Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

Book Review: ΔΕΝ-ΑΚΟΥΙ της ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ MEMENTO

Αναρτήθηκε από την


 (Της Κατερίνας Τσαμπά)

Είμαι φανατική αναγνώστρια ακόμα και των παιδικών βιβλίων και λόγω της κόρης μου αλλά και λόγω του ότι τα περισσότερα από αυτά πραγματεύονται θέματα που μας απασχολούν εμάς τους γονείς. Με την κόρη μου διαβάσαμε πρόσφατα το “Δεν-ακούι” της Στέλλας Ανδρικοπούλου από Εκδόσεις Memento και ενθουσιαστήκαμε.

Για μένα πετυχημένο παιδικό βιβλίο είναι να προβληματίσει το παιδί, να το οδηγήσει να κάνει ερωτήσεις και εν τέλει να του μείνουν ατάκες από αυτό και να τις επαναλαμβάνει. Το συγκεκριμένο τα έκανε όλα στη μικρή μου.

Η ιστορία αφορά το χωριό “Δεν-ακούι” που ήταν μάλιστα ξακουστό. Σε αυτό οι κάτοικοι μιλούσαν αλλά δεν άκουγαν. Είχαν, λέει, μικρά αυτιά και στόματα μεγάλα νααα. Είναι γραμμένο με έμμετρο τρόπο και αυτό του δίνει και τέμπο αλλά και μια χαριτωμένη χροιά. Εκεί, λοιπόν, άκουγες μόνο κουβέντες αλλά όχι διαλόγους. 

Στο χωριό αυτό ζούσε όμως ο Ακούι που, όπως θα καταλάβατε, άκουγε τα πάντα και από όλους καθώς είχε πολλά αυτιά παντού. Όμως δεν προλάβαινε να μιλήσει, κανείς δεν τον άκουγε. Ώσπου κάποια στιγμή κουράστηκε και δεν έβγαινε για μέρες. Όταν οι Δενακουίτες το πήραν χαμπάρι τότε έγινε κάτι μαγικό.

Ο τρόπος που αποδίδει η συγγραφέας αυτό το θέμα −που, μεταξύ μας, όλους τους γονείς απασχολεί, αλλά αν το καλοσκεφτείτε όχι μόνο− είναι ωραίος, παιχνιδιάρικος και εκπαιδευτικός. Δείχνεις στο παιδί σου πόσο σημαντικό είναι να ακούει πριν μιλήσει, να περιμένει τη σειρά του και πόσο κουραστικό μπορεί να αποβεί μόνο το να μιλάει κάποιος.

Το αγαπήσαμε, το διαβάζουμε συχνά και το προτείνω να το διαβάσετε στα παιδιά σας κι εσείς.

Αναζητήστε το εδώ.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...