Book Review: Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΙ ΜΕΙΛΕΡ, του JOËL DICKER

(Της Γιώτας Βασιλείου)


Εδώ ξεκινά η ΜΑΥΡΗ ΝΥΧΤΑ.

Τελείωσα την «Εξαφάνιση της Στέφανι Μέιλερ» μόλις σήμερα το πρωί και σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι το απόλαυσα. Είναι μια πολύπλευρη ιστορία γεμάτη με ίντριγκες και δολοπλοκίες, αγωνία, μυστήριο κι αρκετές ανατροπές καθ’ όλη τη διάρκειά της. Κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή. Δε μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς αμιγώς αστυνομικό γιατί δεν είναι. Προσωπικά θα το κατηγοριοποιούσα ως μυστηρίου με αρκετά αστυνομικά και ψυχολογικά στοιχεία.

Ξέρω πως οι γνώμες των αναγνωστών διχάζονται σε σχέση με τη γραφή του Ζοέλ Ντίκερ. Είναι αλήθεια πως και τα δύο προηγούμενα βιβλία του («Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ» και «Το βιβλίο των Μπάλτιμορ», εκδόσεις Πατάκης) είναι βραδύκαυστα και μεγάλα σε όγκο. Και παραμένει πιστός σε αυτό το στυλ ο συγγραφέας και στο τρίτο του βιβλίο, το οποίο ομολογουμένως, θα μπορούσε να είναι μικρότερο κατά 100-150 σελίδες. Ωστόσο, η πένα του Ντίκερ έχει κάτι το μαγικό. Χαλαρώνει ενώ συγχρόνως κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη, που δύσκολα μπορεί να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του. 

Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του, ο Ντίκερ έχει βασίσει την πλοκή του βιβλίου στην πρακτική των αναδρομών στο παρελθόν (flash backs) ενώ η ιστορία αποτελείται στο σύνολό της, από επιμέρους μικρές ιστορίες, που έχουν να κάνουν με το παρελθόν και το παρόν των πρωταγωνιστών. Οι ιστοριούλες αυτές, στην πορεία του βιβλίου ενώνονται σε έναν κεντρικό άξονα, ο οποίος με τη σειρά του μας δίνει ξεκάθαρα και χωρίς ερωτηματικά, τη λύση του μυστηρίου. 

Ημέρα οργής εκείνη η μέρα, τον κόσμο θα αφανίσει μες στις στάχτες!

Θα ήθελα επίσης να μιλήσω για τη σκηνοθετική δεινότητα που παρουσιάζει ο συγγραφέας στο νέο του αυτό πόνημα, σε σχέση με τις αναδρομές στο παρελθόν που προανέφερα. Διηγούμενος με τη φωνή κάποιου από τους ήρωές του, την ιστορία του σήμερα, ο συγγραφέας δίνει την πάσα (μέσω της αφήγησης ή/και του διαλόγου μεταξύ των προσώπων), στο flash back. Σα να βλέπουμε μια κινηματογραφική σκηνή, όπου εκεί που μιλάει ο πρωταγωνιστής, ξάφνου η εικόνα θολώνει κι όταν καθαρίζει ξανά, βρισκόμαστε κάποια χρόνια πίσω και παρακολουθούμε τον ίδιο άνθρωπο, πολύ πιο νέο, να κάνει πράξη αυτά που μόλις πριν από μερικά δευτερόλεπτα, μας διηγούταν. Τις λάτρεψα αυτές τις εναλλαγές. Αυτές, καθώς και η διήγηση από διαφορετικό πρόσωπο κάθε φορά, όχι μόνο δε με κούρασαν, αντίθετα έδωσαν ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον στην ιστορία και σε συνδυασμό με τα μικρά κεφάλαια, με βοήθησαν να προχωρώ το διάβασμα με πολύ γρήγορες ταχύτητες.

Ο ήρωες που δημιούργησε και εδώ ο συγγραφέας είναι πολύ αληθοφανείς, ολοκληρωμένοι κι άκρως ενδιαφέροντες. Έχουμε μια πλειάδα από προσωπικότητες βαρύθυμες, χαρακτήρες που θυμίζουν καρικατούρα, χαρακτήρες αντιπαθητικούς ή καιροσκόπους, που θα πατούσαν επί πτωμάτων για να πετύχουν το στόχο τους και χαρακτήρες που προκαλούν τη συμπάθεια ή/και τον οίκτο μας. Μάλιστα, στην αρχή του βιβλίου, ο συγγραφέας αναγνωρίζοντας ότι τα πρόσωπα που συμμετέχουν στο έργο αυτό είναι πάρα πολλά, έχει συμπεριλάβει μια λίστα με τα ονόματα και τις ιδιότητες των ηρώων του, διευκολύνοντας έτσι τον αναγνώστη, τουλάχιστον μέχρι αυτός να εξοικειωθεί με τα πρόσωπα και να μάθει τα ονόματα τους. Ωστόσο, πρέπει να το πω αυτό, υπήρξαν δυο χαρακτήρες, των οποίων την ύπαρξη δεν κατανόησα καθώς δεν εξυπηρέτησαν την πλοκή σε κάτι. Θα μπορούσε άνετα να γίνει η ιστορία, χωρίς αυτούς και να γλιτώσουμε από αρκετές σελίδες περιττολογίας (κατά την ταπεινή μου άποψη και μόνο).

Για να ολοκληρώσω… Μπορεί να μην είναι η καλύτερη προσπάθεια του Ζοέλ Ντίκερ –για μένα την πρώτη θέση συνεχίζουν να κρατούν οι Μπάλτιμορ-, όμως η ιστορία της «Εξαφάνισης της Στέφανι Μέιλερ» είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο με πλοκή που ρέει ομαλά κι όταν χρειάζεται, ξαφνικά γκαζώνει.  Οι υποθέσεις που πραγματεύεται είναι ενδιαφέρουσες, με μπόλικες ανατροπές και στιγμές αγωνίας. Οι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των υποθέσεων είναι συμπαγείς και καλά εδραιωμένοι, χωρίς να αφήνουν νοηματικά κενά. Κάποιες από τις αποκαλύψεις που προκύπτουν, τις περιμένεις αλλά κάποιες άλλες είναι πραγματική έκπληξη. Το τέλος του βιβλίου είναι πάρα πολύ καλό, δένει όλα τα γεγονότα μεταξύ τους και δεν αφήνει τίποτα να υπονοείται. Ως εκ τούτου, εάν σας άρεσε ο Χάρυ Κέμπερτ και οι Μπάλτιμορ, τότε να το αναζητήσετε. Είναι σίγουρο ότι θα σας μαγέψει!

Καλές αναγνώσεις!

Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ

.