(Της Αγγελικής Ζούμπου)
Ηώ, αρχιτέκτονας. Λεωνίδας, δημοσιογράφος. Αρίστος, καθηγητής μαθηματικών. Οδυσσέας, συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Στεφανία, συνταξιούχος. Όλοι κάτοικοι, προσωρινά ή μόνιμα, Σαρωνίδας. Όλοι συνδέονται με κάποιον τρόπο με τη Ζώγια, έτερη νεαρή αρχιτέκτονα που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Πού βρίσκεται η Ζώγια και γιατί δεν έχει επικοινωνήσει με κανέναν; Η Ηώ και ο Λεωνίδας αποφασίζουν να ερευνήσουν την υπόθεση και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, καθένας με τον τρόπο του, συμμετέχουν στην επίλυση του μυστηρίου.
Η Κία Φιλιππίδου χρησιμοποιεί πολλαπλές οπτικές αφήγησης, χτίζοντας κάθε χαρακτήρα και συστήνοντάς μας καθέναν τους αρχικά μεν χωριστά, και στη συνέχεια μέσω της μεταξύ τους αλληλεπίδρασης.
Παρότι ψάχνουμε μία απάντηση στο ερώτημα τι απέγινε η Ζώγια, έχω την αίσθηση πως η εξαφάνιση δεν είναι παρά ένα όχημα για να μιλήσει τελικά η συγγραφέας για τις ανθρώπινες σχέσεις. Για την καμουφλαρισμένη έχθρα μέσα στη γυναικεία φιλία. Για τη μεγαλομανία και την ανάγκη επιβολής. Για τις δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή. Για την εξέλιξη του ανθρώπου μέσα από τις δυσκολίες. Και φυσικά για τη δικαιοσύνη και τη δικαίωση.
Το τέλος του βιβλίου έρχεται ως φυσικό επακόλουθο. Δεν εκπλήσσει, όχι επειδή η λύση του προβλήματος είναι οφθαλμοφανής, αλλά επειδή η ροή των πληροφοριών χτίζεται τόσο σταθερά και ελεγχόμενα, που η λύση έρχεται ως επιστέγασμα και όχι ως ξάφνιασμα.
Θα ήθελα πολύ άλλη μία περιπέτεια με πρωταγωνιστές την Ηώ και τον Λεωνίδα, ίσως στη Σαρωνίδα, ίσως αλλού, αλλά σε κάθε περίπτωση μ΄ αυτή τη μεταξύ τους σύνδεση, που με τόση μαεστρία έχτισε η Κία.
Αναζητήστε το βιβλίο
εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...