(Της Γιώτας Βασιλείου)
«Ξέρεις πόσο παρανοϊκό είναι να μην γνωρίζεις αν είσαι κυκλοθυμική, ευτυχισμένη, καταθλιπτική, ανικανοποίητη ή ισορροπημένη;»
Η Κορνίλια δεν ήξερε. Αναγκάστηκε να μάθει όμως όταν ξύπνησε μόνη και τρομαγμένη στο θάλαμο ενός νοσοκομείο με το απόλυτο κενό να γεμίζει τους θύλακες της πάλαι ποτέ μνήμης της. Ένας ευκατάστατος και γοητευτικός άντρας της συστήνεται ως ο σύζυγός της, μια γυναίκα ως καλή της φίλη. Φαίνεται ότι έχει γύρω της ανθρώπους που την αγαπούν, όμως εκείνη γιατί νοιώθει ότι είναι απολύτως μόνη; Ότι αυτή η ζωή δεν της ανήκει; Και γιατί διαισθάνεται κίνδυνο ολούθε;
«Τα τέρατα μπορεί να καταφέρουμε κάποτε να τ' απομακρύνουμε από τη ζωή μας, είναι τρομερό όμως το πως οι συνέπειες των πράξεών τους τελειώνουν πολύ αργότερα, αν ποτέ τελειώσουν ή μπορεί ακόμα και να γεννούν νέες τραγωδίες.»
Η Σόνια Σαουλίδου κατάφερε για μια ακόμη φορά να μας δώσει ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, με διαφορετικές προεκτάσεις. Τρεις διαφορετικές ιστορίες τρέχουν παράλληλα κάνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται αν, πως και κατά πόσον κάποια στιγμή αυτές οι ιστορίες θα βρουν ένα κοινό σημείο. Κι όμως έρχεται η στιγμή που στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, η Σόνια δημιουργεί εκείνο το υπέροχο σύμπλεγμα καταστάσεων που δρα σαν γέφυρα ανάμεσα στα διαφορετικά σύμπαντα που έχει πλάσει μέχρι τότε και όλα παίρνουν το δρόμο τους, μέχρι το εξαιρετικό και λυτρωτικό φινάλε.
«Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν την ώρα τους. Και κυρίως οι αλήθειες.»
Έχω να εξομολογηθώ το εξής: Μέχρι το πρώτο μισό του, το βιβλίο δε μου άρεσε. Και για να πω την αλήθεια βαριόμουν. Δεν ήταν αντιπροσωπευτικό της Σόνιας. Θορυβήθηκα. Πίστεψα ότι είχαμε ένα πισωγύρισμα και απογοητεύτηκα. Και παραδέχομαι πως αν δεν ήταν της Σαουλίδου το βιβλίο το πιθανότερο είναι πως θα το είχα παρατήσει. Ωστόσο επέμεινα στην ανάγνωση γιατί μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί «κάποιον άσσο να κρατούσε στο μανίκι της» όπως και έγινε άλλωστε. Από κει και πέρα αναγνώρισα τη Σόνια που ξέρω κι αγαπώ. Αγωνία στο έπακρο για τη Κορνίλια και την τύχη της, ενσυναίσθηση για την αμνησία που την ταλανίζει, άγχος και στρες. Ταυτίστηκα πλήρως με την κεντρική ηρωίδα και μπήκα κανονικότατα στα παπούτσια της.
«Ο χρόνος επουλώνει αυτά που αντέχονται. Ο χρόνος είναι μια πορεία. Αν ανατρέξεις πίσω και ξεδιπλώσεις όλα τα καρέ του σαν σε ταινία, θα εντοπίσεις το λάθος σου, τη λύση, το σημείο που εσύ ο ίδιος άλλαξες πτυχές της προσωπικότητάς σου.»
Το «Μη με ξεχάσεις» είναι ένα άκρως συναισθηματικό βιβλίο. Ένα βιβλίο που στις σελίδες ο αναγνώστης γνωρίζει τον τρόμο του άγνωστου μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας του, την αγωνία του άδειου μυαλού, την αγάπη την αμετάβλητη στο χρόνο, την αγάπη εκείνη που δεν ξεχνιέται. Μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ να το κρίνετε από την πρώτη ματιά. Απλά διαβάστε το!
Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...