Book Review: Ο ΤΡΟΦΙΜΟΣ, του SEBASTIAN FITZEK, εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Όλοι όσοι έχουμε διαβάσει τα βιβλία του, γνωρίζουμε πως ο Sebastian Fitzek είναι ο μετρ του ψυχολογικού θρίλερ και των ανατροπών! Δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για να μας πείσει για αυτό… απλά να εκδώσει το επόμενο βιβλίο του! Έτσι λοιπόν, για μια ακόμη φορά, επιστρέφει στον… τόπο του εγκλήματος, με τον «Τρόφιμο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Και θα μας φέρει τα πάνω κάτω, γιατί και αυτό του το πόνημα, είναι γρήγορο, γεμάτο σασπένς και φουλ στις ανατροπές! Και εδώ θα χρησιμοποιήσω τα λόγια της Μαριάννας Φλέσσα, η οποία έγραψε στη δική της άποψη/πρόταση: «Ο Σεμπάστιαν Φίτσεκ είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Όσο περνάει ο καιρός, τα νέα του βιβλία γίνονται όλο και καλύτερα, η φαντασία του απελευθερώθηκε και η γραφή του γίνεται όλο και πιο στρωτή».

Οι ιστορίες του Fitzek θυμίζουν παγόβουνο. Βλέπεις στη επιφάνεια την κορυφή του κι ούτε φαντάζεσαι τον όγκο που υπάρχει από κάτω. Και δε θα το μάθεις παρά μόνο αν μπεις βαθιά, όλο και πιο βαθιά στον κόσμο του. Στον «Τρόφιμο» λοιπόν η ιστορία αφορά σε έναν απελπισμένο πατέρα, ο οποίος κάνει απέλπιδες προσπάθειες, προκειμένου να εντοπίζει, ζωντανό ή νεκρό, το γιο του, τον οποίο έχει απαγάγει ένας serial killer.  Οι έρευνές του τον οδηγούν στη ψυχιατρική κλινική όπου κρατείται ο δολοφόνος, με σκοπό να του εκμαιεύσει την αλήθεια για τον τόπο που θα βρει το παιδί του, όπως προείπα, ζωντανό ή νεκρό. Το τι συμβαίνει από κει και μπρος, το τι μυστικά κι αλήθειες θα βγουν στην επιφάνεια, θα το μάθεις μόνο αν το διαβάσεις.

Η αλήθεια είναι ότι ως θέμα, δεν είδα κάτι ιδιαίτερο, εννοώ σε σχέση με ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα από τον ίδιο. Η ιστορία συνηθισμένη αρκετά, είναι η αλήθεια. Επίσης, σε κάποια σημεία το βρήκα κάπως… υπερβολικό αλλά δε βαριέσαι; Fitzek είναι αυτός. Δεν θέλω να διυλίσω τον κώνωπα και να καταπιαστώ με τις λεπτομέρειες. Το θέμα είναι το πώς χειρίζεται την πλοκή του ο συγγραφέας. Το πώς χτίζει τους χαρακτήρες και τους τοποθετεί μέσα στην ιστορία. Το πώς περιγράφει τα γεγονότα, το πώς χρησιμοποιεί τους ιατρικούς όρους. Τουλάχιστον απ’ όσο μπορεί να καταλάβει ο μέσος αναγνώστης, που δεν έχει σχετική εκπαίδευση, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Έχει κάνει, όπως πάντα, την έρευνά του και μας προσφέρει απλόχερα τα άρτια αποτελέσματά της. Είναι ένα βιβλίο το οποίο διαβάζεται μονοκοπανιά και καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη με την ανατρεπτική του εξέλιξη. Αυτό είναι εν τέλει αυτό που μετράει για μένα.

Εννοείται πως δε θα μπορούσα να μη σχολιάσω, για μια ακόμη φορά, το κεφάλαιο των ευχαριστιών, το οποίο είναι μια οντότητα από μόνο του. Σε όλα τα προηγούμενα βιβλία του, από μια «διεστραμμένη» επιθυμία, γύριζα πρώτα στο πίσω μέρος του βιβλίου και διάβαζα τις ευχαριστίες. Αυτή τη φορά δε το έκανα και χαίρομαι απίστευτα γι’ αυτό, γιατί αυτές οι ευχαριστίες ήταν ένα αυτόνομο διήγημα, το οποίο έδενε ομαλά με το προηγούμενο κείμενο και ομολογουμένως, ήταν η καλύτερη κατάληξη.

Αν λοιπόν είσαι λάτρης των ψυχολογικών θρίλερ, των ανατροπών και του σασπένς, τότε μην παραλείψεις να διαβάσεις τον «Τρόφιμο». Θα παίξει άσχημα με το μυαλό σου και θα σε οδηγήσει στα όρια της παράνοιας. Αυτό δεν αναζητάς άλλωστε…;

Καλές αναγνώσεις!

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.