Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Book Review: ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ της ΣΟΝΙΑΣ ΣΑΟΥΛΙΔΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

(Της Αγγελικής Ζούμπου)

Η Σόνια Σαουλίδου είναι από τις καλύτερες πένες του ψυχολογικού θρίλερ στην Ελλάδα. Δεν εκπλήσσομαι, λοιπόν, που το «Ουδέν Κρυπτόν», το τελευταίο της μυθιστόρημα, με κράτησε μέχρι αργά τη νύχτα να γυρίζω τη μία σελίδα μετά την άλλη σπάζοντας το κεφάλι μου να καταλάβω τι συμβαίνει.

Δύο ζευγάρια γνωρίζονται στην Ιαπωνία. Δύο ζευγάρια Αμερικανών, το ένα από τα οποία ήδη κατοικεί στο Τόκιο και το άλλο έχει πάει στην Ιαπωνία με σκοπό να βολιδοσκοπήσουν πώς μπορούν κι εκείνοι να μετακομίσουν εκεί. Δύο άντρες, δύο γυναίκες. Δύο γυναίκες που αρχίζουν να φέρονται πολύ περίεργα και κάποια στιγμή η μία από τις δύο εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής στο Όρος Φούτζι. Τι έχει συμβεί στη γυναίκα αυτή; Και κυρίως, τι συμβαίνει στο κεφάλι της επιζήσασας; 

Η Σαουλίδου, με τον γνωστό της τρόπο, παίζει με το μυαλό μας. Μας βάζει να κάνουμε σενάρια και υποθέσεις, και στην επόμενη σελίδα τα καταρρίπτει και μας βάζει ξανά να ξεφυσάμε στη γραμμή εκκίνησης.

Η γραφή είναι ρέουσα και χωρίς πολλά στολίδια, κάθε σελίδα οδηγεί ξεκούραστα και αβίαστα στην επόμενη. Το Τόκιο, όπως περιγράφεται, απλά αλλά γλαφυρά, είναι πρόσωπο της ιστορίας, και το όρος Φούτζι ένα ακόμα. Ομολογώ ότι οι αγαπημένες μου σελίδες και περιγραφές ήταν εκείνες που αναφέρονταν στο Φούτζι, ένα βουνό μυστηριακό, σύνορο μεταξύ υλικού και άυλου κόσμου, όπου ακόμα και οι ήχοι μοιάζουν να καταπίνονται από μία αόρατη καταβόθρα που οδηγεί στο μεταίχμιο μεταξύ των κόσμων... Μην αφήνετε όμως αυτό το στοιχείο να σας παρασύρει σε υποθέσεις… Κάθε πληροφορία που φυτεύεται στο κείμενο μας οδηγεί με μαεστρία σε ατραπούς που τελικά δεν καταλήγουν εκεί που εικάζαμε…

Το μόνο που έχετε να χάσετε διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, είναι τον ύπνο σας.

Αναζητήστε το βιβλίο εδώ.

Διαβάστε και την άποψη της Γιώτας Βασιλείου για το βιβλίο εδώ

Σχόλια