(Της Κατερίνας Τσαμπά )   “Το μυθιστόρημα είναι μια έφοδος προς την αλήθεια, στη μεγάλη εκστρατεία στα βάθη της συνείδησης για τη γλωσσική κατάκτηση του κόσμου”. Αγαπώ τα δοκίμια περί συγγραφής και αυτό είναι ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός, και έχει πτυχίο στα Μαθηματικά. Στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει με απλή κατανοητή γλώσσα τι είναι το μυθιστόρημα και, βασίζοντας την αφήγησή του στις σχολές και την ιστορία της συγγραφής, μας μαθαίνει την τέχνη του μυθιστορήματος. Τι είναι λοιπόν το μυθιστόρημα; Ξεκινώντας, το βιβλίο αναφέρεται στους προηγούμενους αιώνες και τι ίσχυε τότε. Πώς ξεκινάει η ιστορία, πού πάει ο χαρακτήρας, πώς καταλήγει η ιστορία. Στη συνέχεια μας μιλάει για την αφήγηση και ποιες τεχνικές υπήρξαν με την εξέλιξη των χρόνων. Αναφέρεται σε εμβληματικούς συγγραφείς όπως Μπαλζάκ και Φλωμπέρ που έχουν επηρεάσει κατά πολύ τη λογοτεχνία με τα έργα και τα λεγόμενά τους. Πόσοι αφηγητές υπάρχουν και τι ι...

(Της Αγγελικής Ζούμπου)

Ο Χρήστος Πάλλης είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ. Ωραίος, επιτυχημένος, εύστροφος, ειρωνικός και βαθιά τραυματισμένος. Ζει στην Αθήνα αλλά η καρδιά του έχει παγιδευτεί για πάντα στα Χανιά. Εκεί πήγε να σπουδάσει. Απέτυχε στις σπουδές αλλά κέρδισε στον έρωτα. Μόνο που η Μαριάννα Πετράκη, η αγαπημένη του, μία μέρα στούκαρε απροειδοποίητα με το αυτοκίνητο και τον άφησε να την πενθεί στο διηνεκές.

Μέχρι που μία μέρα, στην επέτειο του θανάτου της Μαριάννας, κάνει την εμφάνισή του στο γραφείο του Πάλλη κάποιος που του ζητά να βρει μία εξαφανισμένη γυναίκα. Του δείχνει φωτογραφίες, τις οποίες ο Πάλλης κοιτάζει μάλλον ανόρεχτα μόνο και μόνο για να απορρίψει την υπόθεση. Η γυναίκα στις φωτογραφίες είναι η Μαριάννα και ο Πάλλης αναλαμβάνει τελικά την έρευνα για να ανακαλύψει πώς η Μαριάννα, η οποία θάφτηκε τόσα χρόνια πριν, είναι ακόμα ζωντανή και μάλιστα παντρεμένη με τον Αλέξανδρο Απέργη, επιφανές και βαθύπλουτο μέλος της κοινωνίας. Οι εξελίξεις θα στείλουν τον Πάλλη στα Χανιά, παρότι είχε ορκιστεί να μην ξαναπατήσει εκεί, αλλά και στα κατάβαθα της ψυχής του, αναγκάζοντάς τον να αντικρίσει τραύματα του παρελθόντος που δεν επουλώθηκαν ποτέ.

Η γραφή του Κουτσάκη είναι γρήγορη και ευφυής. Η πρωτοπρόσωπη γραφή (παρακολουθούμε το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής μέσα από τα μάτια του Χρήστου Πάλλη) ζωντανεύει τον ντετέκτιβ σαν να μας διηγούνταν ο ίδιος τα καθέκαστα σε ένα καφέ στην παραλία των Χανίων. Πανέξυπνο χιούμορ και σαρκασμός διαποτίζουν τις σελίδες του βιβλίου και δεν ήταν λίγες οι φορές που γέλασα δυνατά με τις ατάκες του Πάλλη και την οξύνοια των παρατηρήσεών του. Θαύμασα τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας κατάφερε να πλέξει όλα τα νήματα της ιστορίας και να οδηγήσει τους χαρακτήρες του σε ένα τέλος λυτρωτικό χωρίς να υποκύψει στον πειρασμό ενός «happily ever after», που θα φαινόταν μάλλον βεβιασμένο και καταναγκαστικό.

Αναζητήστε το βιβλίο εδώ.

 

Σχόλια