BOOK REVIEW: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ του ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

(Της  Κατερίνας Τσαμπά ) Είναι κάποια βιβλία μπροστά στα οποία σκύβω το κεφάλι και νιώθω τόσο μικρή όταν ειδικά καλούμαι να γράψω δυο λόγια για αυτά. Ένα τέτοιο είναι και το βιβλίο της ανησυχίας του Πεσσόα. Αν δεν επέμενε τόσο η Γιώτα (Βασιλείου) για να το διαβάσω, ίσως να μην το τολμούσα ποτέ. Την ευχαριστώ γιατί η αναγνωστική μου εμπειρία μαζί του ήταν εκπληκτική. Το ταξίδι, που λέμε καμιά φορά, υπέροχο. Τι να πρωτογράψω σκέφτομαι κι αυτό που υπερτερεί στο μυαλό μου είναι ότι το βιβλίο αυτό μοιάζει σαν απολογισμός της καθημερινότητας και καταγραφή συναισθημάτων, ώστε να τα διαβάσει κάποιος κάποτε. Σαν να θέλει να αφήσει μια παρακαταθήκη για τη ζωή, την τέχνη, τον θάνατο και τόσα άλλα. Μοιάζει να θέλει να δηλώσει τη θέση του. Λέει χαρακτηριστικά σε ένα σημείο ότι δεν εγκατέλειψε εντελώς τον Θεό αλλά ούτε και δέχτηκε ποτέ την ανθρωπότητα. Ότι η πραγματικότητα που μας δόθηκε δεν είναι άλλη από τις αισθήσεις μας κι αυτές εξερευνούμε. Θεωρεί τη ζωή ως “πανδοχείο” και σε αυτό περιμ...

Διήγημα: ΤΙ ΤΗΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;, του Ιωάννη Μπαχά


ΤΙ ΤΗΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;



     Η φωτιά καίει και όταν βρέχει. Δεν σταματάει, ούτε σβύνει. Έφθασα πρώτη. Και μόνη. Δεν είναι τελικά και τόσο καλό να ζεις στην εξοχή. Όταν χρειάζεσαι τους γείτονες δεν είναι κανένας αρκετά κοντά σου για να σε βοηθήσει. Η Αννούλα στρίγγλιζε στο δωμάτιο της και ο Λάμπρος έλειπε. 
Οι σκύλοι δεν κάνουν δεύτερες σκέψεις. Τώρα το κατάλαβα. Όρμηξα στις σκάλες. Η φωτιά καψάλιζε τη γούνα μου. Οι πατούσες μου έκαιγαν αφάνταστα. Ανέβηκα τις σκάλες τεντώνοντας τα πόδια μου για να ακουμπήσω σε όσο το δυνατόν λιγότερα σκαλιά. Η μοκέτα ζεματούσε. Το πόμολο ήταν χειρότερο. Σηκώθηκα στα πίσω πόδια και το κατέβασα. Οι κούκλες παίρνουν εύκολα φωτιά. Κρίμα. Μου άρεσαν και μένα. Δάγκασα το γιακά της Αννούλας και άρχισα να τη σέρνω προς τα έξω. 
Έκλαιγα από τον καπνό αλλά η Αννούλα συνήλθε μόλις βγήκε από το δωμάτιο και τη φύσηξε ο αέρας από την εξώπορτα. Δεν μπόρεσα να την κρατήσω. Δεν γλιτώσαμε την κατρακύλα. Το κεφάλι της προσγειώθηκε στην κοιλιά μου. Χαίρομαι που δεν χτύπησε αλλά τα πλευρά μου θα μου θυμίζουν πάντα εκείνη την τσουλήθρα. Βγήκαμε έξω και ο Λάμπρος έπεσε πάνω μας κλαίγοντας.
     “Τι ηρωϊκό κορίτσι. Κινδύνεψε για να σώσει το σκυλάκι της”, είπε η πυροσβέστης και με χάϊδεψε.

     Τι της λες τώρα!!!    

Για τα ΒΙΒΛΙΟγραφικά
Ιωάννης Μπαχάς, Μάιος 2020
Εκπαιδευτικός


Σημείωση από την αρχισυνταξία: Κανένα ζώο δεν κακοποιήθηκε προκειμένου να γραφτεί αυτή η ιστορία. Στην φωτογραφία ο σκύλος είναι καλυμμένος με μια ειδική σκόνη που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της φωτιάς. 


~|~|~|~|~|~|~|~|~|~


Βιογραφικό του συγγραφέα: Ονομάζομαι Γιάννης Μπαχάς, είμαι εκπαιδευτικός Φυσικής Αγωγής και ζω στη Θεσσαλονίκη. Γράφω μόλις τα τελευταία δύο χρόνια κυρίως ποίηση και διηγήματα μικρής έκτασης με θέματα επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Συμμετέχω σε διαγωνισμούς και συλλογικές εκδόσεις. Διαβάζω συστηματικά (και στα πλαίσια των σπουδών μου στη Δημοσιογραφία και τη Βιβλιοθηκονομία) Έλληνες και ξένους συγγραφείς φαντασίας, όπως ο Βουτυράς, Πόε, Λάβκραφτ, Μάχεν, Α. Σμιθ, Ντέρλεθ, Λάβμαν, και όλους όσους κινούνται γύρω τους. Διατηρώ ένα ιστολόγιο με τίτλο "Το Φρούριο της Λήθης" (www.thecastleofoblivion.blogspot.com) όπου δημοσιεύω δικά μου και φίλων κείμενα, όποτε προλαβαίνω φυσικά.


~|~|~|~|~|~|~|~|~|~


Τα κείμενα των συγγραφέων ανεβαίνουν αυτούσια, χωρίς περικοπές και διορθώσεις. Οι συγγραφείς είναι υπεύθυνοι ώστε να κείμενά τους να είναι ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων.




Σχόλια