Book Review: ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΑ του ΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

  (Της  Κατερίνας Τσαμπά )  Ένα βιβλίο σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση και ενεστώτα χρόνο είναι σχεδόν πάντα ένα δυνατό ανάγνωσμα. Τα δυο αυτά στοιχεία προσδίδουν μια ένταση στην ιστορία, έναν ρυθμό στην ανάγνωση και συναισθήματα που βιώνονται εξίσου με ένταση. Στην ιστορία του κ. Ιατρού είναι ένας πατέρας που αναζητά τον εξαφανισμένο του γιο και του απευθύνει όσα σκέφτεται. Τον βλέπουμε πρώτα να τον ψάχνει και μετά να ζει. Μοιάζει να νιώθει τώρα περισσότερα συναισθήματα από τότε που τον ζούσε και τον μεγάλωνε. Μια συμβατική σχέση με τη γυναίκα του η οποία κατέληξε άδοξα. Ο πατέρας αναπολεί το παρελθόν και αναρωτιέται αν όσα έκανε τα έκανε σωστά, αν και μοιάζει σίγουρος πως όχι. Τον ακούμε να δικαιολογεί τον γιο του που θέλησε να εξαφανιστεί χωρίς να δώσει κάποιο στοιχείο, να δικαιολογεί τη γυναίκα του που τον εγκατέλειψε. Το σπίτι του είναι κατ’ ουσίαν μια πολυθρόνα που την έχει βάλει στη μέση του δωματίου εκείνου και ενώ τα υπόλοιπα τα μετακινεί, αυτή την αφήνει εκεί, ακούνητ...

Book Review: ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ, του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΙΔΗ, από εκδόσεις BELL

 

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Υπάρχουν έρωτες που συμβαίνουν με την πρώτη ματιά. Άλλοι, με τη δεύτερη, αφού έχεις ήδη περάσει από το πρώτο τυφλό ραντεβού με τη μοίρα. Κι έπειτα υπάρχει εκείνος που χρειάζεται την τρίτη ματιά. Την πιο καθαρή, την πιο αληθινή, την πιο επικίνδυνη. Στον «Έρωτα με την τρίτη ματιά» του Γιώργου Αγγελίδη, δυο άντρες που έχουν ήδη γνωρίσει τις ήττες της καρδιάς συναντιούνται σε μια Αθήνα που πάλλεται στο φόντο, άλλοτε ως σκηνικό και άλλοτε σαν σιωπηλός σχολιαστής.

Ο Ιανός (εντυπωσιακή η επιλογή του ονόματος), κουρασμένος από τις πληγές, έχει ορκιστεί να μην αφεθεί ξανά έρμαιο του Έρωτα. Ο Μιχαήλ, απογοητευμένος από την ελαφρότητα των σχέσεων, αναζητά κάτι που να έχει βάρος και διάρκεια. Μπορεί η αγάπη να ανθίσει όταν έχεις ήδη δηλώσει ότι δεν τη θες; Και πόσες ματιές χρειάζεται για να σπάσεις έναν όρκο που έκανες στον ίδιο σου τον εαυτό;

Ο Γιώργος χτίζει την ιστορία με μικρές, ουσιαστικές στιγμές, όπως συμβαίνει άλλωστε και στην Ζωή. Δεν ποντάρει σε μεγάλα δράματα ούτε σε εντυπωσιακές ανατροπές αλλά σε αληθινούς διαλόγους. Το συναίσθημα δεν εκβιάζεται αλλά έρχεται αργά, με υπομονή. Η αφήγηση είναι απλή, καθαρή, με έμφαση στο βλέμμα, στις παύσεις και στα όσα δεν λέγονται αλλά υπονοούνται.

Αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι η ειλικρίνεια. Μια queer ιστορία που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα ούτε να συγκινήσει με το ζόρι, παρά μιλά για τις απώλειες, για την επούλωση των πληγών και για την απρόσμενη εκείνη στιγμή, που η ζωή σου βάζει μπροστά κάποιον που μοιάζει να είναι ο ιδανικός. Η Αθήνα δεν είναι μόνο δρόμοι και τετράγωνα χαραγμένα στο χάρτη· είναι ένας τρίτος χαρακτήρας που ανασαίνει μαζί με τους πρωταγωνιστές, που φωτίζει ή σκοτεινιάζει ανάλογα με τη διάθεσή τους.

Στο τέλος, μένει το ερώτημα: η τρίτη ματιά είναι πραγματικά η πιο βαθιά ή είναι απλώς η πρώτη που πραγματικά τόλμησες να κοιτάξεις; Το σίγουρο είναι πως ο Γιώργος Αγγελίδης μάς δίνει μια ιστορία που ναι μεν διαβάζεται γρήγορα αλλά μένει πάντα μαζί μας, σαν εκείνον τον πρώτο έρωτα… ή τον δεύτερο… ή τον τρίτο…

Θα το βρείτε εδώ και καλή ανάγνωση!


Σχόλια