Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα της κ. Βαρότση και
μου άφησε ένα βαθύ στίγμα το οποίο εγείρει μια προσμονή για τα επόμενα έργα
της.
Η Νίνα, η κεντρική ηρωίδα, είναι από παιδί ένα αγρίμι. Σε
μια εξαμελή οικογένεια είναι η μόνη που προκαλεί θέματα, η μόνη που τρώει ξύλο
από τη μάνα της, της μόνης που ακούγεται το όνομα με μια παρατήρηση συνοδεία.
Δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και έχει τρελή αδυναμία στον δίδυμο αδερφό της
τον οποίο ακολουθεί κατά πόδας. Εκείνος όμως μοιάζει να μην τη θέλει, να τη
διώχνει, ενώ αυτή όσο εκείνος τη διώχνει δώσ’ του και περισσότερο τον ακολουθεί,
τσιγκλώντας τον.
Ώσπου η ζωή της αναποδογυρίζει. Ένας θάνατος, μια απώλεια
που ήρθε τραγικά γρήγορα, την ταρακουνάει. Ο Αμερικανός πατέρας τους, λίγο
αργότερα, θέλει να επιστρέψει στη χώρα του και ζητά απ’ τα παιδιά να τον
ακολουθήσουν. Η Νίνα, αν και μικρότερη, πείθει τα αδέρφια της και φεύγουν εν
τέλει όλοι μαζί. Εκεί τη βλέπουμε σταδιακά να αλλάζει, να πέφτει, να μαζεύεται
κι από εκεί που τα φτερά της απλώνονταν στον χώρο τώρα έμοιαζαν να συρρικνώνονται.
Ώσπου βιώνει ακόμα μια τεράστια −αναπάντεχη− απώλεια.
Η Νίνα καλείται να ωριμάσει, περνώντας και ξεπερνώντας τις
δυσκολίες που αντιμετωπίζει ως παιδί, ως έφηβη αλλά και ως ενήλικη. Να
διαχειριστεί μια κοινωνία που δεν αποδέχεται εύκολα το διαφορετικό στη γυναίκα,
δεν αποδέχεται τον δυναμισμό της. Είναι μια κοπέλα που προσπαθεί να ανακαλύψει
τον εαυτό της και να τον αποδεχτεί αγαπώντας τον. Αποτινάζει τους ρόλους που η
κοινωνία θέλει να της δώσει. Αγαπάει και θέλει να αγαπηθεί όπως είναι, δεν
θέλει να αλλάξει για να γίνει αποδεκτή. Η σύγκρουση με την οικογένειά της και η
ανάγκη της για προσοχή και αγάπη την οδηγεί σε επιλογές που σύντομα την
εγκλωβίζουν σε έναν κύκλο βίας, κακοποίησης, σχεδόν ανυπαρξίας.
Ο λόγος της συγγραφέας μεστός, με υπέροχη χρήση της γλώσσας
συνδυάζοντας τις λέξεις με τρόπους που προκαλεί συναισθήματα έντονα. Πολλές
στιγμές, προσωπικά, ένιωσα να ταυτίζομαι με τη Νίνα, να τη συναισθάνομαι, να
την πονώ και άλλοτε να θυμώνω μαζί της που δεν καταλαβαίνει το κακό που κάνει
στον εαυτό της.
Είναι ένα μυθιστόρημα ωρίμανσης. Η συγγραφέας περιγράφει τις
καταστάσεις με ωμότητα χωρίς όμως αυτή να σε ενοχλεί αλλά κυρίως να σε
προβληματίζει. Πολλές φορές αναρωτήθηκα: Πόσο επηρεάζουν τη ζωή μας όλες οι
επιλογές μας; Πόσο μπορεί να παρερμηνεύσουμε συμπεριφορές και να οδηγηθούμε σε
λάθος συμπεράσματα; Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το να υπάρχει έστω και ένας που
να είναι δίπλα σου; Πόσο το αγαπάς τον εαυτό σου και να τον προστατεύεις. Πόσο
καίριο είναι να λες όχι.
Είναι ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα. Αναζητήστε το εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...