Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

Book Review: ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ της ΣΟΝΙΑΣ ΣΑΟΥΛΙΔΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

Αναρτήθηκε από την

(Της Αγγελικής Ζούμπου)

Η Σόνια Σαουλίδου είναι από τις καλύτερες πένες του ψυχολογικού θρίλερ στην Ελλάδα. Δεν εκπλήσσομαι, λοιπόν, που το «Ουδέν Κρυπτόν», το τελευταίο της μυθιστόρημα, με κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα να γυρίζω τη μία σελίδα μετά την άλλη σπάζοντας το κεφάλι μου να καταλάβω τι συμβαίνει.

Δύο ζευγάρια γνωρίζονται στην Ιαπωνία. Δύο ζευγάρια Αμερικανών, το ένα από τα οποία ήδη κατοικεί στο Τόκιο και το άλλο έχει πάει στην Ιαπωνία με σκοπό να βολιδοσκοπήσουν πώς μπορούν κι εκείνοι να μετακομίσουν εκεί. Δύο άντρες, δύο γυναίκες. Δύο γυναίκες που αρχίζουν να φέρονται πολύ περίεργα και κάποια στιγμή η μία από τις δύο εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής στο Όρος Φούτζι. Τι έχει συμβεί στη γυναίκα αυτή; Και κυρίως, τι συμβαίνει στο κεφάλι της επιζήσασας; 

Η Σαουλίδου, με τον γνωστό της τρόπο, παίζει με το μυαλό μας. Μας βάζει να κάνουμε σενάρια και υποθέσεις, και στην επόμενη σελίδα τα καταρρίπτει και μας βάζει ξανά να ξεφυσάμε στη γραμμή εκκίνησης.

Η γραφή είναι ρέουσα και χωρίς πολλά στολίδια, κάθε σελίδα οδηγεί ξεκούραστα και αβίαστα στην επόμενη. Το Τόκιο, όπως περιγράφεται, απλά αλλά γλαφυρά, είναι πρόσωπο της ιστορίας, και το όρος Φούτζι ένα ακόμα. Ομολογώ ότι οι αγαπημένες μου σελίδες και περιγραφές ήταν εκείνες που αναφέρονταν στο Φούτζι, ένα βουνό μυστηριακό, σύνορο μεταξύ υλικού και άυλου κόσμου, όπου ακόμα και οι ήχοι μοιάζουν να καταπίνονται από μία αόρατη καταβόθρα που οδηγεί στο μεταίχμιο μεταξύ των κόσμων... Μην αφήνετε όμως αυτό το στοιχείο να σας παρασύρει σε υποθέσεις… Κάθε πληροφορία που φυτεύεται στο κείμενο μας οδηγεί με μαεστρία σε ατραπούς που τελικά δεν καταλήγουν εκεί που εικάζαμε…

Το μόνο που έχετε να χάσετε διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, είναι τον ύπνο σας.

Αναζητήστε το βιβλίο εδώ.

Διαβάστε και την άποψη της Γιώτας Βασιλείου για το βιβλίο εδώ. 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...