Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

Book Review: ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΦΤΕΡΑ της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΓΑΒΡΙΛΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ MEMENTO

Αναρτήθηκε από την


(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Την πένα της Χριστίνας Γαβρίλη την ξέρω από τότε που διάβαζα τα υπέροχα newsletter της. Έχει την καταπληκτική ικανότητα να δημιουργεί έντονα συναισθήματα μέσω οποιουδήποτε κειμένου, είτε γράφει απευθυνόμενη στις μαμάδες είτε στα παιδιά.

Πρόσφατα διαβάσαμε με την κόρη μου το νέο της βιβλίο που αυτή τη φορά απευθύνεται σε παιδιά που ξεκινούν πρώτη φορά σχολείο ή παιδικό και καλούνται να αποχωριστούν τη μαμά. Αλλά απευθύνεται και στη μαμά που καλείται να το διαχειριστεί όλο αυτό. Άλλωστε, τα παιδικά βιβλία αφορούν και εμάς, έτσι δεν είναι;

Στο βιβλίο με τον εξαιρετικά εύστοχο τίτλο “Με τα δικά σου φτερά” η Χριστίνα καταφέρνει πολλά μαζί. Να κρατήσει το παιδί στην αφήγηση, να το κάνει να αναρωτηθεί και να το κάνει να συμμετέχει. Καθώς διάβαζα το κείμενο, έβλεπα τη μικρή μου πώς ξαφνιαζόταν, αναρωτιόταν και με προλάβαινε λέγοντας τον επόμενο στίχο. 

Είναι γραμμένο σαν ποίημα και δείχνει πόσο απλός μπορεί να είναι ο αποχωρισμός. Όπως λέει στο ποίημά του ο Χαλίλ Γκιμπράν “Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς. Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας”. Η συγγραφέας προσπαθεί να μεταφέρει αυτό το μήνυμα σε μαμά και παιδί. Στην αρχή με το ποίημα που είναι και τραγούδι και κατόπιν με έναν υπέροχο διάλογο ανάμεσά τους.

Με συγκίνησε πολύ το κείμενο αυτό. Ταυτόχρονα με έκανε, για μια ακόμα φορά, να θαυμάσω τη συγγραφέα. 

Αναζητήστε το εδώ.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...