Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

BOOK REVIEW: ΓΙΑ ΟΣΑ ΤΟΛΜΗΣΑ της ΕΛΕΝΗΣ ΙΣΠΟΓΛΟΥ, από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

Αναρτήθηκε από την


 (Της Κατερίνας Τσαμπά)

Τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς όνειρα;

Αυτή η ερώτηση τριγυρνάει στο μυαλό μου από τότε που διάβασα (και επιμελήθηκα) αυτό το υπέροχο βιβλίο, το βαθιά συναισθηματικό. Προσέξτε, δεν εννοώ ρομαντικό ούτε αισθηματικό. Το βιβλίο το χαρακτηρίζω συναισθηματικό γιατί σε όλη την έκτασή του επικρατούν δυνατά συναισθήματα. Θυμός, απογοήτευση, αγάπη, χαρά, λύπη, έκπληξη και τόσα άλλα.

Γιατί άραγε να θεωρείται κακό αν μια γυναίκα αποφασίσει να κυνηγήσει το όνειρό της; Γιατί να θεωρείται ότι αν κυνηγήσει κάτι για εκείνη, αυτόματα σημαίνει ότι θα ξεχάσει τους άλλους ρόλους της; Θα παρατήσει οικογένεια αν έχει; Θα αφήσει πίσω τη δουλειά της; Θα ξεχάσει τους φίλους της;

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν αυτές οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις που πιστεύω κάνουν πολλές γυναίκες να αφήνουν πίσω τελικά τα όνειρά τους.

Η συγγραφέας με το πρώτο της βιβλίο «Για όσα τόλμησα» μάς δείχνει με πολύ ωραίο τρόπο πώς η σιγουριά και προσήλωση στο όνειρο, μπορούν να σε κάνουν δυνατή και δυνατό (το βιβλίο μπορεί να έχει γυναίκα πρωταγωνίστρια αλλά είναι απαραίτητο να το διαβάσουν και οι άντρες) ώστε να προχωράς ακάθεκτη/ος προς την πραγματοποίησή του.

Η Δάφνη είναι καθηγήτρια η οποία γράφει βιβλίο. Μαθαίνουμε εξ αρχής ότι το βιβλίο της θα εκδοθεί και τη βλέπουμε ολοζώντανα μπροστά μας να χαίρεται. Μόνο που κάποιες φορές τη χαρά συνοδεύει και η λύπη κι έτσι η ηρωίδα μας πολύ σύντομα διαπιστώνει ότι αυτό που κάνει χαρούμενη εκείνη, άλλους τους θορυβεί, τους θυμώνει, τους φοβίζει. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για εκείνη.

Τη βλέπουμε να διαχειρίζεται τις αντιδράσεις και την άσχημη συμπεριφορά του συζύγου της, τις αντιδράσεις της έφηβης κόρης της. Βλέπουμε όμως και το πόσο τη στηρίζουν η καλή της φίλη −την οποία αγάπησα εξίσου με τη Δάφνη− καθώς και ο εκδότης της.

Τη βλέπουμε να κλονίζεται για λίγο, να παίρνει αποφάσεις ζωής, να στηρίζει την κόρη της, να σχεδιάζει τα βήματά της με προσήλωση πάντα στον στόχο που είχε βάλει πριν καιρό. Τη βλέπουμε να ζει τη ζωή που επιθυμεί! Πόσο σημαντικό αλήθεια!

Η Δάφνη είμαι εγώ, είσαι εσύ ίσως που με διαβάζεις τώρα. Θυμάσαι το όνειρό σου ή το άφησες να παρασυρθεί από τη λήθη και από τον χρόνο;

Η Ελένη Ισπόγλου με το βιβλίο της αυτό θέλει να μας περάσει ένα μήνυμα. Ποτέ δεν είναι αργά να ονειρεύεσαι και να κυνηγάς τ’ όνειρό σου.

Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε.

Αναζητήστε το εδώ.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...