(Της
Κατερίνας Τσαμπά)
Τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς όνειρα;
Αυτή η ερώτηση τριγυρνάει στο μυαλό μου από τότε που διάβασα
(και επιμελήθηκα) αυτό το υπέροχο βιβλίο, το βαθιά συναισθηματικό. Προσέξτε,
δεν εννοώ ρομαντικό ούτε αισθηματικό. Το βιβλίο το χαρακτηρίζω συναισθηματικό
γιατί σε όλη την έκτασή του επικρατούν δυνατά συναισθήματα. Θυμός, απογοήτευση,
αγάπη, χαρά, λύπη, έκπληξη και τόσα άλλα.
Γιατί άραγε να θεωρείται κακό αν μια γυναίκα αποφασίσει να
κυνηγήσει το όνειρό της; Γιατί να θεωρείται ότι αν κυνηγήσει κάτι για εκείνη,
αυτόματα σημαίνει ότι θα ξεχάσει τους άλλους ρόλους της; Θα παρατήσει
οικογένεια αν έχει; Θα αφήσει πίσω τη δουλειά της; Θα ξεχάσει τους φίλους της;
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν αυτές οι απαρχαιωμένες αντιλήψεις
που πιστεύω κάνουν πολλές γυναίκες να αφήνουν πίσω τελικά τα όνειρά τους.
Η συγγραφέας με το πρώτο της βιβλίο «Για όσα τόλμησα» μάς δείχνει
με πολύ ωραίο τρόπο πώς η σιγουριά και προσήλωση στο όνειρο, μπορούν να σε
κάνουν δυνατή και δυνατό (το βιβλίο μπορεί να έχει γυναίκα πρωταγωνίστρια αλλά
είναι απαραίτητο να το διαβάσουν και οι άντρες) ώστε να προχωράς ακάθεκτη/ος
προς την πραγματοποίησή του.
Η Δάφνη είναι καθηγήτρια η οποία γράφει βιβλίο. Μαθαίνουμε
εξ αρχής ότι το βιβλίο της θα εκδοθεί και τη βλέπουμε ολοζώντανα μπροστά μας να
χαίρεται. Μόνο που κάποιες φορές τη χαρά συνοδεύει και η λύπη κι έτσι η ηρωίδα
μας πολύ σύντομα διαπιστώνει ότι αυτό που κάνει χαρούμενη εκείνη, άλλους τους
θορυβεί, τους θυμώνει, τους φοβίζει. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για εκείνη.
Τη βλέπουμε να διαχειρίζεται τις αντιδράσεις και την άσχημη
συμπεριφορά του συζύγου της, τις αντιδράσεις της έφηβης κόρης της. Βλέπουμε
όμως και το πόσο τη στηρίζουν η καλή της φίλη −την οποία αγάπησα εξίσου με τη Δάφνη−
καθώς και ο εκδότης της.
Τη βλέπουμε να κλονίζεται για λίγο, να παίρνει αποφάσεις
ζωής, να στηρίζει την κόρη της, να σχεδιάζει τα βήματά της με προσήλωση πάντα
στον στόχο που είχε βάλει πριν καιρό. Τη βλέπουμε να ζει τη ζωή που επιθυμεί!
Πόσο σημαντικό αλήθεια!
Η Δάφνη είμαι εγώ, είσαι εσύ ίσως που με διαβάζεις τώρα.
Θυμάσαι το όνειρό σου ή το άφησες να παρασυρθεί από τη λήθη και από τον χρόνο;
Η Ελένη Ισπόγλου με το βιβλίο της αυτό θέλει να μας περάσει
ένα μήνυμα. Ποτέ δεν είναι αργά να ονειρεύεσαι και να κυνηγάς τ’ όνειρό σου.
Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε.
Αναζητήστε το εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...