Book Review: ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΑ του ΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

  (Της  Κατερίνας Τσαμπά )  Ένα βιβλίο σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση και ενεστώτα χρόνο είναι σχεδόν πάντα ένα δυνατό ανάγνωσμα. Τα δυο αυτά στοιχεία προσδίδουν μια ένταση στην ιστορία, έναν ρυθμό στην ανάγνωση και συναισθήματα που βιώνονται εξίσου με ένταση. Στην ιστορία του κ. Ιατρού είναι ένας πατέρας που αναζητά τον εξαφανισμένο του γιο και του απευθύνει όσα σκέφτεται. Τον βλέπουμε πρώτα να τον ψάχνει και μετά να ζει. Μοιάζει να νιώθει τώρα περισσότερα συναισθήματα από τότε που τον ζούσε και τον μεγάλωνε. Μια συμβατική σχέση με τη γυναίκα του η οποία κατέληξε άδοξα. Ο πατέρας αναπολεί το παρελθόν και αναρωτιέται αν όσα έκανε τα έκανε σωστά, αν και μοιάζει σίγουρος πως όχι. Τον ακούμε να δικαιολογεί τον γιο του που θέλησε να εξαφανιστεί χωρίς να δώσει κάποιο στοιχείο, να δικαιολογεί τη γυναίκα του που τον εγκατέλειψε. Το σπίτι του είναι κατ’ ουσίαν μια πολυθρόνα που την έχει βάλει στη μέση του δωματίου εκείνου και ενώ τα υπόλοιπα τα μετακινεί, αυτή την αφήνει εκεί, ακούνητ...

Book Review: ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΕΣ, του HERVE LE CORRE, από Εκδόσεις ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ


(Της Γιώτας Βασιλείου)

Αν κι έχει τη μορφή θρίλερ και καταλήγει και ως τέτοιο, το «Καρδιές σακατεμένες» είναι ουσιαστικά ένα μυθιστόρημα για την απώλεια και το πένθος, τον ανείπωτο πόνο της απουσίας και τη βία του αποχωρισμού. 

Μέσα στην κάψα του καλοκαιριού, ο Λε Κορ επιχειρεί μια καταβύθιση στις ψυχές των ηρώων του παίρνοντας μαζί του στα βαθιά και τον αναγνώστη. Ο βυθός δυστυχώς δεν είναι πάντα όμορφο θέαμα. Αντίθετα, κάποιες φορές είναι σκοτεινός και λασπώδης, ακόμη και δηλητηριώδης. Παρ’ όλα αυτά, με ένα μαγικό τρόπο, έχει μια δική του, άγρια ομορφιά. Μέσα από την ιστορία του Πιερ Βιλάρ και του νεαρού Βικτόρ, ακολουθούμε ανθρώπους διαλυμένους στο κατώφλι της τρέλας. Ένας αστυνομικός που αναζητά απεγνωσμένα το γιο του που έχει απαχθεί εδώ και χρόνια. Ένα έφηβο αγόρι που έχασε τη μητέρα του από το χέρι ενός δολοφόνου. Κι οι δυο διώκονται από τον ίδιο άντρα.  Τους καταδιώκει, παίζει με τα νεύρα του ενός και τρομοκρατεί τον άλλο. Τα πτώματα αρχίζουν και συσσωρεύονται. Ξανά και ξανά. Η θλιβερή ηχώ της καθημερινής ζωής τους. Και μέσα από αυτό το θέατρο του παραλόγου, η ιστορία εξελίσσεται σταδιακά και γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, μέχρι το συνταρακτικό του τέλος. 

Η δύναμη του Hervé Le Corre σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η ικανότητά του να βάζει τα σωστά λόγια, στο σωστό τόνο, χωρίς να μετατρέπει την ιστορία σε μελόδραμα. Έχει τεράστια εικονοπλαστική δυνότητα, δίχως όμως να δημιουργεί ψευδαισθήσεις σχετικά με την ανθρώπινη φύση και το για πόσα αυτή είναι ικανή. Εξυφαίνει σταδιακά τον καμβά του, δίνοντας πολλές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής των χαρακτήρων του ενώ παράλληλα προσθέτει σε πολλές, μικρές και τακτικές δόσεις, το αστυνομικό στοιχείο. 

Ένα μικρό μειονέκτημα θα του καταλογίσω κι αυτό μου προέκυψε καθώς έγραφα την άποψή. Ίσως να ήταν λίγο προβλέψιμο κι απλοϊκό το κομμάτι της αστυνομικής έρευνας. Ωστόσο, η άριστη ψυχογραφική μελέτη κάλυψε με τον καλύτερο τρόπο την αδυναμία αυτή.

Εν κατακλείδι, το «Καρδιές σακατεμένες» του  Hervé Le Corre  είναι ένα συναρπαστικό, πανέμορφο, τραγικό κι ανατριχιαστικό μυθιστόρημα που παράλληλα δίνει μια ανάσα υγιούς αέρα, σε μια ιστορία στοιχειωμένη από την απώλεια και τη μοναξιά. Προσωπικά, αν κι έχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που το διάβασα, είμαι συγκλονισμένη κι έχω ακόμη τις τελευταίες αράδες του κειμένου, να γεμίζουν το κεφάλι μου. 

Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο εδώ



Σχόλια