα που λατρεύω, αλλά κι επειδή είναι δύσκολο να βρει κανείς μεταφρασμένα στα ελληνικά έργα Σλοβένων συγγραφέων.
Η Άνια Μούγκερλι με κέρδισε ήδη από το πρώτο διήγημα. Η γραφή της είναι στρωτή χωρίς να γίνεται απλοϊκή, απαλλαγμένη από πολλά στολίδια χωρίς όμως να χάνει τη λογοτεχνικότητά της. Απαιτεί προσοχή η ανάγνωση τούτης της συλλογής, θέλει ο αναγνώστης να επικεντρωθεί στα γεγονότα και τα συναισθήματα, αλλά και να εμπιστευτεί τη συγγραφέα όταν αυτά που ο ίδιος θεωρεί απαρέγκλιτες σταθερές παραβιάζονται.
Τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας μοιάζουν θολά στα περισσότερη διηγήματα της συλλογής, σαν να περιηγούμαστε σε έναν χώρο που θεωρούσαμε οριοθετημένο, μόνο και μόνο για να καταλάβουμε στο τέλος πως οι διαχωριστικές γραμμές είχαν μουτζουρωθεί και πραγματικότητα και φαντασία είχαν συγκεραστεί σε έναν χώρο όπου όλα είναι δυνατά.
Το ίδιο ισχύει και για τον διαχωρισμό παρελθόντος και μέλλοντος. Ορισμένοι από τους ήρωες των διηγημάτων δρουν με τρόπο που καταλύει την αυστηρή θεώρηση του χρόνου, η γνώση τους δεν κατακτάται γραμμικά αλλά διαχέεται σε ένα ευτύτερο πεδίο συνείδησης. Μέλλον και παρελθόν τελούν σε μία περίεργη, ανεξήγητη αλληλεπίδραση με το παρόν, η οποία όμως δεν ξενίζει τελικά τον αναγνώστη, αλλά τον αναγκάζει να δεχτεί τους ιδιότυπους κανόνες του κόσμου της Μούγκερλι.
Οι παραδόσεις της χώρας της συγγραφέως είναι παρούσες σε πολλά σημεία. Το καρναβάλι με ιδιαίτερες μάσκες, μυθικά πλάσματα της σλοβένικης παράδοσης, παραδόσεις του γάμου και άλλες, όλες συνδιαμορφώνουν αυτό που οι ήρωες αντιλαμβάνονται ως πραγματικότητα.
Ο θάνατος ανθρώπων, σχέσεων και δυνατοτήτων εξερευνάται με βαθιά ενσυναίσθηση, η οποία όμως δεν ταΐζεται στον αναγνώστη, αλλά μάλλον ενσταλάζεται με αριστοτεχνικό τρόπο μέσα από τις αντιθέσεις και την εσωτερική αναζήτηση των ηρώων.
Τα πρόσωπα πασχίζουν να καταλάβουν τον ίδιο τους τον εαυτό μέσα από τη σύνδεση με τους άλλους αλλά και σκάβοντας μέσα τους για να ξεθάψουν εκείνο που τους καλούπωσε σ’ αυτό που είναι σήμερα. Ξεχωριστοί, παράξενοι αλλά και τόσοι ταυτίσιμοι, ανάμεσα σ’ αυτούς τους ήρωες ο αναγνώστης θα βρει να εκφράζεται μία πτυχή του που ίσως δεν είχε συνειδητοποιήσει, ή κάποια που είχε μεν συνειδητοποιήσει αλλά δεν τολμούσε να εκφράσει.
Συνολικά η Άνια Μούγκερλι με κέρδισε όχι μόνο με τη γραφή της αλλά και με τον ξεχωριστό της τρόπο να βλέπει και να ερμηνεύει τις ιστορίες των ανθρώπων. Μακάρι στο μέλλον να έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε κι άλλα έργα της.
Αναζητήστε το βιβλίο εδώ:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...