Book Review: ΜΗ ΣΒΗΝΕΙΣ ΤΟ ΦΩΣ, του BERNARD MINIER, από εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

ης (Γιώτας Βασιλείου)

Αν υπάρχει ένα βιβλίο του Bernard Minier που «σε βουτάει από το γιακά» και δεν σ’ αφήνει ούτε να πάρεις ανάσα, αυτό είναι το «Μη σβήσεις το φως». Ούτε το «Παγωμένος» ούτε «Ο Κύκλος». Από την πρώτη κιόλας σελίδα, ο Minier στήνει ένα ψυχολογικό παιχνίδι ύπουλο και αριστοτεχνικά οργανωμένο. Δεν είναι απλώς άλλο ένα αστυνομικό, είναι ένα νευρώδες, καθηλωτικό θρίλερ με φιλοδοξίες υπαρξιακού τρόμου.

Η ιστορία της Κριστίν Στάινμεγιερ, μιας ραδιοφωνικής παραγωγού που βρίσκεται μπλεγμένη σε έναν ανεξήγητο εφιάλτη, πλέκεται με εκείνη του γνώριμου πλέον επιθεωρητή Σερβάζ. Και εκεί που νομίζεις ότι οι δύο αυτοί κόσμοι δεν έχουν τίποτα κοινό, ο Minier «τραβάει τη σκανδάλη» κι όλα αλλάζουν.

Η ατμόσφαιρα είναι από τα μεγαλύτερα ατού του Minier εδώ. Ηλεκτρισμένη, μουντή, σχεδόν απειλητική. Ο κόσμος του είναι βουτηγμένος σε μια γκρίζα υγρασία που τη νοιώθεις να κολλάει πάνω σου, σε μια σιωπή που μουρμουρίζει πως κάτι καραδοκεί. Αισθάνεσαι τη μοναξιά, την αγωνία που «σέρνεται» στις γωνίες κάθε σκηνής, το φως να «παίζει ύπουλα παιχνίδια» με τις σκιές.

Οι χαρακτήρες του δεν είναι χάρτινα πιόνια, είναι άνθρωποι γεμάτοι ρωγμές, φοβίες και ενοχές. Οι διάλογοι είναι καλοδουλεμένοι, ρεαλιστικοί και ενίοτε τόσο κοφτεροί που λειτουργούν σαν πυροτεχνήματα μέσα σε αυτό το φορτισμένο τοπίο. Δεν υπάρχουν φλυαρίες ούτε φτηνές εξυπνάδες — μόνο λόγια που χτίζουν χαρακτήρες και εντείνουν το μυστήριο.

Και το φινάλε; Σφιχτό, ανατρεπτικό και με εκείνη την «πικρή επίγευση» που δεν σου επιτρέπει να το ξεχάσεις. Δεν επιλέγει τη λύση της εντυπωσιακής αποκάλυψης απλώς για να σοκάρει· σε οδηγεί εκεί σιγά σιγά και στο τέλος σε «χτυπά» με ένα μεταφυσικό ρίγος.

Ομολογουμένως όμως δεν είναι όλα ρόδινα. Αν υπάρχει ένα σημείο όπου το βιβλίο μπορεί να κουράσει, είναι η εμμονή του συγγραφέα την πλοκή με ψυχαναλυτικά και φιλοσοφικά «στρώματα» που ίσως να ξενίσουν τους πιο ανυπόμονους αναγνώστες. Κάποιες σκηνές τραβάνε λίγο παραπάνω απ’ όσο πραγματικά χρειάζεται, σαν να φοβάται ο συγγραφέας να τις αφήσει να τελειώσουν γρήγορα.

ΑΛΛΑ (!) όλα αυτά γυρίζουν τούμπα, όταν τελικά ο Minier πετυχαίνει τον στόχο του και μας «ρουφάει» μέσα σε έναν κόσμο όπου το φως παίζει παιχνίδια με το μυαλό μας και κάθε σκιά μοιάζει να είναι ένας φρικτός εφιάλτης. Στο «Μη σβήσεις το φως», η έννοια του «δεν ξέρω πού πατάω» αποκτά λογοτεχνική υπόσταση και όχι μόνο! Ο Minier στο απόλυτο φόρτε του! Αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο βιβλίο του, αυτό θα ήταν. Με σβηστό το φως. Και το κινητό στο αθόρυβο!

Βρείτε το εδώ και καλή ανάγνωση!