Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Διήγημα: ΤΙ ΤΗΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;, του Ιωάννη Μπαχά


ΤΙ ΤΗΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;



     Η φωτιά καίει και όταν βρέχει. Δεν σταματάει, ούτε σβύνει. Έφθασα πρώτη. Και μόνη. Δεν είναι τελικά και τόσο καλό να ζεις στην εξοχή. Όταν χρειάζεσαι τους γείτονες δεν είναι κανένας αρκετά κοντά σου για να σε βοηθήσει. Η Αννούλα στρίγγλιζε στο δωμάτιο της και ο Λάμπρος έλειπε. 
Οι σκύλοι δεν κάνουν δεύτερες σκέψεις. Τώρα το κατάλαβα. Όρμηξα στις σκάλες. Η φωτιά καψάλιζε τη γούνα μου. Οι πατούσες μου έκαιγαν αφάνταστα. Ανέβηκα τις σκάλες τεντώνοντας τα πόδια μου για να ακουμπήσω σε όσο το δυνατόν λιγότερα σκαλιά. Η μοκέτα ζεματούσε. Το πόμολο ήταν χειρότερο. Σηκώθηκα στα πίσω πόδια και το κατέβασα. Οι κούκλες παίρνουν εύκολα φωτιά. Κρίμα. Μου άρεσαν και μένα. Δάγκασα το γιακά της Αννούλας και άρχισα να τη σέρνω προς τα έξω. 
Έκλαιγα από τον καπνό αλλά η Αννούλα συνήλθε μόλις βγήκε από το δωμάτιο και τη φύσηξε ο αέρας από την εξώπορτα. Δεν μπόρεσα να την κρατήσω. Δεν γλιτώσαμε την κατρακύλα. Το κεφάλι της προσγειώθηκε στην κοιλιά μου. Χαίρομαι που δεν χτύπησε αλλά τα πλευρά μου θα μου θυμίζουν πάντα εκείνη την τσουλήθρα. Βγήκαμε έξω και ο Λάμπρος έπεσε πάνω μας κλαίγοντας.
     “Τι ηρωϊκό κορίτσι. Κινδύνεψε για να σώσει το σκυλάκι της”, είπε η πυροσβέστης και με χάϊδεψε.

     Τι της λες τώρα!!!    

Για τα ΒΙΒΛΙΟγραφικά
Ιωάννης Μπαχάς, Μάιος 2020
Εκπαιδευτικός


Σημείωση από την αρχισυνταξία: Κανένα ζώο δεν κακοποιήθηκε προκειμένου να γραφτεί αυτή η ιστορία. Στην φωτογραφία ο σκύλος είναι καλυμμένος με μια ειδική σκόνη που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της φωτιάς. 


~|~|~|~|~|~|~|~|~|~


Βιογραφικό του συγγραφέα: Ονομάζομαι Γιάννης Μπαχάς, είμαι εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και ζω στη Θεσσαλονίκη. Γράφω μόλις τα τελευταία δύο χρόνια κυρίως ποίηση και διηγήματα μικρής έκτασης με θέματα επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Συμμετέχω σε διαγωνισμούς και συλλογικές εκδόσεις. Διαβάζω συστηματικά (και στα πλαίσια των σπουδών μου στη Δημοσιογραφία και τη Βιβλιοθηκονομία) Έλληνες και ξένους συγγραφείς φαντασίας, όπως ο Βουτυράς, Πόε, Λάβκραφτ, Μάχεν, Α. Σμιθ, Ντέρλεθ, Λάβμαν, και όλους όσους κινούνται γύρω τους. Διατηρώ ένα ιστολόγιο με τίτλο "Το Φρούριο της Λήθης" (www.thecastleofoblivion.blogspot.com) όπου δημοσιεύω δικά μου και φίλων κείμενα, όποτε προλαβαίνω φυσικά.


~|~|~|~|~|~|~|~|~|~


Τα κείμενα των συγγραφέων ανεβαίνουν αυτούσια, χωρίς περικοπές και διορθώσεις. Οι συγγραφείς είναι υπεύθυνοι ώστε να κείμενά τους να είναι ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων.




Σχόλια