Book Review: ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΑ του ΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

  (Της  Κατερίνας Τσαμπά )  Ένα βιβλίο σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση και ενεστώτα χρόνο είναι σχεδόν πάντα ένα δυνατό ανάγνωσμα. Τα δυο αυτά στοιχεία προσδίδουν μια ένταση στην ιστορία, έναν ρυθμό στην ανάγνωση και συναισθήματα που βιώνονται εξίσου με ένταση. Στην ιστορία του κ. Ιατρού είναι ένας πατέρας που αναζητά τον εξαφανισμένο του γιο και του απευθύνει όσα σκέφτεται. Τον βλέπουμε πρώτα να τον ψάχνει και μετά να ζει. Μοιάζει να νιώθει τώρα περισσότερα συναισθήματα από τότε που τον ζούσε και τον μεγάλωνε. Μια συμβατική σχέση με τη γυναίκα του η οποία κατέληξε άδοξα. Ο πατέρας αναπολεί το παρελθόν και αναρωτιέται αν όσα έκανε τα έκανε σωστά, αν και μοιάζει σίγουρος πως όχι. Τον ακούμε να δικαιολογεί τον γιο του που θέλησε να εξαφανιστεί χωρίς να δώσει κάποιο στοιχείο, να δικαιολογεί τη γυναίκα του που τον εγκατέλειψε. Το σπίτι του είναι κατ’ ουσίαν μια πολυθρόνα που την έχει βάλει στη μέση του δωματίου εκείνου και ενώ τα υπόλοιπα τα μετακινεί, αυτή την αφήνει εκεί, ακούνητ...

Book Review: ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, του ΠΟΛ ΟΣΤΕΡ, από εκδόσεις Σ.Ι.ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Είχα ακούσει πολλά για τον Όστερ πριν πιάσω αυτό το μικρό βιβλιαράκι στα χέρια μου. Είναι εκτός κυκλοφορίας και όταν μπήκα στο metabook κάποια στιγμή για να βρω ένα άλλο βιβλίο, έπεσε μπροστά στα ματιά μου αυτό. Αυτό το βιβλιαράκι που μόνο λόγω των λιγοστών του σελίδων μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο. Γιατί, κατά τ’ άλλα, είναι βιβλιάρα!

Η γραφή του Όστερ είναι απλώς ερωτεύσιμη. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να τη χαρακτηρίσω, αλήθεια. Είναι τόσο μεστή, τόσο ωραία, απαλή παρότι ο κόσμος που χτίζει στην ιστορία του είναι άσχημος, τρομακτικός και τόσο απέραντα κοντινός. Σαν να μπορείς να απλώσεις το χέρι σου και να τον αγγίξεις.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη η οποία ενώ ξέρω πόσο δύσκολα διαχειρίσιμη είναι, ο Όστερ στην παρουσιάζει τόσο απλή. Δεν είναι, πιστέψτε με. Κι ας είναι μόλις 191 σελίδες.

Ο κόσμος που ζει η Άννα είναι ζοφερός, σκοτεινός και πολύ τρομακτικός. Κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή σε αυτόν κι αν τελικά πεθάνεις τότε δεν υπάρχεις. Σε λεηλατούν εν ριπή οφθαλμού κι αυτό για να μπορέσουν να ζήσουν αυτοί που το κάνουν.

Αν δεν πεθάνεις από πείνα ή θα κοιτάξεις να προστατευτείς με κάποιον τρόπο ή να αυτοκτονήσεις. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. 

Η Άννα τα αφηγείται όλα σε ένα γράμμα στον εραστή της στην άλλη πλευρά της χώρας. Το πώς ξεκίνησε να μπει σε αυτόν τον κόσμο για να βρει τον αδερφό της, το πώς επιβιώνει, τις φυλές που υπάρχουν εκεί, τους κινδύνους που αντιμετωπίζει, τα σχέδια και τα όνειρα που κάνει, τους έρωτές της, τις απώλειές της, την ανάγκη της για ελευθερία, για επιβίωση, την ανάγκη της να μην ξεχάσει και τελικά για την αποδοχή της πραγματικότητας αλλά όχι την παραίτηση. Με μόνο της όπλο τον λόγο. 

Αν το βρείτε, μην το χάσετε. Αξίζει να το διαβάσετε και να το έχετε στη βιβλιοθήκη σας.

https://www.sizacharopoulos.gr/



 

Σχόλια