(Της
Γιώτας Βασιλείου)
«Όλοι οι άνθρωποι έχουν την τιμή τους. Απλώς ορισμένοι είναι φτηνότεροι από άλλους»
Το «Οι άλλοι άνθρωποι» της C.J.Tudor, είναι ένα από τα βιβλία που μου έχουν δημιουργήσει διφορούμενα συναισθήματα. Ενώ αγαπώ τη γραφή της και με ιντριγκάρει ο τρόπος που δένει τις ιστορίες της, εν τούτοις, το συγκεκριμένο με δίχασε αρκετά. Έχω διαβάσει διάφορα σχόλια που εξομοιώνουν το έργο της C.J. Tudor με τα έργα του Stephen King. Ακόμα κι ο ίδιος ο «Βασιλιάς» αναφέρει: «Αν σας αρέσουν τα βιβλία μου, θα το λατρέψετε.». Ευπειθώς αναφέρω λοιπόν ότι, τα βιβλία του Κινγκ μου αρέσουν πολύ, το συγκεκριμένο βιβλίο της Tudor δεν το λάτρεψα.
Ας δούμε όμως τι μου άρεσε και τι όχι…
Το «Οι άλλοι άνθρωποι» είναι ένα σκοτεινό και ατμοσφαιρικό ψυχολογικό θρίλερ για ένα κορίτσι που εξαφανίστηκε και τον πατέρα της που δεν εγκαταλείπει ποτέ την ελπίδα ότι θα το βρει. Αν και από πλευράς πλοκής δεν έχουμε κάτι το ιδιαίτερα πολύπλοκο, εν τούτοις, δεν είναι εύκολο να πούμε πολλά χωρίς να πέσουμε στο λάκκο με τα σπόιλερ. Οπότε θα περιοριστώ να πω ότι, είναι μια πρωτότυπη ιστορία η οποία εν μέρει είναι ψυχολογικό θρίλερ κι εν μέρει μυστηρίου με κάποια δόση μεταφυσικού στοιχείου, όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει η συγγραφέας. Τα σύντομα κεφάλαια και το στυλ γραφής βοηθούν στη γρήγορη ανάγνωση απορροφώντας τον αναγνώστη. Αυτό που ξεχώρισε για μένα ήταν η αφηγηματική φωνή, η οποία ήταν δυνατή και καθηλωτική και σε συνδυασμό με τους καλοστημένους κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, έδινε ένα καλοσχεδιασμένο αποτέλεσμα στο κομμάτι του ψυχολογικού θρίλερ. Επιπλέον, ασχολείται με ένα θέμα, που αν υποθέσω ότι είναι πραγματικό, είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον αλλά παράλληλα και τρομακτικό.
Μέχρι εδώ όλα καλά, ναι; Έλα όμως που από τη μέση του βιβλίου και μετά με έχασε... Ξαφνικά η ιστορία μετατράπηκε σε παραμύθι. Έχασε το ρεαλισμό του. Αυτή η μικρή δόση μεταφυσικού που έχει, ενώ στο πρώτο μισό του βιβλίου δημιουργούσε προσδοκίες για κάτι πολύ δυνατό, στο τέλος μου φάνηκε ασύνδετο με την όλη ιστορία. Σα να αναδύεται και να αιωρείται από και στο πουθενά. Η σκέψη μου είναι ότι ήταν πραγματικά αχρείαστο όλο αυτό. Στο τέλος μάλιστα, αναγκάζεται να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις, προκειμένου να προσφέρει τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που είχαν προκύψει στο μεταξύ. Ειλικρινά, αν έλειπε το κομμάτι αυτό, θα είχαμε να κάνουμε –κατά τη γνώμη μου πάντα- με ένα πολύ συμπαθητικό ψυχολογικό θρίλερ.
Υπήρξαν και κάνα δυο άλλα... μπιζέλια στο στρώμα που μας έστρωσε η Tudor, ωστόσο ήταν τόσο ενοχλητικό το θέμα με το μεταφυσικό στοιχείο, που τα υπόλοιπα τα προσπέρασα χωρίς να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτά.
Δε θα πω ότι δε μου άρεσε. Ο δείκτης προτίμησής μου βρίσκεται σε θετικό πρόσημο αν και σε χαμηλή θέση. Το διάβασα ακούραστα και ευχάριστα, ωστόσο δεν ήταν αυτό που αρχικά περίμενα. Όπως και να έχει σε ένα βαθμό είναι ένα καλογραμμένο και καλοκαιρινό τολμώ να πω μυθιστόρημα, με το οποίο ο αναγνώστης θα περάσει μερικές όμορφες ώρες.
Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...