Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Book Review: ΔΕΝ-ΑΚΟΥΙ της ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ MEMENTO


 (Της Κατερίνας Τσαμπά)

Είμαι φανατική αναγνώστρια ακόμα και των παιδικών βιβλίων και λόγω της κόρης μου αλλά και λόγω του ότι τα περισσότερα από αυτά πραγματεύονται θέματα που μας απασχολούν εμάς τους γονείς. Με την κόρη μου διαβάσαμε πρόσφατα το “Δεν-ακούι” της Στέλλας Ανδρικοπούλου από Εκδόσεις Memento και ενθουσιαστήκαμε.

Για μένα πετυχημένο παιδικό βιβλίο είναι να προβληματίσει το παιδί, να το οδηγήσει να κάνει ερωτήσεις και εν τέλει να του μείνουν ατάκες από αυτό και να τις επαναλαμβάνει. Το συγκεκριμένο τα έκανε όλα στη μικρή μου.

Η ιστορία αφορά το χωριό “Δεν-ακούι” που ήταν μάλιστα ξακουστό. Σε αυτό οι κάτοικοι μιλούσαν αλλά δεν άκουγαν. Είχαν, λέει, μικρά αυτιά και στόματα μεγάλα νααα. Είναι γραμμένο με έμμετρο τρόπο και αυτό του δίνει και τέμπο αλλά και μια χαριτωμένη χροιά. Εκεί, λοιπόν, άκουγες μόνο κουβέντες αλλά όχι διαλόγους. 

Στο χωριό αυτό ζούσε όμως ο Ακούι που, όπως θα καταλάβατε, άκουγε τα πάντα και από όλους καθώς είχε πολλά αυτιά παντού. Όμως δεν προλάβαινε να μιλήσει, κανείς δεν τον άκουγε. Ώσπου κάποια στιγμή κουράστηκε και δεν έβγαινε για μέρες. Όταν οι Δενακουίτες το πήραν χαμπάρι τότε έγινε κάτι μαγικό.

Ο τρόπος που αποδίδει η συγγραφέας αυτό το θέμα −που, μεταξύ μας, όλους τους γονείς απασχολεί, αλλά αν το καλοσκεφτείτε όχι μόνο− είναι ωραίος, παιχνιδιάρικος και εκπαιδευτικός. Δείχνεις στο παιδί σου πόσο σημαντικό είναι να ακούει πριν μιλήσει, να περιμένει τη σειρά του και πόσο κουραστικό μπορεί να αποβεί μόνο το να μιλάει κάποιος.

Το αγαπήσαμε, το διαβάζουμε συχνά και το προτείνω να το διαβάσετε στα παιδιά σας κι εσείς.

Αναζητήστε το εδώ.


Σχόλια