(Της Γιώτας Βασιλείου)Επτά μέρες μετά που ολοκλήρωσα το «Κάτι αστραφτερό» της Jacqueline Woodson και ακόμα να κατασταλάξει πλήρως μέσα μου. Η σκέψη μου εξακολουθεί να «παίρνει στο κατόπι», τις λέξεις, που τόσο όμορφα τοποθέτησε η Woodson, τη μία δίπλα στην άλλη. Πρόκειται για την ιστορία μιας αφροαμερικανικής οικογένειας και των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή των μελών της. Εξετάζει θέματα και θεσμούς όπως η οικογένεια, η πανεπιστημιακή και κοινωνική μόρφωση, η κοινωνική θέση, ο ρατσισμός, ο αυτοπροσδιορισμός, η σεξουαλική ταυτότητα και η ερωτική επιθυμία, οι επιλογές στη ζωή και το τίμημα τους. Θεμελιώδη ζητήματα που έχει αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στη ζωή του, ο καθένας από εμάς.
«Μερικές φορές το σώμα θέλει να αποτινάξει την ανάμνηση»
Με την υποβλητική της πένα, η Woodsoon περιγράφει μια απλή και συνηθισμένη, κατά τα φαινόμενα οικογένεια και δημιουργεί ολοζώντανα πορτρέτα. Με έντεχνες μεταβάσεις μπρος και πίσω στο χρόνο, δημιουργεί ένα σπουδαίο χρονογράφημα, ξεδιπλώνοντας τις πτυχές της κατακερματισμένης μνήμης των πρωταγωνιστών, φέρνοντας στην επιφάνεια θύμισες κι αναμνήσεις θολές και πυκνές σαν την πρωινή ομίχλη. Εμποτίζει κάθε σελίδα του βιβλίου με ενσυναίσθηση και συμπόνια και καθιστά τον αναγνώστη κοινωνό του πόνου των ηρώων της. Θεωρώ ότι η μεγάλη επιτυχία της Woodson σε αυτό το μυθιστόρημα, είναι ότι καταφέρνει να επικεντρωθεί στην ουσία και να καταγράψει με ακρίβεια τις διάφορες εμπειρίες των χαρακτήρων, συναισθηματικές και άλλες, αποφεύγοντας το δράμα και τη στασιμότητα, μεταβάλλοντας διαρκώς την προοπτική.
Το λιγότερο που θα μπορούσα να πω για τη συγγραφέα είναι ότι είναι μια ταλαντούχα μυθιστοριογράφος. Μου άρεσαν τα πάντα σε αυτό το βιβλίο. Η πανέμορφη πεζογραφία. Ο σεβασμός με τον οποίο προσεγγίζει το τραγικό γεγονός της 9/11. Η αφήγηση που ζωντανεύει υπέροχα και μας παίρνει από το χέρι, για να μας οδηγήσει εκεί που βρίσκεται ο πόνος και η απελπισμένη επιθυμία, για κάτι που μοιάζει αδύνατο να κατακτηθεί. Ο τρόπος που σε λίγες μόνο σελίδες, η Woodsοn κατάφερε να ολοκληρώσει τους χαρακτήρες της, δημιουργώντας ρεαλιστικούς ανθρώπους. Ο κάθε χαρακτήρας μιλά απευθείας στην ψυχή του αναγνώστη. Ζητάει κατανόηση ή ακόμα και συγχώρεση.
«Ήμουν τεσσάρων μηνών έγκυος και δεν είχα ιδέα πως στην αντίπερα όχθη της εγκυμοσύνης βρισκόταν η Μητρότητα»
Εν κατακλείδι, το νέο βιβλίο της Jacqueline Woodson, ήταν μια οδυνηρά συγκινητική ιστορία. Ένα μικρό βιβλίο, με τεράστια προοπτική. Συμπαγές και πολύ πλούσιο, το «Κάτι αστραφτερό» είναι ένα όμορφο και έντονα συναισθηματικό ταξίδι. Το αγάπησα γιατί το ένοιωσα αυθεντικό. Αληθινό. Θεωρώ ότι θα είναι ένα από τα καλύτερα της φετινής χρονιάς. Εννοείται ότι προτείνεται ασυζητητί.
Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...