Θα θυμάμαι για καιρό αυτή την
πρόταση. Σαν ανάμνηση πόνου, σαν στίγμα σε έναν χάρτη, έναν άτλαντα που
καλούμαι να διασχίσω για να επουλώσω πληγές.
Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό ένιωθα
άλλες φορές να χαμογελώ κι άλλοτε να λυπάμαι. Ίσως, αν με έβλεπε κάποιος, να
καταλάβαινε τα συναισθήματά μου καθώς τα ένιωθα τόσο έντονα, που υποθέτω ότι
χαράσσονταν χωρίς φειδώ στο πρόσωπό μου.
Το βιβλίο είναι ένας άτλαντας
κειμένων για μένα, για σένα, για την Καραπάνου, τον Ζακ, έναν ταξιτζή, τη μάνα
του Φύσσα, τη Γουλφ… Ένα ταξίδι στον χρόνο, σε τόπους και ανθρώπους.
Μιλάει για τις τυχαιότητες, για τη
δημιουργία στιγμών, για τον άνθρωπο, την αγάπη, τον πόνο. Για τη ζωή, την
απώλεια, το ανήκειν.
Μου άρεσε η γραφή της Τσιριγώτη,
γλαφυρή και θα έλεγα αρκετά ποιητική κι ενίοτε αλληγορική.
Όταν το διάβαζα μία οι σελίδες του
έτρεχαν και μία κυλούσαν αργά, όμως πάντοτε το απολάμβανα.
Να το αναζητήσετε εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...