Book Review: Τα επίλεκτα από Εκδόσεις ΟΞΥ

(Της Κατερίνας Τσαμπά )  Αυτά τα μικρά διαμαντάκια, οι τζουρίτσες απόλαυσης είναι εκπληκτικά. Το ένα “Το σημάδι στον τοίχο” της Virginia Woolf μιλάει για τη ζωή. Για όλα εκείνα που δεν βρίσκουμε χρόνο να σκεφτούμε. Ένα σημάδι στον τοίχο, απροσδιόριστο στην αρχή αλλά σιγά σιγά σαν να παίρνει σχήμα είναι η αφορμή για την ηρωίδα να εστιάσει την προσοχή της. Εκπληκτική γραφή, μιλάμε για τη Γουλφ οκ, αλλά σε αυτό το 27σέλιδο κείμενο πραγματικά εκπλήσσομαι. Πώς γίνεται να χωρέσουν τόσα νοήματα σε τόσο λίγες σελίδες. Κοιτώντας το σημάδι η ηρωίδα που είναι και η αφηγήτρια πηγαίνει στην παιδική της ηλικία, τη φιλοσόφηση των γύρω πραγμάτων και συνθηκών, της κοινωνίας. Ένας πολύ δυνατός εσωτερικός μονόλογος κυλάει ανάμεσα στις γραμμές, με μια ροή που τη ζηλεύουν, είμαι σίγουρη, όλοι οι συγγραφείς. Εν τέλει, το σημάδι στον τοίχο είναι κάτι και πραγματικά αυτό κλείνει υπέροχα όλο αυτό το ταξίδι σκέψης που έχει κάνει η ηρωίδα. Από την άλλη, ο “Τυφλός οδηγός δημιουργικότητας” του αγαπημένου J...

Book Review: Ο ΑΣΘΕΝΗΣ, του JUAN GOMEZ-JURADO, από εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Φαντάσου ότι είσαι γιατρός. Ένας σπουδαίος, εξαιρετικά ικανός νευροχειρουργός, από εκείνους που κάνουν θαύματα με το νυστέρι τους. Και μια μέρα, έρχεται κάποιος και σου λέει “Έχεις τρεις μέρες για να σκοτώσεις έναν ασθενή σου. Αν δεν το κάνεις, η κόρη σου θα πεθάνει.”

Αυτό είναι μέσες άκρες το θέμα που πραγματεύεται “ο Ασθενής” του Juan Gómez-Jurado, ένα θρίλερ που δεν κάνει ούτε μία στάλα οικονομία στο σασπένς. Από την πρώτη σελίδα, σε αρπάζει από τα μούτρα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Αν νομίζεις ότι μπορείς να σταματήσεις την ανάγνωση όποτε θες, γελάστηκες. Είναι από εκείνα τα βιβλία που λες “ένα κεφάλαιο ακόμα” και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως έξω έχει ξημερώσει. 

Ο συγγραφέας ξέρει να στήνει την αγωνία με μαεστρία. Το είδαμε άλλωστε και στην τριλογία της “Κόκκινης Βασίλισσας”, που επίσης χάσαμε τον ύπνο μας κάμποσα βράδια. Το γράψιμό του είναι κοφτό, ασθματικό, σχεδόν κινηματογραφικό, γεμάτο με μικρές εκρήξεις έντασης που σε κρατούν στην τσίτα. Δεν υπάρχουν περιττές φλυαρίες εδώ –κάθε φράση είναι ζυγισμένη ώστε να σε σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά στον εφιάλτη του πρωταγωνιστή. Και τι πρωταγωνιστής! Δεν είναι ένας απλός ήρωας. Είναι ένας απελπισμένος πατέρας, ένας επιστήμονας που βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ηθικό δίλημμα που τον κάνει να ιδρώνει και μόνο που το σκέφτεται.

Ο αντίπαλός του; Ο κύριος Γουάιτ. Κύριος μόνο κατ’ ευφημισμό γιατί κατά τα άλλα είναι μια από τις πιο ψυχρές και αδυσώπητες φιγούρες που έχουμε δει σε θρίλερ τα τελευταία χρόνια. Ο τύπος είναι σχεδόν εξωπραγματικά καλός στη δουλειά του. Σχεδιάζει εγκλήματα σαν να δένει τα κορδόνια του και όταν λέει κάτι, ξέρεις ότι το εννοεί. Δεν είναι απλώς ένας κακός, είναι ο τρόμος προσωποποιημένος, και το πώς ο Gómez-Jurado τον χειρίζεται είναι σκέτη απόλαυση.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο ατού του βιβλίου: το ηθικό δίλημμα. Ένα δίλημμα που σε βάζει να σκεφτείς. Εσύ, πόσο μακριά θα έφτανες για να σώσεις το παιδί σου; Τι είδους άνθρωπος είσαι όταν τα όρια μεταξύ του σωστού και του λάθους γίνονται ασαφή; Και κυρίως, τι θα έκανες εσύ στη θέση του γιατρού; Θα σκότωνες τον Ασθενή σου για να σώσεις την κόρη σου;

“Ο Ασθενής” δεν είναι ένα απλό θρίλερ δράσης. Είναι ένα βιβλίο με ψυχή, που δεν συγχωρεί. Είναι γρήγορο, ανατρεπτικό και γεμάτο ένταση. Και το τέλος; Χωρίς σπόιλερ, θα πω μόνο αυτό: Ο Gómez-Jurado έχει κρυμμένο έναν άσο στο μανίκι του για το τέλος, που θα σε αφήσει να αναρωτιέσαι τι στο καλό συνέβη.

Αν σου αρέσουν τα θρίλερ που σε κάνουν να δαγκώνεις τα νύχια σου, τότε το βουτάς εδώ χωρίς δεύτερη σκέψη. Απλώς, μην το αρχίσεις αργά το βράδυ.

Καλές αναγνώσεις!


Σχόλια