Με πλούσια, σφιχτή αφήγηση σε κάθε διήγημα η συγγραφέας μάς κάνει κοινωνούς των ανθρωπίνων σχέσεων που περνούν διακυμάνσεις, που ζουν την απώλεια, τον πόνο, τη μνήμη. Με σεβασμό και προσεκτικά αγγίζει θέματα που πονάνε λίγο παραπάνω, την κακοποίηση, τις λάθος επιλογές.
Τις ιστορίες τις βίωσα σε κάθε ίνα του κορμιού μου. Με τη
γλαφυρότητα στη γραφή της, η Καλλιόπη καταφέρνει να περάσει τα μηνύματά της,
για την αγάπη που υπάρχει στις σχέσεις και που μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι
άσχημο, σε κάτι που φθείρει. Για τον πόνο, τα βουβά βλέμματα, την απώλεια, τις
σχέσεις γενικότερα.
Οι ήρωες, παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι, γυναίκες σύντροφοι,
είναι ρεαλιστικοί, ζωντανεύουν μπροστά μας. Είναι ανθρώπινοι, συμπάσχουμε,
πονάμε μαζί τους. Οι ιστορίες τους ειπωμένες σαν να στοχάζεται η συγγραφέας,
σαν να θέλει κι εμάς στον στοχασμό της.
Αυτό που διέκρινα και εκτίμησα πάρα πολύ στη συλλογή αυτή
είναι ότι ακόμα και οι πιο βίαιες ιστορίες, γράφτηκαν έτσι ώστε όχι να
αγριέψουν το βλέμμα μου καθώς τις διάβαζα αλλά με τρόπο που με έκανε υποδόρια
να ανατριχιάσω. Οι ιστορίες πονούσαν από μέσα προς τα έξω κάνοντάς τες ακόμα
πιο αληθινές και πιο ζωντανές.
Η πένα της αγγίζει τον ποιητικό λόγο. Είκοσι πέντε ιστορίες
κύλησαν μέσα μου όπως το αίμα στις φλέβες.
Να τη διαβάσετε αυτή τη συλλογή. Μόνο κερδισμένοι μπορείτε
να βγείτε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...