Book Review: ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, του ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΠΟΥΡΟΥ, από τις εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ

 

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Ερασιτέχνες Δολοφόνοι του Λευτέρη Μπουρού. Συλλογή διηγημάτων μυστηρίου ή αλλιώς σπουδή στο στήσιμο ατμόσφαιρας μυστηρίου!

Η δεύτερη, ανανεωμένη και συμπληρωμένη έκδοση της συλλογής του Λευτέρη Μπούρου μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κύφαντα. Στις σελίδες της βρίσκουμε έξι νουβέλες και διηγήματα από την παλαιότερη έκδοση, συν δύο ολοκαίνουρια, τα οποία είναι –χωρίς υπερβολή– συγκλονιστικά.

Ο Λευτέρης μέρει πως να συνδυάζει τα υλικά του είδους με την άνεση χτίστη που ανακατεύει την λάσπη του! Στήνει ατμόσφαιρα πυκνή σαν καπνό, μεταφέρει τον αναγνώστη από τον βούρκο ενός επαρχιακού χωριού σε ανατριχιαστικά υπόγεια, από την αναγεννησιακή Βενετία μέχρι τις πιο σύγχρονες εμμονές του διαδικτύου. Δεν είναι απλώς ιστορίες εγκλήματος· είναι εξιστορήσεις για το τι σημαίνει να σπρώχνεται ο άνθρωπος στο έγκλημα, για το πώς γεννιέται ένας ερασιτέχνης δολοφόνος όταν τα πράγματα βγουν εκτός ελέγχου.

Αυτό που με τράβηξε περισσότερο στο βιβλίο – εκτός φυσικά από την ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα – είναι η γλώσσα του.  Ανεπιτήδευτη αλλά κοφτερή, με μια σχεδόν κινηματογραφική ματιά. Οι χαρακτήρες είναι τόσο ζωντανοί που σχεδόν ακούς την ανάσα τους, την ενοχή, τον φόβο ή την παραφορά της τρέλας τους. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ριζοσπαστικότητα της συλλογής, δεν ψάχνει τον δολοφόνο με τον φακό της αστυνομίας, αλλά με τον καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής.

Το πιο γοητευτικό στοιχείο; Καμία ιστορία δεν μοιάζει με την προηγούμενη. Ένα διήγημα μπορεί να μυρίζει χώμα και αίμα, το επόμενο να ακουμπάει σε ιστορικό υπόβαθρο ή στην καθαρόαιμη ψυχολογική ένταση. Κι όμως, όλα μαζί σχηματίζουν ένα μωσαϊκό όπου ο φόνος δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αφορμή για να ξεγυμνωθεί η ανθρώπινη υπόσταση.

Και κάπου εδώ έχω να κάνω μια εξομολόγηση: αγαπώ αυτό το βιβλίο λίγο παραπάνω από όσο ίσως θα έπρεπε. Κι αυτό γιατί είχα την χαρά να δουλέψω μαζί με τον Λευτέρη στο εξώφυλλο – κι όσο να πεις, όταν έχεις μοχθήσει για κάτι και κρατάς το τελικό αποτέλεσμα στα χέρια σου, το νιώθεις λίγο και σαν ένα δικό σου παιδί.

Αν λοιπόν νομίζετε ότι έχετε διαβάσει όλα τα κλισέ της αστυνομικής λογοτεχνίας, οι Ερασιτέχνες Δολοφόνοι έρχονται να σας αποδείξουν το αντίθετο· ότι το μυστήριο μπορεί να είναι ακόμα φρέσκο, σαρδόνιο, προκλητικό. Και κυρίως, ότι ο ερασιτεχνισμός στο έγκλημα είναι πολύ πιο επικίνδυνος από τον επαγγελματισμό. Κι αν δε με πιστεύετε, μια ανάγνωση θα σας πείσει!

Θα το βρείτε εδώ!