Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Book review: ΤΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ της ΣΤΕΛΛΑΣ ΓΟΥΛΤΙΔΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΡΙ.ΕΝΑ



Το βιβλίο αυτό μιλάει για τον άνθρωπο. Για σένα και για μένα. Η θέση του κάθε ανθρώπου είναι πολύ σημαντική, τόσο που μερικές φορές σου αρκεί, μου αρκεί, μια γωνίτσα, έτσι απλά να στέκεσαι με την πραγμάτεια σου.

Έτσι κάνει ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ένα μικροπωλητής κουλουριών που στέκεται στη γωνία Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κοιτάζει τον περαστικό κόσμο, το τοπίο γύρω και πέρα του. Τους βλέπει ουσιαστικά, δεν κοιτάζει μόνο και γράφει. Παίρνει το τευχίδιό του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας, και γράφει σκέψεις, μνήμες, στιγμιότυπα, εικόνες, μυρωδιές, σημάδια της πόλης.

Άλλοτε μετακινείται και φαντάζεται κάποιον να τον ψάχνει, να νιώθει την απουσία του και να λυπάται. Όμως ακόμα κι η απουσία είναι κάτι.

Ουσιαστικά κάνει μια ενδοσκόπηση παρατηρώντας, γράφοντας καθώς σκέφτεται.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Μας φέρνει εικόνες ζωντανές, λέξεις σμιλεμένες χωρίς γωνίες με ποιητική χροιά θα έλεγα.

Αποτυπώνει πώς είναι ο κόσμος γύρω μας, που περνάει απορροφημένος από δίπλα μας χωρίς να κοιτάζει.

Ζούμε τις εποχές μαζί του. Την ανάσα του, τον πόνο και τη μοναξιά του.

Μου άρεσε η δομή του καθώς είναι χωρισμένο σε μικρά “κεφάλαια” τα οποία οδηγούν βήμα βήμα, στην ανακάλυψη και αποκάλυψη.

Έχω ένα πολύ αγαπημένο μου “κεφάλαιο” το “Σαββατιανές δουλειές” καθώς και 3 ατάκες από το βιβλίο, τις οποίες παραθέτω:

  • “Όσα είναι μακριά λένε είναι ήδη μέσα στο σπιτικό σου απλά δεν τα έχει συναντήσει ακόμα”.
  • “Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω πουλί. Τώρα το ταΐζω τα σουσάμια που μένουν στο τέλος της μέρας στο καρότσι μου”.
  • “Τι άλλο είμαστε πέρα από ενέργεια που γεμίζει τις απουσίες όλων και τις δικές μου και τις δικές σου”.
  • "Και τι είναι αυτό που υπάρχει για σένα, για μένα στη ζωή; Εγώ ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Εσύ ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά.

Αναζητήστε το εδώ.  

Σχόλια