🖉 Εν ριπή μολυβιού

(Της Γιώτας Βασιλείου ) Αν υπάρχει κάτι που χαρακτήρισε το ξεκίνημα της φετινής αναγνωστικής χρονιάς, δεν ήταν η ποικιλία ή η διάθεση για ασφαλείς επιλογές, αλλά μια σχεδόν πεισματική βύθιση στο σκοτάδι. Τα πρώτα αναγνώσματα δεν προσέφεραν παρηγοριά, δεν υποσχέθηκαν κάθαρση και δεν ενδιαφέρθηκαν να είναι ευχάριστα. Με διαφορετικές φόρμες και ρυθμούς, όλα κινήθηκαν γύρω από την ενοχή, τη βία και την ηθική ασάφεια, απαιτώντας από τον αναγνώστη εγρήγορση και αντοχή. Ήταν βιβλία που δεν ζήτησαν απλώς να διαβαστούν, αλλά απαίτησαν από εμένα να τα αντέξω. Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να ξεκινήσει μια νέα χρονιά ανάγνωσης. Καλή αναγνωστική χρονιά λοιπόν! ΤΟ ΧΙΟΝΙ του JOHN BANVILLE, από εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ Το Χιόνι του Τζον Μπάνβιλ είναι αστυνομικό μόνο κατ’ όνομα. Στην ουσία πρόκειται για μια σκοτεινή, αργόσυρτη μελέτη ενοχής, όπου η πλοκή λειτουργεί περισσότερο ως πρόσχημα για να αναδειχθούν η ατμόσφαιρα και η ηθική ασάφεια. Ο Μπάνβιλ γράφει με ψυχρότητα και χειρουργική ακ...

BOOK REVIEW: ΠΟΥΡΓΚΑΤΟΡΙΟ του JOHN KILLIAN από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

(Της Κατερίνας Τσαμπά),

Καθαρτήριο, κόλαση, θάνατος, απώλεια, επιβίωση. Θάνατος. Σκηνές από ταινία του Κινγκ και αφήγηση ανατριχιαστική, ρεαλιστικές σκηνές, χαρακτήρες ολοζώντανοι. Μικρά κεφάλαια.

Νομίζω ότι αν τελείωνα εδώ την άποψή μου θα έφτανε για να σας παρακινήσω να το διαβάσετε, μα εγώ θέλω να μοιραστώ όλη μου την αναγνωστική εμπειρία από αυτό το βιβλίο.

Πρώτη φορά διαβάζω τρόμου, ίσως πρώτη φορά διαβάζω ένα βιβλίο καθαρού τρόμου. Ένα γνήσιο του είδους του. Τρεις μέρες χρειάστηκα και λέω μέρες γιατί ακόμα κι αν σκοτείνιαζε έξω εγώ είχα αναμμένα στο φουλ τα φώτα. Και του διπλανού δωματίου και του χολ.

Ήταν πραγματικά σαν να έβλεπα ολοζώντανα μπροστά μου να εξελίσσεται η ιστορία. Μια ιστορία απώλειας και θανάτου, με σκληρές σκηνές βίας, λίγο από Κινγκ και λίγο από Stranger things χωρίς αυτό να μειώνει διόλου την πρωτοτυπία της.

Τέσσερις άνθρωποι, δυο γυναίκες και δυο άντρες, βρίσκονται σε ένα μέρος κάπου μακριά, σε ένα μέρος που μοιάζει πραγματικό αλλά μάλλον δεν είναι. Αρχικά δε θυμούνται τίποτα, πώς βρέθηκαν εκεί και κυρίως γιατί. Είναι μπροστά σε μια φωτιά που δεν καίει, δεν τους ζεσταίνει, οι ήχοι από το ποτάμι παραδίπλα είναι απόκοσμοι. Το μόνο που θυμούνται είναι ότι τους άφησε ένα λεωφορείο εκεί. Ναι, αλλά τι είναι το “εκεί”; Θεωρητικά είναι ο Εθνικός Δρυμός Κρόαταν…

Και σιγά σιγά θυμούνται… και ένας ένας λέει την ιστορία του. Ο ένας έγινε τέρας για σοβαρό λόγο. Πόσο σοβαρός μπορεί να είναι ο λόγος που σε κάνει να δολοφονείς χωρίς κρίση κόσμο σε ένα τυχαίο εστιατόριο; Η άλλη είχε γεννηθεί τέρας ή έτσι έμαθε από μικρή, από αυτόν που τη μεγάλωσε. Η τρίτη προκάλεσε το τέρας και κατέστρεψε τον κόσμο. Και το τέταρτος… Ο τέταρτος μας ξεκαθαρίζει το τοπίο. Στο τέλος.

Μέχρι να φτάσουμε όμως στο τέλος βλέπουμε τα πάντα αναλυτικά. Ο Killian έχει μαεστρία στο να στήνει φρικτές (με την καλή έννοια) σκηνές, να αφηγείται και να σε βάζει στην ιστορία, να περιγράφει και να σε κάνει να ανατριχιάζεις, να στήνει διαλόγους που σε τρομάζουν και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα να σε κρατά σε εγρήγορση με αποτέλεσμα το βιβλίο αυτό να γίνεται ένα εκπληκτικό page turner!

Αναζητήστε το εδώ ακόμα κι αν δεν είστε λάτρεις του είδους. Θα με θυμηθείτε.




Σχόλια