Book Review: ΚΕΔΡΑ του ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ από Εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

 

(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Μια πολυφωνική και πολυηλικιακή νουβέλα η οποία περιγράφει με σκληρό, σαρκαστικό τρόπο μια μικρή ελληνική πόλη.

Τα στοιχεία που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας ξεχειλίζουν αρκετές φορές από υπόγεια ειρωνεία, όπως για παράδειγμα ότι οι οδοί της Κέδρας είναι εμπνευσμένες από ονόματα ποιητών. Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής, αστέρι κατά τα λεγόμενά του, παίζει στη μοναδική ομάδα της Κέδρας η οποία βρίσκεται στη Γ΄εθνική. Ο Δήμαρχος που παραμένει στη θέση του για δώδεκα χρόνια, είναι έτοιμος να “ξεπουλήσει” την πόλη σε ξένους επιχειρηματίες με τη δικαιολογία να τη σώσει, μετατρέποντάς τη σε θέρετρο. Μια θεούσα, ανύπαντρη πενηντάρα που θαυμάζει τον παπά. Ο διευθυντής του μοναδικού σούπερ μάρκετ που είναι πλούσιος αλλά έχει ένα τραγικό βίωμα στην παιδική του ηλικία που καθόρισε την ενήλικη ζωή του. Η κόρη του, μαθήτρια Λυκείου, που είναι ωμή, θέλει να φύγει από την πόλη, την περιγράφει ως βρομερή και συνεχώς παραπονιέται.

Τριάντα δύο ήρωες και ηρωίδες μάς μιλούν με τη δική τους φωνή για την Κέδρα, στο δικό τους κεφάλαιο που φέρει το όνομα, την ιδιότητα και την ηλικία τους. Ο καθένας και η καθεμία έχει κάτι να μοιραστεί. Κάτι σκοτεινό, δύσκολο. Ενίοτε όμως, κάποιες αφηγήσεις σού προκαλούν ένα χαμόγελο.

Αναγνωρίσιμα στοιχεία σε όλη την ιστορία. Πατριαρχία, κακοποίηση, στερεότυπα και προκαταλήψεις, άκριτη λατρεία στη θρησκεία, μισαλλοδοξία. Είναι η κοινωνία μας αποτυπωμένη με ιδιαίτερο τρόπο και πολλές φωνές.

Ο συγγραφέας καταφέρνει να υποδύεται κάθε φορα τον/την ήρωα/ίδα που μιλάει, με εξαιρετικό τρόπο. Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι αν και σε αρκετά σημεία σε δυσκολεύει, σε κάνει να αλλάξεις θέση, να το κλείσεις για λίγο για να πάρεις μια ανάσα. Να πιεις μια γουλιά νερό για να διώξεις τον κόμπο από τον λαιμό σου.

Βλέπουμε τους κατοίκους να προσπαθούν άλλοι να ξεφύγουν, άλλοι να αποδεχτούν την κατάσταση, άλλοι να την αλλάξουν. Άλλοι να ελπίζουν απλώς.

Μια νεαρή κάποια στιγμή πεθαίνει και τότε σαν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις μοιάζει η Κέδρα να αποκαλύπτει τα πάντα. Σαν καρέ καρέ ταινίας παρακολουθούμε να γίνονται εγκλήματα, τροχαία, φωτιές. Σαν ο θάνατος της κοπέλας να ήταν η πυροδότηση όλων αυτών.

Με μια αφήγηση που πάει μπρος πίσω χωρίς όμως να σε μπερδεύει, σε κρατάει μέχρι την τελευταία του σελίδα. Απόλαυσα την ανάγνωσή του μέχρι το συγκλονιστικό τέλος του. Το βρήκα εξαιρετικά ευφάνταστο και συγκινητικό.

Το βιβλίο όχι μόνο δε σε αφήνει ασυγκίνητο αλλά σε προβληματίζει. Και σκέφτομαι: Αν βάζαμε τους κατοίκους μιας πραγματικής ελληνικής πόλης, να την περιγράψουν από την πλευρά τους, πόσο θα μας θύμιζε την Κέδρα και πόσο θα έτρεμε συθέμελα η “απρόσκοπτη” καθημερινότητά τους;

Θα το βρείτε εδώ.