Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Book review: ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟ-ΝΟΥΑΡ – ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕΜΕ), από εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ


 (Της Κατερίνας Τσαμπά)

Το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕΜΕ) είναι ένας επιστημονικός φορέας που ιδρύθηκε το 2015 με σκοπό την επιστημονική μελέτη, την έρευνα και τη δημόσια προβολή θεμάτων εγκληματολογίας, την επεξεργασία προτάσεων και τη διατύπωση απόψεων για θέματα που σχετίζονται με την εγκληματολογία και πολλά ακόμα. Η ιδέα που γέννησε αυτό το συλλογικό έργο προήλθε μετά από τη σύμπραξη πολλών δυνάμεων μεταξύ άλλων του εκδότη των Κυφάντων Γιάννη Χουτόπουλο, της συγγραφέως Έλενας Χουσνή και του καθηγητή Γιάννη Πανούση.

Με το σκεπτικό ότι η μυθοπλασία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς το στοιχείο του πραγματικού και την περιγραφή σε βάθος των πραγμάτων καθώς και των ηρώων, το έργο αυτό έρχεται να βοηθήσει προσθέτοντας το λιθαράκι του στην καλύτερη διαχείριση αυτών των θεμάτων.

Ουσιαστικά προσπαθεί, και το καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό, μέσα και από τη μελέτη συγκεκριμένων βιβλίων που έχουν γραφτεί (ενδεικτικά αναφέρω της Έλενας Χουσνη «Το παιδί με τη ριγέ μπλούζα», του Πέτρου Μάρκαρη την τετραλογία της κρίσεως) να αναλύσει σε βάθος το έγκλημα και το κοινωνικό πλαίσιο που το περιβάλλει με αποτέλεσμα αυτό να γίνει όσο γίνεται πιο κατανοητό.

Αναφέρεται στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο, στους ανθρώπους που κατά κάποιον τρόπο περιθωριοποιούνται, στη γυναίκα, στους τόπους όπου διαδραματίζονται τα εγκλήματα, στις παθογένειες της κοινωνίας μας. Κατόπιν, εμβαθύνει στον ιστορικό ρόλο του νουάρ, στη συλλογική ευθύνη, την οικογένεια, τη γραφειοκρατία. Την αισθητική, τη γλώσσα, τους πρωταγωνιστές.

Στην προσπάθεια να παρουσιάσουν τη σχέση του εγκλήματος με την τέχνη, προχωράνε μετά την ανάλυση αστυνομικών μυθιστορημάτων και στον κινηματογράφο. Μέσα από την ανάλυση έργων μιλάνε για τη βία στην πατριαρχική οικογένεια, στην οικογένεια γενικώς, σε κλειστές ομάδες. Τη βία ως διασκέδαση, τον ρατσισμό, τη ξενοφοβία.

Ένα εξαιρετικό δοκίμιο και ειδικά για όσους και όσες ενδιαφέρονται να μελετήσουν εκτενώς το έγκλημα.

Αναζητήστε το εδώ


Σχόλια