Book review: Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ, του JOHN VERDON, από εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Παρακολουθώ τη σειρά με τον Dave Gurney από την αρχή της. Από το «Σκέψου έναν αριθμό». Την έχω αγαπήσει αυτή τη σειρά για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Ο κύριος εξ’ αυτόν είναι το ζεύγος Gurney και κυρίως ο Ντέιβ φυσικά. Στα πρώτα βιβλία της σειράς, τους βλέπαμε πολωμένους, να παλεύουν με την συνειδητοποίηση του χαμού του παιδιού τους. Η σχέση τους έμοιαζε να φτάνει κάπου στο τέλος της. Ωστόσο άντεξαν. Κι όχι μόνο άντεξαν αλλά έχουν φτάσει σε ένα σημείο όπου η ζωή τους είναι απόλυτα ισορροπημένη. Ζουν σε ένα αγρόκτημα, έχουν κότες, σπαρτά και όμορφα λουλούδια. Μέχρι που συζητούν και την εκτροφή αλπακά!!! Ένα ειδυλλιακό τοπίο, τέλειο για να ζει κανείς και το ιδανικότερο για… φόνους!

Κι όταν λέμε φόνους, εννοούμε πολλούς φόνους. Φόνους που καθένας από αυτούς αποτελεί μια ακόμη ανατροπή. Δολοφόνοι νεκροί που σηκώνονται από τον τάφο, μεγαλόστομοι πάστορες τοπικής εξτρεμιστικής εκκλησίας που ζητούν την κάθαρση, μάγισσες που νταραβερίζονται με το Σατανά και δημοσιογράφοι που διψούν για αίμα. Σωστό πανδαιμόνιο! Και ο Gurney πρέπει να περάσει κυριολεκτικά διά πυρός και σιδήρου, προκειμένου να καταλάβει ποια μυστικά κρύβονται πίσω από όλα αυτά. Και όντας ενδοσκοπικός, μεθοδικός και πρακτικός σαν χαρακτήρας, δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Με τον Gurney δεν υπάρχει αυτό που λέμε «αστυνομικό ένστικτο». Όλα έχουν να κάνουν με τη λογική και τη μελέτη των στοιχείων. Όπως έχει πει πολλές φορές κι ο αγαπημένος μας  Ηρακλης Πουαρώ: “Everything is in the little blue cells my dear Watson”.

Σε αντίθεση με το «Ο Λευκός ποταμός φλέγεται» που είχα βρει το τέλος του χλιαρό και δεν με ικανοποίησε καθόλου η εξήγηση που δόθηκε, σε ετούτο εδώ το τέλος ήταν μεγάλη έκπληξη και απόλυτα ικανοποιητικό. Ομολογουμένως μου έλειψε πολύ ο Τζακ Χάρντγουικ. Η παρουσία του δεν ήταν τόσο έντονη όπως συνήθως κι έτσι δεν είχα τη χαρά να απολαύσω τις θεϊκές ατάκες του! Ωστόσο, με την απουσία του Χάρντγουικ, ο Βέρντον ανάπτυξε περισσότερο την προσωπικότητα του Γκάρνει. 

Για να καταλήξω, το «Ο δολοφόνος είναι νεκρός», είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, με περίπλοκη και ενδιαφέρουσα ιστορία, καλά ανεπτυγμένους χαρακτήρες και πολλές αποχρώσεις και ανατροπές. Αν σας αρέσουν τα μυστήρια  των οποίων οι ιστορίες προκαλούν σκέψεις, τότε είναι σίγουρο ότι θα σας αρέσει και αυτό. 

Καλές αναγνώσεις!

Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.