Book Review: Η ΠΛΗΜΥΡΑ, του ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ, από Εκδόσεις ΟΞΥ

Μπορεί ένα αριστούργημα λογοτεχνίας να είναι έκτασης μόλις εβδομήντα μίας σελίδων και μάλιστα σε διαστάσεις τσέπης; Όταν μιλάμε για τον Ζολά, είναι. Η ιστορία είναι ενός ηλικιωμένου αγρότη, του Λουί Ρουμπιέ, που είναι και ο αφηγητής μας. Στην αρχή ξεκινάει λέγοντάς μας πως τα είχε όλα. Ανίψια, εγγόνια, παιδιά και μας τους συστήνει. Είναι όλοι γύρω από το τραπέζι. Η οικογένειά του που με καμάρι τούς περιγράφει. Πολύ σύντομα αρχίζει και η ηρεμία τους κλονίζεται από το νερό που η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα. Βλέπουμε τις απελπισμένες τους προσπάθειες να ζήσουν αλλά τελικά να μην τα καταφέρνουν και κάποιοι μάλιστα να παραιτούνται. Τους βλέπουμε να παλεύουν με κάθε τι που παρασέρνεται από την καταστροφή φέρνοντάς το μπροστά τους. Σιγά σιγά όμως το νερό γκρεμίζει τοίχους, ολόκληρα σπίτια με αποτέλεσμα να πνίγονται ηρωικά. Στο τέλος ο Ρουμπιέ μένει μόνος του, επιζών σωματικά αλλά νεκρός ψυχικά. Είδε τους πάντες, έναν προς έναν, να φεύγουν, να τους καταπίνει το νερό. Η γλώσσα του Ζολ...

Book Review: ΤΟ ΝΗΣΙ ΚΑΙ Ο ΠΕΡΑ ΚΟΣΜΟΣ, της ΝΕΛΛΗΣ ΣΠΑΘΑΡΗ, από εκδόσεις ΕΛΚΥΣΤΗΣ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

«Οι άνθρωποι κοίταζαν το σύστημα αντί να κοιτάζουν τους ανθρώπους», Ο άρχοντας των μυγών, William Golding

Σαν σύγχρονος Οδυσσέας, ο ήρωας της νουβέλας Νέλλης Σπαθάρη "Το Νησί και ο Πέρα Κόσμος", κυριεύεται από νοσταλγία για το νησί του κι αποφασίζει να επιστρέψει σε αυτό. Η πρώτη διαπίστωση, με το που πατάει το πόδι του στο νησί, είναι ότι τα πάντα έχουν αλλάξει και ότι τίποτα δεν είναι όπως το θυμάται. Το χρώμα κυριαρχεί μόνο και μόνο για να κρύβει το σκοτάδι μέσα στο οποίο που εξουσιάζει τους ανθρώπους. Με μόνο τους μέλημα την επιβίωση, οι άνθρωποι του νησιού δεν έχουν να ζητήσουν ή να περιμένουν τίποτα περισσότερο. Τα πάντα όλα απαγορεύονται. Ο πολιτισμός, οι εφημερίδες, οι ειδήσεις, η γνώση, στο σχολείο δε διδάσκονται η ιστορία και η γεωγραφία… Τα προς τα ζην τα κερδίζουν φυσικά με τη σκληρή εργασία. Και η θλίψη… η θλίψη απαγορεύεται διά ροπάλου! Σε αυτόν τον κόσμο που χαρακτηρίζεται από αυτό το ολοκληρωτικό σύστημα και όπου οι άνθρωποι ξεχωρίζουν μονάχα από ένα προκαθορισμένο λογότυπο στο ρούχο τους, φτάνει μια πρωία αυτός ο άγνωστος, ο οποίος καλείται τώρα να συνταιριάξει, να εγκλιματιστεί, μέχρι να βρει τον τρόπο, για να δραπετεύσει.

«…χειρότερη από τον θάνατο ήταν η απώλεια της μνήμης»

Όπως αναφέρει η συγγραφέας στην εισαγωγή της εμπνεύστηκε τη νουβέλα της από ένα δοκίμιο του William Golding  για το βιβλίο του με τίτλο «Ο άρχοντας των μυγών». Έχοντας διαβάσει το βιβλίο του Γκόλντινγκ μπορώ να καταλάβω επακριβώς τι ήταν αυτό που ερέθισε την φαντασία της Νέλλης κι έπλασε αυτή την πραγματικά εξαιρετική ιστορία. Παρόλο που διαβάζεται μονορούφι, δεν είναι πολύ εύκολο ανάγνωσμα γιατί θέτει πάρα πολλά φιλοσοφικά ερωτήματα, και υλικό για σκέψη, όπως για παράδειγμα ταιριάζει στον άνθρωπο η τυφλή υπακοή (βλ. τα σκυλιά του Παβλόφ) ή όχι;

Η πλοκή κλιμακούμενη εξελίσσεται με γρήγορες ταχύτητες και οδηγεί σε ένα ξαφνικό μεν αλλά εκπληκτικό δε, φινάλε, ανατρεπτικό και συγκλονιστικό. «Το νησί κι ο πέρα κόσμος» της Νέλλης Σπαθάρη είναι μια δυστοπική ιστορία σκληρή και ρεαλιστική, που μιλάει για την απομόνωση, την υποταγή και τις διακρίσεις κάθε είδους. Διαβάστε το και είμαι σίγουρη πως δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους!

Θα το βρείτε εδώ.

Καλές αναγνώσεις.

 

Σχόλια