(Της Κατερίνας Τσαμπά )   “Το μυθιστόρημα είναι μια έφοδος προς την αλήθεια, στη μεγάλη εκστρατεία στα βάθη της συνείδησης για τη γλωσσική κατάκτηση του κόσμου”. Αγαπώ τα δοκίμια περί συγγραφής και αυτό είναι ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός, και έχει πτυχίο στα Μαθηματικά. Στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει με απλή κατανοητή γλώσσα τι είναι το μυθιστόρημα και, βασίζοντας την αφήγησή του στις σχολές και την ιστορία της συγγραφής, μας μαθαίνει την τέχνη του μυθιστορήματος. Τι είναι λοιπόν το μυθιστόρημα; Ξεκινώντας, το βιβλίο αναφέρεται στους προηγούμενους αιώνες και τι ίσχυε τότε. Πώς ξεκινάει η ιστορία, πού πάει ο χαρακτήρας, πώς καταλήγει η ιστορία. Στη συνέχεια μας μιλάει για την αφήγηση και ποιες τεχνικές υπήρξαν με την εξέλιξη των χρόνων. Αναφέρεται σε εμβληματικούς συγγραφείς όπως Μπαλζάκ και Φλωμπέρ που έχουν επηρεάσει κατά πολύ τη λογοτεχνία με τα έργα και τα λεγόμενά τους. Πόσοι αφηγητές υπάρχουν και τι ι...

Book review: ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ της ΣΤΕΛΛΑΣ ΓΟΥΛΤΙΔΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΡΙ.ΕΝΑ



Το βιβλίο αυτό μιλάει για τον άνθρωπο. Για σένα και για μένα. Η θέση του κάθε ανθρώπου είναι πολύ σημαντική, τόσο που μερικές φορές σου αρκεί, μου αρκεί, μια γωνίτσα, έτσι απλά να στέκεσαι με την πραγμάτεια σου.

Έτσι κάνει ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ένα μικροπωλητής κουλουριών που στέκεται στη γωνία Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κοιτάζει τον περαστικό κόσμο, το τοπίο γύρω και πέρα του. Τους βλέπει ουσιαστικά, δεν κοιτάζει μόνο και γράφει. Παίρνει το τευχίδιό του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας, και γράφει σκέψεις, μνήμες, στιγμιότυπα, εικόνες, μυρωδιές, σημάδια της πόλης.

Άλλοτε μετακινείται και φαντάζεται κάποιον να τον ψάχνει, να νιώθει την απουσία του και να λυπάται. Όμως ακόμα κι η απουσία είναι κάτι.

Ουσιαστικά κάνει μια ενδοσκόπηση παρατηρώντας, γράφοντας καθώς σκέφτεται.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Μας φέρνει εικόνες ζωντανές, λέξεις σμιλεμένες χωρίς γωνίες με ποιητική χροιά θα έλεγα.

Αποτυπώνει πώς είναι ο κόσμος γύρω μας, που περνάει απορροφημένος από δίπλα μας χωρίς να κοιτάζει.

Ζούμε τις εποχές μαζί του. Την ανάσα του, τον πόνο και τη μοναξιά του.

Μου άρεσε η δομή του καθώς είναι χωρισμένο σε μικρά “κεφάλαια” τα οποία οδηγούν βήμα βήμα, στην ανακάλυψη και αποκάλυψη.

Έχω ένα πολύ αγαπημένο μου “κεφάλαιο” το “Σαββατιανές δουλειές” καθώς και 3 ατάκες από το βιβλίο, τις οποίες παραθέτω:

  • “Όσα είναι μακριά λένε είναι ήδη μέσα στο σπιτικό σου απλά δεν τα έχει συναντήσει ακόμα”.
  • “Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω πουλί. Τώρα το ταΐζω τα σουσάμια που μένουν στο τέλος της μέρας στο καρότσι μου”.
  • “Τι άλλο είμαστε πέρα από ενέργεια που γεμίζει τις απουσίες όλων και τις δικές μου και τις δικές σου”.
  • "Και τι είναι αυτό που υπάρχει για σένα, για μένα στη ζωή; Εγώ ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Εσύ ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά.

Αναζητήστε το εδώ.  

Σχόλια