Συνέντευξη: ΤΑΣΟΣ ΑΛΕΞΗΣ: «Ήθελα με το βιβλίο να σώσω τις παιδικές μου μνήμες και να αφήσω κάτι στους αναγνώστες, που και οι ίδιοι θα αναπολούσαν από τα δικά τους παιδικά χρόνια»

 

Ο Τάσος Αλέξης εξέδωσε πρόσφατα την πρώτη συλλογή διηγημάτων του, ένα ανθολόγιο ιστοριών που μας ξεναγούν στην κερκυραϊκή ύπαιθρο και, το κυριότερο, στα κατάβαθα της ανθρώπινης ύπαρξης.

(Συνέντευξη στην Αγγελική Ζούμπου)

 

Σας καλωσορίζουμε στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά! Πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με τη συγγραφή;

Έγραφα πάντα, διηγήματα και ποιήματα. Οι ιστορίες του «Άβιου Βίου» ήταν γραμμένες ως "ραχοκοκαλιές". Αργότερα εμπλουτίστηκαν, όταν ξεκίνησε η κανονική συγγραφή. Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές ακόμη στο πρόχειρο.

Έμεναν στο συρτάρι γιατί δεν υπήρχε χρόνος αλλά ούτε και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι αξίζουν να εκδοθούν. Κάποια στιγμή, με ενθάρρυνση συγγενών που διάβασαν τις ιστορίες από το πρόχειρο, ξεκίνησε η «περιπέτεια» της έκδοσης . Σε αγαστή συνεργασία με την κυρία Ευγενία Κάππου, των εκδόσεων Φιλύρα , εκδόθηκε ο «Άβιος Βίος».

Αποφάσισα να γίνει αυτή η έκδοση για να σώσω τις παιδικές μου μνήμες και να αφήσω κάτι στους αναγνώστες, που και οι ίδιοι θα αναπολούσαν από τα δικά τους παιδικά χρόνια, στα δικά τους χωριά. Ίσως κάποιοι να αναγνώριζαν και κάποια πρόσωπα ή γεγονότα.

Καταλαβαίνουμε ότι κάποια από τα διηγήματα σας αφορούν με κάποιον τρόπο προσωπικά. Πώς επέδρασε η συγγραφή τους στον ψυχισμό σας;

Αφού εκδόθηκε το βιβλίο και κυκλοφόρησε στην Αθήνα και την Κέρκυρα, δέχτηκα άπειρα τηλεφωνήματα και πολλές θετικές κρίσεις στο διαδίκτυο από γνωστούς και αγνώστους, ότι τους άγγιξαν αυτές οι ιστορίες, ότι έχουν ζήσει κάτι ανάλογο ή ότι έχουν γνωρίσει κάποιους από τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων. Άλλοι ζητούσαν διευκρινίσεις για τα πρόσωπα αυτά. Άλλοι τα διάβασαν δύο φορές. Άλλοι συγκινήθηκαν και έκλαψαν. Όλα αυτά με γέμισαν με χαρά. Ο στόχος μου επιτεύχθηκε. Ένιωσα ότι έκανα ένα «μνημόσυνο» στους πρωταγωνιστές και τους δευτεραγωνιστές των διηγημάτων. Πήρα δύναμη και ένιωσα ότι μοιράστηκα όλα αυτά τα συναισθήματα μου με το αναγνωστικό κοινό. Για μένα αυτό ήταν πρωτόγνωρο και υπέροχο.

«Μέσα από το βιβλίο, την έκδοση και την επαφή με τους αναγνώστες, ένιωσα ότι μοιράστηκα τα συναισθήματά μου κι έκανα ένα μνημόσυνο στα πρόσωπα των διηγημάτων».

Όλες οι ιστορίες διαδραματίζονται στην κερκυραϊκή ύπαιθρο. Πώς η γεωγραφία και ανθρωπογεωγραφία της Κέρκυρας επηρεάζουν τη γραφή σας;

Η κερκυραϊκή ύπαιθρος ήταν για μένα ο καμβάς των παιδικών μου χρόνων. Αυτά τα διηγήματα εξελίσσονται στα χωριά της Μέσης Κέρκυρας, με τα πανηγύρια τους ,τον Φόρο, τα τραγούδια τους, τις καλλιέργειές τους, τα φρούτα τους, τα έθιμα τους κλπ.

Η γραφή μου επηρεάστηκε από όλα αυτά. Οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι συγχωριανοί, η φύση, τα ζώα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ιστορίες μου.

Αισθάνεστε ότι έχετε επηρεαστεί από άλλους συγγραφείς; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

Δεν ξέρω. Από τα βιβλία που έχω διαβάσει, ελληνικά, ξένα και Κερκυραίων διηγηματογράφων, ίσως δημιουργήθηκε ένα καλό υπόβαθρο σκέψης, τρόπου γραφής και πλοκής σ' αυτά τα διηγήματα. Προσπάθησα πάντως να γράψω λιτά και κατά το δυνατόν ρεαλιστικά και πιο κοντά στην πραγματικότητα.

«Μου αρέσει να κρατάω το ενδιαφέρον των αναγνωστών χωρίς μεγάλο εύρος μυθοπλασίας και να περιγράφω γεγονότα που έζησα ο ίδιος ή άκουσα από πρώτο χέρι».

Θα καταπιανόσασταν με τη μεγάλη φόρμα ή προτιμάτε τα διηγήματα;

Πάντα και ως αναγνώστης μου άρεσαν τα διηγήματα, οι πραγματικές ιστορίες και όχι η μεγάλη φόρμα ενός μυθιστορήματος, που πολλές φορές μπορεί να πλατειάσει. Μού αρέσει να κρατάω το ενδιαφέρον των αναγνωστών χωρίς μεγάλο εύρος μυθοπλασίας και να περιγράφω γεγονότα που έζησα ο ίδιος ή άκουσα από πρώτο χέρι.

Τι είναι αυτό που θα θέλατε να μείνει στους αναγνώστες όταν κλείσουν το βιβλίο σας;

Θέλω να τους μείνει η διήγηση της ιστορίας ως γεγονότος, να τους μείνει το περιβάλλον και η φύση του χωριού, ιδιαίτερα για όσους έχουν ζήσει εκεί κάποτε. Να νοσταλγήσουν τα παιδικά τους χρόνια και κλείνοντας το βιβλίο να πουν «άξιζε τον κόπο».

«Αντλώ έμπνευση από την ίδια τη ζωή και από αναπάντεχα, μοιραία ή παράλογα γεγονότα, που έγιναν βιώματα».

Τι σας προσφέρει η συγγραφή και από πού αντλείτε έμπνευση;

Μου προσφέρει την ικανοποίηση ότι κάτι κατάφερα. Με γεμίζει. Όταν γράφω, σβήνω, διορθώνω, ξαναγράφω, αλλάζω προτάσεις, λέξεις, δεν υπολογίζω τον χρόνο. Δεν καταλαβαίνω πώς περνάει και το απολαμβάνω.

Αντλώ έμπνευση από την ίδια τη ζωή και από αναπάντεχα, μοιραία ή παράλογα γεγονότα ,που έγιναν βιώματα.

Πώς βλέπετε τις εξελίξεις στον χώρο του βιβλίου με την τεχνητή νοημοσύνη;

Κρατάω μια κριτική στάση απέναντι στην ΤΝ. Κατά τη γνώμη μου, στερεί από τον συγγραφέα την αυθεντικότητα και την φυσικότητα, απουσιάζει από αυτήν το προσωπικό στοιχείο. Η έμπνευση του συγγραφέα ελαχιστοποιείται και υπακούει σε ένα φτιαχτό μοτίβο, που φαίνεται και με την πρώτη ματιά ότι δεν είναι «αληθινό».

«Όταν γράφω, σβήνω, διορθώνω, ξαναγράφω, αλλάζω προτάσεις, λέξεις, δεν καταλαβαίνω πώς περνάει ο χρόνος».

 Ετοιμάζετε κάτι καινούριο αυτή την περίοδο;

Ναι. Είναι διηγήματα και πάλι. Βρίσκονται ακόμη σε επεξεργασία. Χρειάζεται χρόνος για να ταιριάξουν μεταξύ τους, να συμπληρωθούν και να δημιουργηθεί ένα ενιαίο σύνολο ώστε να εκδοθούν. Νιώθω ότι τώρα η ευθύνη είναι μεγαλύτερη. Θα προσπαθήσω και τα νέα διηγήματα να είναι τουλάχιστον ανάλογα του «Άβιου Βίου» και κατά κάποιο τρόπο να είναι η συνέχεια του...

Ευχαριστούμε θερμά για τη συζήτηση κι ευχόμαστε καλή συνέχεια σε όλα!