Book Review: Τα επίλεκτα από Εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Κατερίνας Τσαμπά )  Αυτά τα μικρά διαμαντάκια, οι τζουρίτσες απόλαυσης είναι εκπληκτικά. Το ένα “Το σημάδι στον τοίχο” της Virginia Woolf μιλάει για τη ζωή. Για όλα εκείνα που δεν βρίσκουμε χρόνο να σκεφτούμε. Ένα σημάδι στον τοίχο, απροσδιόριστο στην αρχή αλλά σιγά σιγά σαν να παίρνει σχήμα είναι η αφορμή για την ηρωίδα να εστιάσει την προσοχή της. Εκπληκτική γραφή, μιλάμε για τη Γουλφ οκ, αλλά σε αυτό το 27σέλιδο κείμενο πραγματικά εκπλήσσομαι. Πώς γίνεται να χωρέσουν τόσα νοήματα σε τόσο λίγες σελίδες. Κοιτώντας το σημάδι η ηρωίδα που είναι και η αφηγήτρια πηγαίνει στην παιδική της ηλικία, τη φιλοσόφηση των γύρω πραγμάτων και συνθηκών, της κοινωνίας. Ένας πολύ δυνατός εσωτερικός μονόλογος κυλάει ανάμεσα στις γραμμές, με μια ροή που τη ζηλεύουν, είμαι σίγουρη, όλοι οι συγγραφείς. Εν τέλει, το σημάδι στον τοίχο είναι κάτι και πραγματικά αυτό κλείνει υπέροχα όλο αυτό το ταξίδι σκέψης που έχει κάνει η ηρωίδα. Από την άλλη, ο “Τυφλός οδηγός δημιουργικότητας” του αγαπημένου J...
0

Bookreview: ΔΙΑΦΑΝΕΣ ΚΛΩΣΤΕΣ της ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗ από ΤΡΙ.ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αναρτήθηκε από την


(Της Κατερίνας Τσαμπά) 

Με πλούσια, σφιχτή αφήγηση σε κάθε διήγημα η συγγραφέας μάς κάνει κοινωνούς των ανθρωπίνων σχέσεων που περνούν διακυμάνσεις, που ζουν την απώλεια, τον πόνο, τη μνήμη. Με σεβασμό και προσεκτικά αγγίζει θέματα που πονάνε λίγο παραπάνω, την κακοποίηση, τις λάθος επιλογές.

Τις ιστορίες τις βίωσα σε κάθε ίνα του κορμιού μου. Με τη γλαφυρότητα στη γραφή της, η Καλλιόπη καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά της, για την αγάπη που υπάρχει στις σχέσεις και που μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι άσχημο, σε κάτι που φθείρει. Για τον πόνο, τα βουβά βλέμματα, την απώλεια, τις σχέσεις γενικότερα.

Οι ήρωες, παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι, γυναίκες σύντροφοι, είναι ρεαλιστικοί, ζωντανεύουν μπροστά μας. Είναι ανθρώπινοι, συμπάσχουμε, πονάμε μαζί τους. Οι ιστορίες τους ειπωμένες σαν να στοχάζεται η συγγραφέας, σαν να θέλει κι εμάς στον στοχασμό της.

Αυτό που διέκρινα και εκτίμησα πάρα πολύ στη συλλογή αυτή είναι ότι ακόμα και οι πιο βίαιες ιστορίες, γράφτηκαν έτσι ώστε όχι να αγριέψουν το βλέμμα μου καθώς τις διάβαζα αλλά με τρόπο που με έκανε υποδόρια να ανατριχιάσω. Οι ιστορίες πονούσαν από μέσα προς τα έξω κάνοντάς τες ακόμα πιο αληθινές και πιο ζωντανές.

Η πένα της αγγίζει τον ποιητικό λόγο. Είκοσι πέντε ιστορίες κύλησαν μέσα μου όπως το αίμα στις φλέβες.

Να τη διαβάσετε αυτή τη συλλογή. Μόνο κερδισμένοι μπορείτε να βγείτε. 


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...