(Της Κατερίνας Τσαμπά)
Πώς να γράψεις ένα βιβλίο που καταγίνεται με ένα τόσο
ευαίσθητο όπως είναι η νόσος του Αλτσχάιμερ; Ο Μιχάλης Δούκας το έκανε και
μάλιστα με έναν εκπληκτικό τρόπο.
Έπιασε το Αλτσχάιμερ από την πλευρά της αγάπης. Μπορείτε να
φανταστείτε πόση αγάπη εμπεριέχεται σε μία νόσο που ξέρεις, εκ προοιμίου, ποια
θα είναι η πορεία του ασθενούς;
Η ιστορία είναι της Μαργαρίτας, της μαμάς, που νοσεί από
Αλτσχάιμερ και της κόρης, της Άννας, που τη φροντίζει. Τα σημάδια είναι εκεί
αλλά αρχικά αρνείται να τα δει η Άννα, ώσπου όμως δεν γίνεται να το τρενάρει
άλλο. Η διάγνωση αμείλικτη∙ Αλτσχάιμερ. Τι μπορούμε να κάνουμε; Να παρατείνουμε λίγο
τον χρόνο συντηρώντας τη νόσο στο στάδιο όπου την ανακαλύψαμε. Αν γίνεται…
Κι από εκεί ξεκινάει ένας αγώνας. Αγώνας και επιβίωσης αλλά
κυρίως νοιαξίματος, εκδήλωσης αγάπης, φροντίδας.
Μέσα από την ιστορία της Άννας που φροντίζει την αγαπημένη
της μητέρα αναδεικνύονται αξίες όπως είναι η αγάπη, η φροντίδα, η φιλία, η
προσφορά.
Η Άννα έχει χάσει τον πατέρα της νωρίς και βλέπουμε με τις
αναδρομές του συγγραφέα με πόση αγάπη η Μαργαρίτα τη μεγάλωσε. Η Άννα έχει τη
δική της οικογένεια η οποία μένει κάπως πίσω για να μπορεί να είναι συνέχεια με
τη μητέρα της. Κλονίζονται οι σχέσεις, η Άννα νιώθει αρκετές φορές μόνη, αλλά
συνεχίζει να παλεύει, γιατί η αγάπη είναι εκεί.
Αν χαρακτήριζα με μία λέξη αυτό το βιβλίο θα ήταν αυτή
ακριβώς: αγάπη! Είναι σαν ένας ακόμα χαρακτήρας στο βιβλίο.
Ο συγγραφέας εκτός από την ιστορία που τρέχει, σε κάποια
κεφάλαια έχει δύο ακόμα στοιχεία. Το ένα αφορά συμβουλές προς φροντιστές
ανθρώπων με Αλτσχάιμερ, καθαρά από την εμπειρία του − η ιστορία της Άννας και της
Μαργαρίτας έχει πολλά κοινά από τη δική του ιστορία με τη μητέρα του. Και το
άλλο, που είναι πάρα πολύ συγκινητικό, είναι αποσπάσματα από το ημερολόγιο της
Μαργαρίτας. Σε αυτό κλέβουμε ματιές από τις σκέψεις της καθώς η ασθένεια
εξελίσσεται και είναι συγκλονιστικό. Με τον τρόπο που το αποδίδει ο Μιχάλης δεν
μπορείς παρά μόνο να συγκινηθείς. Προσωπικά έκλαψα σε πολλά σημεία του βιβλίου.
Βαθιά χαραγμένη θα μείνει η σκηνή με τη φίλη της την Ουρανία που της φέρνει
σπανακόπιτα και συζητάνε. Η Μαργαρίτα είναι αρκετά διαυγής, και μιλάνε για τη
φιλία τους.
Η αφήγηση ρέει, οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικότατοι, οι
σκέψεις και ο εσωτερικός μονόλογος των ηρώων δείχνει την πάλη τους, το δίλημμα
για το οποίο τόσο συχνά καλούνται να αποφασίσουν. Ο τίτλος έχει πολλαπλές
ερμηνείες αλλά τις εξηγεί ο συγγραφέας στο τέλος οπότε δεν κάνω σπόιλερ και το
υπέροχο εξώφυλλο κουβαλάει ιστορία.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που κοσμεί τη βιβλιοθήκη μου.
Ανακαλύψτε το εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...