(Της Κατερίνας Τσαμπά )   “Το μυθιστόρημα είναι μια έφοδος προς την αλήθεια, στη μεγάλη εκστρατεία στα βάθη της συνείδησης για τη γλωσσική κατάκτηση του κόσμου”. Αγαπώ τα δοκίμια περί συγγραφής και αυτό είναι ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός, και έχει πτυχίο στα Μαθηματικά. Στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει με απλή κατανοητή γλώσσα τι είναι το μυθιστόρημα και, βασίζοντας την αφήγησή του στις σχολές και την ιστορία της συγγραφής, μας μαθαίνει την τέχνη του μυθιστορήματος. Τι είναι λοιπόν το μυθιστόρημα; Ξεκινώντας, το βιβλίο αναφέρεται στους προηγούμενους αιώνες και τι ίσχυε τότε. Πώς ξεκινάει η ιστορία, πού πάει ο χαρακτήρας, πώς καταλήγει η ιστορία. Στη συνέχεια μας μιλάει για την αφήγηση και ποιες τεχνικές υπήρξαν με την εξέλιξη των χρόνων. Αναφέρεται σε εμβληματικούς συγγραφείς όπως Μπαλζάκ και Φλωμπέρ που έχουν επηρεάσει κατά πολύ τη λογοτεχνία με τα έργα και τα λεγόμενά τους. Πόσοι αφηγητές υπάρχουν και τι ι...

Book Review: ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΦΤΕΡΑ της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΓΑΒΡΙΛΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ MEMENTO


(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Την πένα της Χριστίνας Γαβρίλη την ξέρω από τότε που διάβαζα τα υπέροχα newsletter της. Έχει την καταπληκτική ικανότητα να δημιουργεί έντονα συναισθήματα μέσω οποιουδήποτε κειμένου, είτε γράφει απευθυνόμενη στις μαμάδες είτε στα παιδιά.

Πρόσφατα διαβάσαμε με την κόρη μου το νέο της βιβλίο που αυτή τη φορά απευθύνεται σε παιδιά που ξεκινούν πρώτη φορά σχολείο ή παιδικό και καλούνται να αποχωριστούν τη μαμά. Αλλά απευθύνεται και στη μαμά που καλείται να το διαχειριστεί όλο αυτό. Άλλωστε, τα παιδικά βιβλία αφορούν και εμάς, έτσι δεν είναι;

Στο βιβλίο με τον εξαιρετικά εύστοχο τίτλο “Με τα δικά σου φτερά” η Χριστίνα καταφέρνει πολλά μαζί. Να κρατήσει το παιδί στην αφήγηση, να το κάνει να αναρωτηθεί και να το κάνει να συμμετέχει. Καθώς διάβαζα το κείμενο, έβλεπα τη μικρή μου πώς ξαφνιαζόταν, αναρωτιόταν και με προλάβαινε λέγοντας τον επόμενο στίχο. 

Είναι γραμμένο σαν ποίημα και δείχνει πόσο απλός μπορεί να είναι ο αποχωρισμός. Όπως λέει στο ποίημά του ο Χαλίλ Γκιμπράν “Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς. Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας”. Η συγγραφέας προσπαθεί να μεταφέρει αυτό το μήνυμα σε μαμά και παιδί. Στην αρχή με το ποίημα που είναι και τραγούδι και κατόπιν με έναν υπέροχο διάλογο ανάμεσά τους.

Με συγκίνησε πολύ το κείμενο αυτό. Ταυτόχρονα με έκανε, για μια ακόμα φορά, να θαυμάσω τη συγγραφέα. 

Αναζητήστε το εδώ.

Σχόλια