(Της Γιώτας Βασιλείου)
Αγαπημένη συγγραφέας η B.A.Paris, ωστόσο δεν θα κατέτασσα τον «Ψυχοθεραπευτή» στα καλύτερά της, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν πέρασα καλά διαβάζοντάς το. Δε βασίζεται τόσο στο τι πραγματικά συνέβη ή στο ποιος το έκανε αλλά στις διαδικασίες που ακολουθούνται από την κεντρική ηρωίδα για τη λύση του μυστηρίου. Και κατά βάσει αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, αντίθετα θα ήταν χαράς έργο, αν η ηρωίδα ήξερε τι έκανε. Να σας εξηγήσω τι εννοώ…
Έχουμε λοιπόν την Άλις και τον φίλο της τον Λίο, οι οποίοι μετακομίζουν σε ένα υπέροχο σπίτι, σε ένα πανέμορφο συγκρότημα μονοκατοικιών. Γνωρίζοντας στενότερα τους γείτονες και μαθαίνοντας την ιστορία του τόπου, η Άλις αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι κάτι κακό συνέβη στην τελευταίο κάτοικο του σπιτιού της, μια ψυχοθεραπεύτρια. Αποκτά εμμονή με το να μάθει περισσότερα για τη θεραπεύτρια και τι της συνέβη αλλά σκοντάφτει σε όλο και σκοτεινότερα μυστικά, ενώ τα στόματα σφραγίζουν ακόμη περισσότερα. Αρχίζει και παίρνει αποφάσεις που θέτουν τη ζωή της σε κίνδυνο, ενώ καταλήγει να υποψιάζεται τους πάντες και τα πάντα.
Έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της συγγραφέα και γνωρίζοντας τη δουλειά της ξέρω ότι μπορεί και καλύτερα. «Ο Ψυχοθεραπευτής» είναι σε γενικές γραμμές ένα διασκεδαστικό θρίλερ, με ενδιαφέρον θέμα, ωραίους διαλόγους, αρκετούς σκιώδεις χαρακτήρες που θέτουν ένα ικανοποιητικό υπόβαθρο και που δυστυχώς δε μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε επαρκώς. Η ιστορία ήταν γρήγορη, αν κι ένιωσα το ρυθμό μερικές φορές να χάνει τη ρυθμικότητά του, μέχρι τα τελευταία αποκαλυπτικά κεφάλαια. Η κορύφωση παρείχε ξεκάθαρες απαντήσεις για ερωτήματα που τριβελίζουν το μυαλό του αναγνώστη σχεδόν από την αρχή, κλείνοντας έτσι σκόπιμα χαλαρά άκρα και χαρίζοντας ένα πολύ όμορφο φινάλε.
Αυτό από το οποίο πάσχει σοβαρά το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η κεντρική του ηρωίδα. Πραγματικά νομίζω ότι είναι η ίδια η Άλις που πρέπει να επισκεφθεί έναν ψυχοθεραπευτή. Είναι ένας εξουθενωτικός χαρακτήρας, ανίδεη, ανόητη που αψηφά την κοινή λογική και σε συνδυασμό με την αρκετά μπερδεμένη πλοκή, πραγματικά αγωνίστηκα να παραμείνω συγκεντρωμένη για το ¼ περίπου του βιβλίου. Γράφοντας αυτά, μπορεί να ακούγεται σα να μη μου άρεσε αυτό το βιβλίο. Δεν είναι αλήθεια. Μου άρεσε μέχρι αρκετά μετά τη μέση, οπότε η παράνοιά της Άλις «χτύπησέ κόκκινο» κι εμένα άρχισαν να μου «ανάβουν τα λαμπάκια». Η κοπέλα ήταν πολύ υστερική για να την πάρω στα σοβαρά, αλλά – τι χαρά- το ενδιαφέρον μου επανήλθε λίγο πριν το φινάλε, το οποίο με ικανοποίησε πολύ μπορώ να πω.
Εν κατακλείδι, «Ο ψυχοθεραπευτής» δεν παίρνει άριστα αλλά σίγουρα παίρνει αρκετά πάνω από τη βάση. Κι εγώ περιμένω με αγωνία το επόμενο της B.A.Paris, γιατί, πως να το κάνουμε, εξακολουθεί και είναι αγαπημένη συγγραφέας.
Καλές αναγνώσεις!
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...