(Της Γιώτας Βασιλείου)Με την πρώτη του συγγραφική προσπάθεια, ο Νικ Πατσίνο, το Ελληνόπουλο με τις ιταλικές ρίζες, μας παρουσιάζει ένα δυνατό αστυνομικό/κατασκοπικό θρίλερ, που είναι τόσο επίκαιρο όσο ποτέ. Η ιστορία που πραγματεύεται ο Νικ εξερευνά τον άγνωστο κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, τα λογισμικά παρείσφρησης και κατασκοπίας, την παρακολούθηση προσώπων κτλ. Αν και δεν έχει προϋπηρεσία στο χώρο αυτό ο συγγραφέας, αφού οι σπουδές του είχαν να κάνουν με το γεωπεριβάλλον και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έχει καταφέρει να δέσει σφιχτά την πλοκή του και να προσφέρει μια ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική ιστορία με άνετη ροή, δυναμικές σκηνές δράσης και ένα άκρως απρόσμενο τέλος, με ένα cliffhanger για τη συνέχεια που μαθαίνω πως έρχεται.
Με δυο λόγια η ιστορία αφορά σε ένα πράκτορα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, τον Πάνο Ντέιλ, ο οποίος καλείται στην Ελλάδα για να παρακολουθήσει τη δράση μιας ομάδας αντιεξουσιαστών, η οποία καθώς φαίνεται, έχει βάλει στο στόχαστρο τον Αμερικανό πρέσβη στην χώρα. Στην ομάδα αυτή δύο είναι τα κεντρικά πρόσωπα ενδιαφέροντος, ένας άντρας που κατά τα φαινόμενα είναι και ο αρχηγός και μια γυναίκα, για την οποία όμως κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα ποιο ρόλο παίζει στην υπόθεση. Η γυναίκα αυτή λοιπόν θα γίνει το αγκάθι στα πλευρά του Ντέιλ και η μόνιμη σκέψη στο μυαλό του. Και καθώς προχωρά η παρακολούθηση το μυστήριο γύρω από την Οργάνωση πυκνώνει αφού όλα τα στοιχεία οδηγούν σε κάτι περισσότερο από μια εξτρεμιστική ομάδα. Κάτι πιο σκοτεινό, που κανείς δε μπορεί να φανταστεί.
Από την πρώτη σελίδα κιόλας, την σκυτάλη παίρνει η ίντριγκα και την κρατάει μέχρι και την τελευταία σχεδόν. Πρόκειται εν γένει, για ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο που παρόλο που μιλάει για ένα τόσο πεζό θέμα όπως τα παιχνίδια των κατασκόπων, δεν χάνει τίποτα σε συναίσθημα αλλά και δράμα. Επιπλέον αγγίζει, χωρίς όμως να εμβαθύνει, σε κοινωνικά και πολιτισμικά θέματα. Κι ενώ όταν μου πρότειναν αρχικά το βιβλίο νόμιζα ότι η ιστορία θα είναι μια από τις τόσες -ας μου επιτραπεί η λέξη- «κλισεδιάρικες» που έχω διαβάσει κι αμέσως μετά έχω ξεχάσει, εν τούτοις, διαβάζοντας όλα πήραν εντελώς διαφορετική τροπή. Ιδίως από τη μέση του βιβλίου και μετά, όπου οι ανατροπές και οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη, με κράτησε σε εγρήγορση μέχρι το τέλος.
Οι μόνες μου ενστάσεις είναι δύο και είναι οι εξής:
Η πρώτη αφορά στο ερωτικό στοιχείο που -για τα γούστα μου πάντα- είναι λίγο υπερβολικό κι έρχεται κάπως απότομα. Αλλά όπως προείπα, αυτό είναι το δικό μου γούστο κι ως τέτοιο είναι απόλυτα υποκειμενικό. Το δεύτερο πράγμα που έχω να παρατηρήσω είναι ότι κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως οι ενέργειες των ηρώων ήταν δυσανάλογες σε σχέση με το λόγο για τον οποίο γίνονταν, με αποτέλεσμα να χάνουν την αξιοπιστία τους. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στην απειρία του συγγραφέα και είναι κάτι που μέλει να αλλάξει.
Εκ κατακλείδι, το «Φύλακας Άγγελος» είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γραμμένο σε λιτή γλώσσα και έχει «πλούσια τα ελέη»: Έρωτες, πάθη, προδοσίες, περιπέτειες, ανθρωποκυνηγητά, βία. Η καλύτερη συνταγή, για να περάσουμε κάμποσες διασκεδαστικές ώρες. Ο Νικ Πατσίνο με εξέπληξε πολύ ευχάριστα με το πρώτο του βιβλίο και θα αναζητήσω και την συνέχεια της διλογίας, όταν αυτή κυκλοφορήσει.
Καλές αναγνώσεις!
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.
Photo credits: https://www.technewsworld.com/
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...