(Της Γιώτας Βασιλείου ) Η C.J. Tudor με το νέο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμο με τον τίτλο "Η Αναμέτρηση" , δεν γράφει μια απλή ιστορία με κυνόδοντες και αίμα, αλλά για το πώς ο φόβος, όταν βρει πρόσφορο έδαφος σε μια κλειστή κοινωνία, γίνεται πιο επικίνδυνος από οποιοδήποτε "τέρας". Το παγωμένο Ντέντχαρτ της Αλάσκας -όνομα και πράγμα- δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά μια σχεδόν εχθρική συνθήκη. Το χιόνι δεν λειτουργεί σαν φίλτρο απομόνωσης. Όλοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτό και ταυτόχρονα κρυμμένοι από αυτό. Η Tudor χτίζει την ατμόσφαιρα της χωρίς να βιάζεται. Αργά, με αυτοπεποίθηση. Σε βάζει να περπατήσεις στο κρύο πριν σου δείξει τι πραγματικά συνέβη. Η ιδέα ενός κόσμου όπου οι βρικόλακες συνυπάρχουν θεσμικά με τους ανθρώπους είναι ευφυής γιατί δεν αντιμετωπίζεται ως μια ξαφνική αποκάλυψη αλλά ως δεδομένο από την πρώτη στιγμή. Κι εκεί αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι: Προκατάληψη, πολιτική ένταση, κοινωνικός διχασμός. Το μυθιστόρημα πατάει γερά...

Book Review: Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ της ΜΑΟΥΡΑΣ ΡΟΜΠΕΣΚΟΥ από WRITING NOOK



Αυτό το βιβλίο το διάβασα με ένα σφίξιμο στο στομάχι και στην καρδιά. Από την πρώτη σελίδα η συγγραφέας μού άρπαξε την προσοχή βάζοντάς με στην ιστορία της Πέρσας, που κακοποιήθηκε από τον πατέρα της και τη μεγάλωσε θάβοντας την υπέροχη προσωπικότητά της, και τέλος σχεδόν την πούλησε στον άντρα της. Με τη σειρά του κι εκείνος την κακοποιεί βάναυσα.

Έκανε δύο γιους με τον άνθρωπο που φοβάται μέχρι και το βλέμμα της να αφήσει πάνω του. Στους γιους της όμως δεν είχε την ευκαιρία να δώσει αξίες. Ο άντρας της της απαγόρευε να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο πέραν του νοικοκυριού. Άχρωμη η ζωή της, χωρίς συναισθήματα και καμία προσοχή, κανένα σεβασμό, τίποτα.

Η συγγραφέας αποτυπώνει τον φόβο της Πέρσας, την ανασφάλεια, τους προβληματισμούς της, την ανυπαρξία αυτοπεποίθησης, την έλλειψη σεβασμού στον εαυτό. Έπιασε αυτό το τόσο ευαίσθητο θέμα και το παρουσίασε χρησιμοποιώντας τον μαγικό ρεαλισμό. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να με κάνει να νιώσω κοντά στην Πέρσα. 

Γιατί έμενε μαζί του αφού της φερόταν τόσο βάναυσα; Γιατί δεν μπόρεσε να πάρει τη ζωή των παιδιών πάνω της; Γιατί υπέμενε τόσο φρικτές καταστάσεις;

Η γραφή της συγγραφέως είναι ωραία, στρωτή χτίζοντας μια πλοκή πολύ δυνατή και σε σημεία σοκαριστική. Αναδεικνύει την ενδοοικογενειακή βία με εύστοχο τρόπο, δημιουργώντας χαρακτήρες που αγαπάμε και άλλους που μισούμε.

Μπορείτε να το βρείτε εδώ ή από την ίδια τη συγγραφέα.

 

Σχόλια