(Της Γιώτας Βασιλείου)
Έχω αναρωτηθεί πάρα πολλές φορές, εάν όλα αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου είναι προϊόν κάποιου γενικότερου προγραμματισμού (θεϊκού ή άλλου) ή αν απλά συμβαίνουν χωρίς προηγούμενο πλάνο ή σχέδιο. Είναι απλά οι συγκυρίες, το σύμπαν που συνωμοτεί, η κακιά στιγμή; Η τύχη, μια ατυχία; Ή μήπως είναι οι επιλογές μας κάθε φορά, αυτές που χαράζουν το μονοπάτι κι εν τέλει καθορίζουν κι ενορχηστρώνουν τις εξελίξεις; Φιλοσοφικά ή θεμελιώδη, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα να μου τριβελίζουν το μυαλό, κάθε φορά που μια νέα «στραβή» σκάει στο δρόμο μου.
Κι έρχεται τώρα ο Γιάννης Φιλιππίδης και λέει ανερυθρίαστα πως «Έτσι απλά συμβαίνουν όλα». Από τη μια στιγμή στην άλλη. Στο πι και φι. Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος κτλ., κτλ. Αρχικά δεν τον πίστεψα, το παραδέχομαι, όμως κάθισα να «ακούσω» τι έχει να μου πει. Και τελικά διαπίστωσα πως τον είχα αδικήσει, γιατί είχε να πει πολλά και το κυριότερο, αυτά που είχε να πει, μίλησαν στην καρδιά μου κι «ακούστηκαν» σωστά.
Το νέο λοιπόν μυθιστόρημα του Γιάννη Φιλιππίδη ασχολείται με τις βασικές αρχές που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο έρωτας, η αποδοχή, οι νέες μορφές οικογένειας, η απιστία, ο θάνατος, η ευθανασία. Αυτό που ξεχειλίζει έκδηλα από τις σελίδες του βιβλίου είναι η αγάπη για τον άνθρωπο και η ανάγκη για αποδοχή, από τη σύγχρονη κοινωνία, της διαφορετικότητας κάθε είδους. Ο τρόπος που αφηγείται τις επιμέρους ιστορίες, ο τρόπος που επέλεξε να χειριστεί τους ήρωές του, το στυλ της γραφής, η διαδρομές που ακολουθεί και γενικότερα το ύφος του, φανερώνουν έναν άνθρωπο με ήθος και ευγένεια, αρετές που ενσταλάζονται στο κείμενό του.
Οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει με την πένα του ο Γιάννης, λειτουργούν με φυσικότητα, διεκδικούν τη ζωή τους, παλεύουν μέρα με τη μέρα για τα όνειρα και τα δικαιώματά τους. Η αφήγηση πάντα σε τρίτο πρόσωπο, ρέει με πάρα πολύ καλό ρυθμό, φρενάροντας όταν χρειάζεται και «γκαζώνοντας» όταν αυτό απαιτείται, ενώ το καυστικό κι ενίοτε σαρκαστικό χιούμορ του συγγραφέα, έρχεται να καυτηριάσει καίρια θέματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Και καταλήγοντας το βιβλίο, σου αφήνει την αίσθηση ότι διάβασες κάτι νέο. Κάτι δροσερό, κάτι φρέσκο. Κάτι που δεν είχε τύχει να συναντήσεις πριν στα αναγνωστικά σου ταξίδια. Κι αυτό για μένα τουλάχιστον, είναι πέρα για πέρα αλήθεια, μιας και το ραντεβού αυτό ήταν το πρώτο μου με το Γιάννη Φιλιππίδη, σίγουρα όμως, όχι το τελευταίο!
Και κλείνω κρατώντας ένα νέο ερώτημα στο μυαλό, που έρχεται ως επιστέγασμα στα προηγούμενα: Γιατί τελικά δίνουμε τόση έκταση στα πάντα ενώ «Έτσι απλά συμβαίνουν όλα»;
Καλές αναγνώσεις!
Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...