Βιβλιοπροτάσεις εν ριπή μολυβιού!

 

Ένα παλιό, ένα καινούργιο κι ένα… γαλαζ-ι-ο(αίματο)!

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Ανοίγω τον πιο όμορφο μήνα του χρόνου με τρεις ακόμη προτάσεις βιβλίων που διάβασα και μου άρεσαν. Ελπίζω να αρέσουν και σε εσάς!

Αστυνομική ιστορία, του Imre Kertés, από εκδόσεις Κέδρος

Ένα ακόμη μικρούλικο βιβλιαράκι 105 μόλις σελίδων, που διαβάζεται πάρα πολύ ευχάριστα σε 2 ωρίτσες το πολύ. Πρόκειται για μια πολύ καλογραμμένη –αλλοίμονο, νομπελίστας είναι ο άνθρωπος- αλλά ομολογουμένως δυνατή ιστορία. Μια κλεφτή ματιά στα απρόοπτα και την ανοησία της «εξέλιξης» της ανθρωπότητας. Μια ιστορία για «κλέφτες κι αστυνόμους», η οποία όμως μας σπρώχνει να σκεφτούμε την αστυνομία ως μια «εξωκρατική οντότητα», αυτόβουλη και αυτοκινούμενη. Την ανατροπή του τέλους –πόσο θλιβερή αλήθεια-  την είδα να έρχεται αλλά κατά τα άλλα απόλαυσα το πώς η πλοκή στροβιλιζόταν σε ιλιγγιώδεις σπείρες αρχικά, προτού απογειωθεί δραματικά και μας οδηγήσει σε ένα υπέροχο τέλος!

«Ναι, η σιωπή είναι αλήθεια. Αλλά μια αλήθεια που σιωπά, και όσοι μιλάνε θα έχουν δίκιο».

Οι φόνοι του Νυχτολούλουδου, του Anthony Horowitz, από εκδόσεις Διόπτρα

Θα ξεκινήσω με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το βιβλίο μου άρεσε. Καλογραμμένο, όπως άλλωστε όλα τα βιβλία του συγγραφέα, ευκολοδιάβαστο και γοητευτικό. Όμορφοι ήρωες, με πλαστικότητα και «άποψη». Έξυπνη ιστορία και πλοκή που ξεδιπλώνεται ομαλά, πάντα με ανοδική πορεία χωρίς να κάνει κοιλιές. Γενικά ένα γοητευτικό και ιδιαίτερο μυθιστόρημα μυστηρίου που το απόλαυσα.

Αλλά… ναι, ναι, υπάρχει ένα «αλλά». Ενώ στο πρώτο μέρος της σειράς (Οι φόνοι της κίσσας) είχα ενθουσιαστεί με την πρακτική βιβλίο μέσα στο βιβλίο, βλέποντάς το να επαναλαμβάνεται και σε αυτό θορυβήθηκα είναι η αλήθεια. Κι ενώ μου άρεσε πάρα πολύ, πολύ φοβάμαι πως αν το πάει σκοινί-κορδόνι σε κάθε επόμενο τίτλο της σειράς, στο τέλος θα καταντήσει βαρετό και προβλέψιμο. Εύχομαι κι ελπίζω να κάνει την ανατροπή και στο επόμενο να δούμε κάτι διαφορετικό αλλά εξίσου ευρηματικό.  Όπως και να έχει, σας προτείνω να διαβάσετε Horowitz ασυζητητί!

Το προνόμιο του πρίγκιπα, της Amélie Nothombe, από εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Ήταν να μην ξεκινήσω να διαβάζω Νοτόμπ… έχω κολλήσει. Η γραφή της είναι εθιστική. Και παρόλο που «Το προνόμιο του πρίγκιπα» δεν είναι το καλύτερό της, απ’ όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα, το απόλαυσα μέχρι και την τελευταία του αράδα. Με μόλις 137 σελίδες η νουβέλα αυτή είναι ένα ελαφρύ και φωτεινό ανάγνωσμα που θα σας κάνει να χαμογελάσετε πολλές φορές. Ένα ηθικό ή και ανήθικο –αναλόγως από ποια πλευρά το βλέπει κανείς- παραμύθι για μεγάλους. Μέσα στις σελίδες του η Νοτόμπ πραγματεύεται παράδοξα, ισχυρισμούς και μισές αλήθειες και μοιράζεται μαζί μας την ουτοπία δυο ανθρώπων που η μοίρα έδωσε να συναντηθούν. Διαβάζοντάς το μου ήρθαν στο μυαλό σκηνές από τον «κυανοπώγωνα». Δε σας λέω περισσότερα για να μην κάνω σπόιλερ. Το τέλος μου φάνηκε «λίγο» για το βιβλίο αυτό αλλά ακόμη κι έτσι ήταν ικανοποιητικό. Και για να μη ξεχάσω... το βιβλίο το βρίσκετε μόνο στα παλαιοβιβλιοπωλεία και τις ομάδες αγοραπωλησιών μιας κι είναι εξαντλημένο από τον εκδοτικό.

Καλές αναγνώσεις!