Book Review: ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ της TINA OZIEWICZ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

(Της  Κατερίνας Τσαμπά )   Ένα γλυκύτατο παιδικό βιβλίο διαβάσαμε με την επτάχρονη κόρη μου και πολύ το απολαύσαμε. Τι μπορεί να κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα; Τι κάνεις, ας πούμε, ο φόβος, η αγάπη, η νοσταλγία, ο θυμός και τόσα άλλα; Κοιμούνται; Στοχάζονται; Αδιαφορούν; Πάντως σίγουρα έχουν ζωή. Όταν το τελειώσαμε, ρωτάω τη μικρή μου πώς της φάνηκε. Η απάντηση ήρθε κατευθείαν: Τέλειοοο. Έτσι, μακρόσυρτο το όμικρον. Τη ρώτησα τι της έκανε εντύπωση. Μου είπε ότι της άρεσε να ξέρει τι κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα. Ποιο σου έκανε εντύπωση περισσότερο; Ο φόβος! Η αλήθεια είναι ότι είναι το μοναδικό από τα συναισθήματα που αναφέρεται δύο φορές και το εντόπισε κατευθείαν. Θεωρώ ότι η συγγραφέας θέλησε να τονίσει ότι ο φόβος είναι εκεί μεν αλλά δεν χρειάζεται να καταβάλει τα παιδιά μας. Είναι ένα βιβλίο που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις και πολλή συζήτηση. Ανακαλύψτε και απολαύστε με τα παιδάκια σας εδώ .  

Book Review: ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Δεν έτυχε να διαβάσω άλλη φορά έργο του συγγραφέα και ομολογώ ότι το βιβλίο αυτό μου άρεσε πολύ, παρά το ένα “παράδοξο” στοιχείο του, κατ’ εμέ πάντα. Αρχικά, να πω ότι η ανάγνωση έρεε αβίαστα, σαν νεράκι κι αν δεν ήταν πολύ πιεσμένες οι μέρες μου, θα το είχα τελειώσει πολύ πιο γρήγορα μιας και είναι μόλις 235 σελίδες.

Ένα “παράδοξο” ─βάζω σε εισαγωγικά τη λέξη γιατί δεν είναι απαραίτητα κακό, απλώς ξαφνιάστηκα ότι μια χαρά μπορεί να σταθεί έτσι─ είναι ότι έχει πολύ tell παρά show. Εξηγούμαι. Στη συγγραφή υπάρχει ένας “κανόνας”, το περιβόητο “show dont tell”, δηλαδή δείξε αντί να λες. Εδώ, λοιπόν, έχουμε σε κάθε κεφάλαιο εναλλαγή προσώπου αφήγησης, δηλαδή “ακούμε” τον κάθε ήρωα, την εσωτερική του σκέψη, σε πρωτοπρόσωπη γραφή. Και όλα ανοιχτά. Να ένας κανόνας, λοιπόν, που έσπασε υπέροχα. Παρότι, λοιπόν, καταλάβαινα τον κάθε ήρωα από τις σκέψεις του και τα λεγόμενά του, δεν με πείραξε καθόλου, κι αυτό γιατί; Επειδή το βιβλίο είναι μια αποτύπωση της κοινωνίας.

Η ιστορία ξεκινάει με την εξαφάνιση μιας έφηβης κοπέλας η οποία, καταλαβαίνουμε παρακάτω, προκαλούσε μίση και πάθη. Δεν ξέρει κανείς τίποτα και η στενοχώρια που δείχνουν είναι απλώς μια βιτρίνα. Φτιάχνουν ομάδα στα social media, στήνουν πανό στην τάξη, ανάβουν ρεσώ στο θρανίο της κι όμως, από πίσω, “ακούμε” ότι άλλοι την απεχθάνονται, άλλοι τη μισούν, άλλοι τη ζηλεύουν.

Μια όμορφη κοπέλα που τα λέει έξω απ’ τα δόντια, αυτό είναι η Λένα Μανιέ.

Οι έρευνες της αστυνομίας δεν αποδίδουν καρπούς και εμείς, διαβάζοντας τις σκέψεις των ηρώων βλέπουμε ότι όλοι θα μπορούσαν να φταίνε. Αλλά σε τι; Δεν ξέρουμε πού είναι η κοπέλα, αν κινδυνεύει, αν έφυγε οικειοθελώς.

Από την ίδια της την οικογένεια μέχρι και τους γονείς φίλων της βλέπουμε πόσο οι σχέσεις κλονίζονται, μια ολόκληρη κοινωνία γίνεται υπόλογη και ψάχνει τρόπους να εξιλεωθεί.

Ο συγγραφέας καταφέρνει να στήσει μια ατμόσφαιρα που σε κρατά στην ανάγνωση με αμείωτο ενδιαφέρον και προσπαθείς να βρεις τι έχει συμβεί.

Όταν έκλεισα το βιβλίο, σκέφτηκα «Πόσο σάπια είναι η κοινωνία μας!»

Μια δυνατή ιστορία που σε βάζει σε σκέψεις και παρότι ανήκει στην εφηβική λογοτεχνία, σας λέω ότι διαβάζεται άνετα από όλους μας.

Αναζητήστε το εδώ.

 

Σχόλια