Book Review: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ, του ΤΑΣΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, από εκδόσεις ΝΙΚΑΣ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Πριν κάποιες μέρες έκλεισα το «Πίσω από τις σκιές» του Τάσου Αναστασιάδη και ακόμα νιώθω πως μόλις βγήκα μέσα από πυκνή ομίχλη που κρύβει περισσότερα απ’ όσα αφήνει να φανούν. Από την πρώτη σκηνή, με τον επιχειρηματία που βρίσκεται απαγχονισμένος σε ένα ορεινό χωριό τα Χριστούγεννα του 2013, κατάλαβα ότι μπαίνω σε έδαφος σκοτεινό, κρύο, αλλά συναρπαστικό. Ένα είδος ελληνικό noir on ice, όπου δύο αστυνομικοί και ένας ιδιωτικός ερευνητής, που βάζει το κεφάλι του στον ντορβά για χάρη ενός φίλου, με κράτησαν δέσμια, σαν να έβλεπα παλιά καλοστημένη αστυνομική ταινία, μόνο που εδώ η σκηνοθεσία ήταν ακόμη πιο ατμοσφαιρική.

Αυτό που εκτίμησα περισσότερο είναι ότι ο Τάσος δεν αρκείται στο να στήσει ένα whodunnit· εμβαθύνει στο τι κουβαλούν οι χαρακτήρες από το παρελθόν τους, εστιάζει στις σκιές που δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ πραγματικά αλλά μας ακολουθούν πάντα ‒ οι πιο κολλητοί μας σύντροφοι. Δεν με φλόμωσε στις σπλατεριές και στους φθηνούς εντυπωσιασμούς, αλλά αντίθετα, με έπνιξε με την ομίχλη, τη σιωπή και το κρύο. Το πραγματικό έγκλημα εδώ ήταν η ατμόσφαιρα και θύμα της εγώ, αφού δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου.

Υπήρξε και εσάνς μεταφυσικού στοιχείου, που όμως δεν έγειρε ποτέ προς το φτηνό θρίλερ, αλλά πρόσθεσε βάθος στο όλο διακύβευμα. Αυτό το μέτρο με κέρδισε ‒ ούτε κραυγαλέο, ούτε άτοπο, αλλά τόσο όσο.

Πέρα από την πλοκή, εκεί που με άγγιξε πραγματικά το βιβλίο ήταν στην ψυχολογική ένταση. Ο Τάσος εδώ δεν γράφει μόνο για ένα έγκλημα, γράφει για ανθρώπους που σπρώχνονται σιγά-σιγά προς την αυτοκαταστροφή. Μου έβγαλε όλη τη μοναξιά, την πίεση, την αποξένωση μιας κοινωνίας που καίγεται από τα μέσα της. Κι αυτό έκανε το μυστήριο ακόμη πιο ρεαλιστικό, γιατί το χειρότερο τέρας τελικά δεν είναι οι άλλοι αλλά το μέσα μας.

Ίσως κάποιος να έλεγε ότι η αστυνομική φόρμα δεν είναι καινούργια. Μια έπαυλη, ένας ιδιωτικός ερευνητής, εγκληματικές οργανώσεις… όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Ναι τα έχουμε ξαναδεί, αλλά εδώ τα βλέπουμε με τέτοια ατμόσφαιρα και τέτοια γραφή που όχι μόνο δεν ενοχλεί το κλισέ αλλά αντίθετα, δίνει την αίσθηση του οικείου, του γνώριμου. 

Και για να ολοκληρώσω, στο τέλος, έκλεισα το βιβλίο με την αίσθηση ότι έκανα ένα συναρπαστικό ταξίδι, ένα από εκείνα που σου αφήνουν πληρότητα και μια μικρή θλίψη που τελείωσε. Κι αυτό για μένα αρκεί.

Να το διαβάσετε. Θα το βρείτε εδώ.