(Της Κατερίνας Τσαμπά )   “Το μυθιστόρημα είναι μια έφοδος προς την αλήθεια, στη μεγάλη εκστρατεία στα βάθη της συνείδησης για τη γλωσσική κατάκτηση του κόσμου”. Αγαπώ τα δοκίμια περί συγγραφής και αυτό είναι ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός, και έχει πτυχίο στα Μαθηματικά. Στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει με απλή κατανοητή γλώσσα τι είναι το μυθιστόρημα και, βασίζοντας την αφήγησή του στις σχολές και την ιστορία της συγγραφής, μας μαθαίνει την τέχνη του μυθιστορήματος. Τι είναι λοιπόν το μυθιστόρημα; Ξεκινώντας, το βιβλίο αναφέρεται στους προηγούμενους αιώνες και τι ίσχυε τότε. Πώς ξεκινάει η ιστορία, πού πάει ο χαρακτήρας, πώς καταλήγει η ιστορία. Στη συνέχεια μας μιλάει για την αφήγηση και ποιες τεχνικές υπήρξαν με την εξέλιξη των χρόνων. Αναφέρεται σε εμβληματικούς συγγραφείς όπως Μπαλζάκ και Φλωμπέρ που έχουν επηρεάσει κατά πολύ τη λογοτεχνία με τα έργα και τα λεγόμενά τους. Πόσοι αφηγητές υπάρχουν και τι ι...

Book Review: ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, του ΠΟΛ ΟΣΤΕΡ, από εκδόσεις Σ.Ι.ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Είχα ακούσει πολλά για τον Όστερ πριν πιάσω αυτό το μικρό βιβλιαράκι στα χέρια μου. Είναι εκτός κυκλοφορίας και όταν μπήκα στο metabook κάποια στιγμή για να βρω ένα άλλο βιβλίο, έπεσε μπροστά στα ματιά μου αυτό. Αυτό το βιβλιαράκι που μόνο λόγω των λιγοστών του σελίδων μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιο. Γιατί, κατά τ’ άλλα, είναι βιβλιάρα!

Η γραφή του Όστερ είναι απλώς ερωτεύσιμη. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να τη χαρακτηρίσω, αλήθεια. Είναι τόσο μεστή, τόσο ωραία, απαλή παρότι ο κόσμος που χτίζει στην ιστορία του είναι άσχημος, τρομακτικός και τόσο απέραντα κοντινός. Σαν να μπορείς να απλώσεις το χέρι σου και να τον αγγίξεις.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη η οποία ενώ ξέρω πόσο δύσκολα διαχειρίσιμη είναι, ο Όστερ στην παρουσιάζει τόσο απλή. Δεν είναι, πιστέψτε με. Κι ας είναι μόλις 191 σελίδες.

Ο κόσμος που ζει η Άννα είναι ζοφερός, σκοτεινός και πολύ τρομακτικός. Κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή σε αυτόν κι αν τελικά πεθάνεις τότε δεν υπάρχεις. Σε λεηλατούν εν ριπή οφθαλμού κι αυτό για να μπορέσουν να ζήσουν αυτοί που το κάνουν.

Αν δεν πεθάνεις από πείνα ή θα κοιτάξεις να προστατευτείς με κάποιον τρόπο ή να αυτοκτονήσεις. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. 

Η Άννα τα αφηγείται όλα σε ένα γράμμα στον εραστή της στην άλλη πλευρά της χώρας. Το πώς ξεκίνησε να μπει σε αυτόν τον κόσμο για να βρει τον αδερφό της, το πώς επιβιώνει, τις φυλές που υπάρχουν εκεί, τους κινδύνους που αντιμετωπίζει, τα σχέδια και τα όνειρα που κάνει, τους έρωτές της, τις απώλειές της, την ανάγκη της για ελευθερία, για επιβίωση, την ανάγκη της να μην ξεχάσει και τελικά για την αποδοχή της πραγματικότητας αλλά όχι την παραίτηση. Με μόνο της όπλο τον λόγο. 

Αν το βρείτε, μην το χάσετε. Αξίζει να το διαβάσετε και να το έχετε στη βιβλιοθήκη σας.

https://www.sizacharopoulos.gr/



 

Σχόλια