Book Review: ΜΑΤΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, της MO HAYDER, εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Σε γενικές γραμμές είμαι φαν της Μο. Ωστόσο, ακόμη κι εγώ θα πρέπει να ομολογήσω, ότι μετά «Το φονικό κελάηδισμα» και την «Σιωπή των δέντρων», τα οποία κατ’ εμέ είναι τα κορυφαία της, τα δύο που ακολούθησαν («Τελετουργία» και «Το δέρμα»), δεν ήταν αντάξια των προσδοκιών μου. Περίμενα αίμα, βία και φρικαλεότητες (θα πρέπει να το κοιτάξω αυτό) κι αντιθέτως έλαβα μια πιο σοφτ κατάσταση, με μυστήριο μεν και σκοτεινές γωνιές που παραμονεύουν «τέρατα» αλλά χωρίς, δυστυχώς, αυτή την αιμοδιψή διάθεση που χαρακτηρίζει την συγγραφέα.

Ωστόσο, με το «Μάτι στο σκοτάδι» η Μο κάνει την επιστροφή της στα γνωστά μονοπάτια. Το βιβλίο δεν φτάνει φυσικά, σε φρικαλεότητα, το Κελάηδισμα αλλά πλησιάζει κάπως, με την σκοτεινή πλοκή του. Η ιστορία, η οποία κι εδώ αφορά στην απαγωγή παιδιών, είναι ακραία και σκληρή και τολμά να «παίξει» με τους γονείς/αναγνώστες, ξυπνώντας θεωρώ μέσα τους, φόβους και συναισθήματα που οι ίδιοι δεν θα ήθελαν να ξέρουν ότι υπάρχουν.

Οι βασικοί χαρακτήρες οι γνωστοί μας μέχρι τώρα, παραμένουν οι ίδιοι. Ο Κάφερι που παλεύει να χωνέψει τον χαμό του αδελφού του κι η Φλι, με τα δικά της οικογενειακά θεματάκια. Ο Πλανόβιος από την άλλη, είναι ένας χαρακτήρας που αρχικά δε με είχε πείσει. Σε αυτό το βιβλίο όμως της Μο, φαίνεται να ριζώνει γερά στην ιστορία και να αποκτά την αληθοφάνεια που του έλειπε στα προηγούμενα. Όσον αφορά στον «κακό» της υπόθεσης, είναι εντυπωσιακό το πόσο αριστοτεχνικά έχει στήσει την συγκεκριμένη περσόνα. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν πανέξυπνο χαρακτήρα, άρτια δοσμένο, που προσωπικά δεν πήγε ούτε μια στιγμή το μυαλό μου ότι μπορεί να είναι αυτός ο απαγωγέας, παρά μόνο μερικές παραγράφους πριν την αποκάλυψη. Τολμώ να πω, ότι τα παιχνιδάκια που μας παίζει σε αυτό της το βιβλίο η Hayder, μου θύμισαν κάποιες στιγμές, τον πολυαγαπημένο μου Sebastian Fitzek (όχι δεν κάνω σύγκριση, μου τον θύμισαν είπα!) και τα πολυδιάστατα γαϊτανάκια του, που τόσο περίτεχνα στήνει.

Επιπλέον, μας δίνει πολύ ωραίες περιγραφές των τόπων που επισκέπτονται οι ήρωές μας (Κάφερι και Φλι). Τόσο ζωντανές που είναι σαν να βρίσκεται κι ο αναγνώστης εκεί και να τα βλέπει με τα ίδια του τα μάτια.

Γενικότερα, θα έλεγα ότι η πένα της Hayder έχει περάσει σε άλλο επίπεδο και θέλω να πιστεύω πως, τα δύο προηγούμενα βιβλία της δεν ήταν τίποτα άλλο, από το μεταβατικό στάδιο. Μοιάζει σα να μην θέλει πια να γράφει πια φρικιαστικές ιστορίες αλλά προτιμά να «περιπαίζει» τους αναγνώστες της, γράφοντας ψυχολογικά θρίλερ, τα οποία παίζουν με το μυαλό, την ηθική, τα συναισθήματα μας.

Μειονέκτημα για μένα το τέλος του βιβλίου. Θα προτιμούσα κάτι πιο «τραχύ» και λιγότερο ωραιοποιημένο, όπως θα άρμοζε σε μια τέτοια ιστορία. Επίσης, αν ήταν καμιά 100στή σελίδες μικρότερο, είμαι σίγουρη ότι θα ήταν καλύτερα. Υπήρξαν σημεία που δεν καταλάβαινα το λόγο του τόσου μπλα-μπλα και τα προσπερνούσα στο fast forward. Τέλος, υπήρχαν αρκετά λάθη επιμέλειας κι ασυνέπειες στο κείμενο. Όχι ότι ενοχλούσαν στην πλοκή αλλά όταν τα προσέξεις, είναι πράγματα που σε χαλάνε.

Με περιμένουν τα δυο επόμενα, «Η Κούκλα» και «Ο Λύκος» τα οποία ελπίζω να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες μου και να δικαιώσουν την εκτίμησή μου.

Καλές αναγνώσεις!

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.