Συνέντευξη: ΤΑΣΟΣ ΑΛΕΞΗΣ: «Ήθελα με το βιβλίο να σώσω τις παιδικές μου μνήμες και να αφήσω κάτι στους αναγνώστες, που και οι ίδιοι θα αναπολούσαν από τα δικά τους παιδικά χρόνια»

Αναρτήθηκε από την
  Ο Τάσος Αλέξης εξέδωσε πρόσφατα την πρώτη συλλογή διηγημάτων του, ένα ανθολόγιο ιστοριών που μας ξεναγούν στην κερκυραϊκή ύπαιθρο και, το κυριότερο, στα κατάβαθα της ανθρώπινης ύπαρξης. (Συνέντευξη στην Αγγελική Ζούμπου )   Σας καλωσορίζουμε στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά! Πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με τη συγγραφή; Έγραφα πάντα, διηγήματα και ποιήματα. Οι ιστορίες του «Άβιου Βίου» ήταν γραμμένες ως "ραχοκοκαλιές". Αργότερα εμπλουτίστηκαν, όταν ξεκίνησε η κανονική συγγραφή. Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές ακόμη στο πρόχειρο. Έμεναν στο συρτάρι γιατί δεν υπήρχε χρόνος αλλά ούτε και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι αξίζουν να εκδοθούν. Κάποια στιγμή, με ενθάρρυνση συγγενών που διάβασαν τις ιστορίες από το πρόχειρο, ξεκίνησε η «περιπέτεια» της έκδοσης . Σε αγαστή συνεργασία με την κυρία Ευγενία Κάππου, των εκδόσεων Φιλύρα , εκδόθηκε ο «Άβιος Βίος». Αποφάσισα να γίνει αυτή η έκδοση για να σώσω τις παιδικές μου μνήμες και να αφήσω κάτι στους αναγνώστες, που και οι ίδιοι θα αν...
0

Book Review: ΜΟΝΟΚΛΙΝΟ ΣΕ ΜΠΟΥΑΤ, της ΟΛΓΑΣ ΣΤΕΦΟΥ, από εκδόσεις AGRAFINA

Αναρτήθηκε από την


(Της Γιώτας Βασιλείου)

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιος θα τολμούσε, θα είχε τα συκώτια να το πω έτσι, να κάνει “κριτική” σε αυτό το βιβλίο. Οποιουδήποτε είδους κριτική, καλή ή κακή. Αν αναρωτιέστε γιατί το γράφω αυτό η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί κάνοντας κάποιος κριτική θα ήταν σαν να κριτικάρει, την ίδια τη ζωή, τις σκέψεις, τα βιώματα και τα συναισθήματα της συγγραφέα, μιας και το «Μονόκλινο σε μπουάτ» είναι μια πέρα ως πέρα αληθινή ιστορία.

Συνοπτικά, πρόκειται για μια αυτοβιογραφική νουβέλα που καταγράφει με ωμότητα και ειλικρίνεια την προσωπική μάχη της συγγραφέως την κακοποίηση, με τον βιασμό, την σκλήρυνση κατά πλάκας και εν τέλει με την κατάθλιψη. Αν με ρωτήσετε προσωπικά δεν ξέρω ποιο από όλα είναι το χειρότερο αλλά να τα ζεις όλα μαζί; Συγχρόνως; Προσωπικά μου φαίνεται αδιανόητο! Κι όμως η Όλγα τα βιώνει χρόνια τώρα. Και με περίσσιο θάρρος, αρνείται να αφεθεί στα τραύματά της και να τους επιτρέψει να ορίσουν τη ζωή της.

Η “φωνή” της Όλγας ακούγεται δυνατά και καθαρά καθώς μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες της. Μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της, δίνει δύναμη και ελπίδα σε άλλους ανθρώπους που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Προσωπικά είμαι περήφανη για την Όλγα αλλά και για όλες της Όλγες αυτού του κόσμου!

Με το χέρι στην καρδιά σας λέω ότι βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ, από όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες. Διαδώστε το!

Θα το βρείτε εδώ.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...