Συνέντευξη: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ: Η συγγραφή ήταν ένα κρυφό μου απωθημένο

Η Κατερίνα Σταθοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία η τέχνη αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Σπούδασε μουσική και θέατρο και, όπως λέει κι η ίδια, αυτοί οι δύο χώροι τη βοήθησαν να εκφράζεται δημιουργικά και να κατανοεί βαθύτερα τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του.

(Συνέντευξη στην Κατερίνα Τσαμπά)

Ξέρω ότι είσαι δεινή αναγνώστρια. Στη συγγραφή τι σε οδήγησε;

Η αγάπη μου για την τέχνη και την έκφραση με οδήγησε, φυσικά, και στη συγγραφή, μέσα από την οποία βρήκα έναν ακόμα τρόπο να αφηγούμαι ιστορίες και να μοιράζομαι σκέψεις, βιώματα και συναισθήματα.

Η συγγραφή ήταν ένα κρυφό μου απωθημένο από την ηλικία των έντεκα ετών και χαίρομαι που, έστω και μετά από χρόνια, βρήκα τον τρόπο να το πραγματοποιήσω. Η ευκαιρία ήρθε το 2021. Μέσα στην περίοδο της καραντίνας, όταν συμμετείχα σε ένα εργαστήριο δημιουργικής γραφής με τον Θράσο Χριστόπουλο. Εκεί άρχισε να παίρνει μορφή το «Ζωή ως Φοίνιξ».

Είναι το πρώτο σου έργο. Γιατί αυτό το θέμα; Μίλησέ μας γι’ αυτό.

Η ιστορία του «Ζωή ως Φοίνιξ» υπήρχε μέσα μου εδώ και πολλά χρόνια και απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βγει στο φως.

Επέλεξα αυτό το θέμα γιατί ήθελα να μιλήσω για τη δύναμη που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του, αλλά και ιδιαίτερα για τη δύναμη των γυναικών να σηκώνονται ξανά όρθιες, ακόμη και ύστερα από δύσκολες και κακοποιητικές καταστάσεις. Η Μαρία εκπροσωπεί πολλές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν το θάρρος να φύγουν από μια σχέση που τις πληγώνει και να ξαναπάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

Από την άλλη πλευρά, ο Νίκος εκφράζει την αισιοδοξία, την επιμονή και την πίστη ότι, όσα εμπόδια κι αν συναντήσουμε, δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάμε.

Μέσα στην ιστορία υπάρχουν μικρές βιωματικές πινελιές και εικόνες από τον τόπο μου, την Κόρινθο, που της δίνουν έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα. Πάνω απ’ όλα, όμως, ήθελα να γράψω μια ιστορία στην οποία ο αναγνώστης θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του και να πιστέψει ότι, ακόμα και μετά από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες, υπάρχει πάντα η δυνατότητα για μια νέα αρχή.

Τα βιβλία έχουν τη δύναμη να φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά στον εαυτό τους και στους άλλους

Τι είναι αυτό που σου αρέσει στη συγγραφή;

Αυτό που απολαμβάνω περισσότερο στη συγγραφή είναι να δημιουργώ χαρακτήρες και να τους συνδέω μέσα από τη μυθοπλασία. Πάνω απ’ όλα, όμως, απολαμβάνω να εκφράζω συναισθήματα και να τους δίνω ζωή μέσα από τις ιστορίες μου.

Πιστεύω ότι τα βιβλία έχουν τη δύναμη να φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά στον εαυτό τους και στους άλλους. Μας βοηθούν να επικοινωνούμε ιδέες, σκέψεις και συναισθήματα με έναν ουσιαστικό και δημιουργικό τρόπο, κάτι που στις μέρες μας συχνά δυσκολευόμαστε να κάνουμε.

Αυτό είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της συγγραφής για μένα: ότι μέσα από μια ιστορία μπορεί να γεννηθεί ένας αληθινός διάλογος ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη.

Μέσα από μια ιστορία μπορεί να γεννηθεί ένας αληθινός διάλογος ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη

Υπάρχει κάτι που σε δυσκόλεψε κατά τη συγγραφή του;

Το πιο απαιτητικό κομμάτι της συγγραφής δεν ήταν τόσο η εξέλιξη της ιστορίας ή των χαρακτήρων, όσο η ιστορική έρευνα. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια άλλη εποχή, με φόντο τον πόλεμο και τη μετανάστευση, γι’ αυτό ήθελα κάθε ιστορική αναφορά να βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία.

Χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να ερευνήσω πώς ταξίδευαν τότε οι άνθρωποι προς την Αμερική, πώς επικοινωνούσαν με τους δικούς τους που έμεναν πίσω και γενικότερα πώς βίωναν εκείνη την πραγματικότητα. Ήθελα η μυθοπλασία να στηρίζεται στην αλήθεια της εποχής και ο αναγνώστης να αισθάνεται ότι όλα όσα διαβάζει θα μπορούσαν πραγματικά να είχαν συμβεί.

Πιστεύω ότι όταν ένας συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία του σε μια διαφορετική εποχή και μέσα σε ιστορικά γεγονότα, έχει την ευθύνη να τα προσεγγίζει με σεβασμό, μέσω έρευνας και με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα κατά τη συγγραφή του βιβλίου.

Μέσα από την ανάγνωση ταξιδεύω σε άλλους κόσμους και εποχές

Πες μας λίγα λόγια για τη σχέση σου με το βιβλίο γενικά.

Η σχέση μου με το βιβλίο ξεκίνησε από την ηλικία των δέκα ετών και από τότε έγινε ο καλύτερός μου φίλος. Μέσα από την ανάγνωση ταξιδεύω σε άλλους κόσμους και εποχές, ενώ παράλληλα βρίσκω ηρεμία και έναν τρόπο να διαχειρίζομαι το άγχος μου.

Δεν αγαπώ μόνο να διαβάζω, αλλά και να γράφω βιβλιοκριτικές και να συμμετέχω σε βιβλιοομάδες, γιατί πιστεύω πολύ στην ανταλλαγή απόψεων και στον διάλογο που γεννιέται μέσα από ένα βιβλίο.

Πρόσφατα διάβασα σε μια έρευνα ότι η χώρα μας βρίσκεται πολύ χαμηλά σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά την αναγνωστική συνήθεια. Αυτό με προβληματίζει και με κάνει να πιστεύω ακόμα περισσότερο ότι η φιλαναγνωσία αξίζει να καλλιεργείται από μικρή ηλικία, μέσα από πιο δημιουργικούς τρόπους και με μεγαλύτερη παρουσία του βιβλίου στο σχολείο.

Για μένα, το βιβλίο δεν είναι απλώς ένα μέσο ψυχαγωγίας· είναι ένας συνοδοιπόρος που με ταξιδεύει, με εξελίσσει και με βοηθά να βλέπω τον κόσμο με μεγαλύτερη κατανόηση.

Τι πλάνα έχεις για το μέλλον;

Το «Ζωή ως Φοίνιξ» ήταν μόνο η αρχή ενός όμορφου συγγραφικού ταξιδιού. Παράλληλα με τη συγγραφή του γεννήθηκαν και νέες ιδέες. Έχω ήδη ολοκληρώσει ένα ακόμα βιβλίο, το οποίο προς το παρόν θα ήθελα να παραμείνει μια όμορφη έκπληξη, ενώ βρίσκομαι και στα τελευταία στάδια ενός νέου μυθιστορήματος.

Στόχος μου είναι να συνεχίσω να γράφω ιστορίες που αγγίζουν τον αναγνώστη, γεννούν σκέψεις και συναισθήματα και του θυμίζουν ότι πάντα υπάρχει χώρος για ελπίδα, συγχώρεση και μια νέα αρχή.

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο της Κατερίνας εδώ.