BOOK REVIEW: ΜΙΑ ΓΑΤΑ ΚΑΚΑ ΜΑΝΤΑΤΑ – ΚΡΥΦΕΣ ΠΤΥΧΕΣ του ΆΑΡΟΝ ΜΠΛΕΙΜΠΙ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ

(Της Αγγελικής Ζούμπου ) Τρίτο βιβλίο στη σειρά της «Γάτας κακά μαντάτα», της οποίας είμαστε οικογενειακώς φαν! Στην περιπέτεια αυτή, η Γάτα και η παρέα της αγωνίζονται να ανατρέψουν τον Φρεντ Φραγκάτο, ο οποίος κατάφερε, ελέγχοντας το διαδίκτυο και κάθε οθόνη, να σβήσει από τη μνήμη των ανθρώπων όσα στραβά έχει κάνει και να τους πείσει ότι είναι ο πιο κατάλληλος για Πρόεδρος! Ένα βίντεο που διασπείρεται παντού είναι αυτό που φέρνει τελικά τον κακό στην εξουσία, ενώ η δαιμόνια γάτα μας θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι (εμ, πόδι!) της για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη! Αν δεν γνωρίζετε τα βιβλία αυτά, πρόκειται στην ουσία για graphic novels, με εικονογράφηση που ακολουθεί την πλοκή και με ήχους που ξετρελαίνουν τα παιδιά καθώς προσπαθούν να τους αναπαραγάγουν διαβάζοντάς τους!  Η συγκεκριμένη ιστορία μιλάει για την επιρροή των πληροφοριών που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και για το πώς μπορεί κάποιος ελέγχοντας τη ροή των ειδήσεων να ελέγξει το μυα...

Book Review: ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Δεν έτυχε να διαβάσω άλλη φορά έργο του συγγραφέα και ομολογώ ότι το βιβλίο αυτό μου άρεσε πολύ, παρά το ένα “παράδοξο” στοιχείο του, κατ’ εμέ πάντα. Αρχικά, να πω ότι η ανάγνωση έρεε αβίαστα, σαν νεράκι κι αν δεν ήταν πολύ πιεσμένες οι μέρες μου, θα το είχα τελειώσει πολύ πιο γρήγορα μιας και είναι μόλις 235 σελίδες.

Ένα “παράδοξο” ─βάζω σε εισαγωγικά τη λέξη γιατί δεν είναι απαραίτητα κακό, απλώς ξαφνιάστηκα ότι μια χαρά μπορεί να σταθεί έτσι─ είναι ότι έχει πολύ tell παρά show. Εξηγούμαι. Στη συγγραφή υπάρχει ένας “κανόνας”, το περιβόητο “show dont tell”, δηλαδή δείξε αντί να λες. Εδώ, λοιπόν, έχουμε σε κάθε κεφάλαιο εναλλαγή προσώπου αφήγησης, δηλαδή “ακούμε” τον κάθε ήρωα, την εσωτερική του σκέψη, σε πρωτοπρόσωπη γραφή. Και όλα ανοιχτά. Να ένας κανόνας, λοιπόν, που έσπασε υπέροχα. Παρότι, λοιπόν, καταλάβαινα τον κάθε ήρωα από τις σκέψεις του και τα λεγόμενά του, δεν με πείραξε καθόλου, κι αυτό γιατί; Επειδή το βιβλίο είναι μια αποτύπωση της κοινωνίας.

Η ιστορία ξεκινάει με την εξαφάνιση μιας έφηβης κοπέλας η οποία, καταλαβαίνουμε παρακάτω, προκαλούσε μίση και πάθη. Δεν ξέρει κανείς τίποτα και η στενοχώρια που δείχνουν είναι απλώς μια βιτρίνα. Φτιάχνουν ομάδα στα social media, στήνουν πανό στην τάξη, ανάβουν ρεσώ στο θρανίο της κι όμως, από πίσω, “ακούμε” ότι άλλοι την απεχθάνονται, άλλοι τη μισούν, άλλοι τη ζηλεύουν.

Μια όμορφη κοπέλα που τα λέει έξω απ’ τα δόντια, αυτό είναι η Λένα Μανιέ.

Οι έρευνες της αστυνομίας δεν αποδίδουν καρπούς και εμείς, διαβάζοντας τις σκέψεις των ηρώων βλέπουμε ότι όλοι θα μπορούσαν να φταίνε. Αλλά σε τι; Δεν ξέρουμε πού είναι η κοπέλα, αν κινδυνεύει, αν έφυγε οικειοθελώς.

Από την ίδια της την οικογένεια μέχρι και τους γονείς φίλων της βλέπουμε πόσο οι σχέσεις κλονίζονται, μια ολόκληρη κοινωνία γίνεται υπόλογη και ψάχνει τρόπους να εξιλεωθεί.

Ο συγγραφέας καταφέρνει να στήσει μια ατμόσφαιρα που σε κρατά στην ανάγνωση με αμείωτο ενδιαφέρον και προσπαθείς να βρεις τι έχει συμβεί.

Όταν έκλεισα το βιβλίο, σκέφτηκα «Πόσο σάπια είναι η κοινωνία μας!»

Μια δυνατή ιστορία που σε βάζει σε σκέψεις και παρότι ανήκει στην εφηβική λογοτεχνία, σας λέω ότι διαβάζεται άνετα από όλους μας.

Αναζητήστε το εδώ.

 

Σχόλια