Book Review: ΑΤΛΑΝΤΑΣ ΕΠΟΥΛΩΣΗΣ της ΒΑΛΙΑΣ ΤΣΙΡΙΓΩΤΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΡΙ.ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

(Της  Κατερίνας Τσαμπά ) Με ένα γιατί προχώρησε η ανθρωπότητα αλλά ένα μένει αναπάντητο και σκίζει την καρδιά μας: όταν κάτι χάνεται για πάντα. Θα θυμάμαι για καιρό αυτή την πρόταση. Σαν ανάμνηση πόνου, σαν στίγμα σε έναν χάρτη, έναν άτλαντα που καλούμαι να διασχίσω για να επουλώσω πληγές. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό ένιωθα άλλες φορές να χαμογελώ κι άλλοτε να λυπάμαι. Ίσως, αν με έβλεπε κάποιος, να καταλάβαινε τα συναισθήματά μου καθώς τα ένιωθα τόσο έντονα, που υποθέτω ότι χαράσσονταν χωρίς φειδώ στο πρόσωπό μου. Το βιβλίο είναι ένας άτλαντας κειμένων για μένα, για σένα, για την Καραπάνου, τον Ζακ, έναν ταξιτζή, τη μάνα του Φύσσα, τη Γουλφ… Ένα ταξίδι στον χρόνο, σε τόπους και ανθρώπους. Μιλάει για τις τυχαιότητες, για τη δημιουργία στιγμών, για τον άνθρωπο, την αγάπη, τον πόνο. Για τη ζωή, την απώλεια, το ανήκειν. Μου άρεσε η γραφή της Τσιριγώτη, γλαφυρή και θα έλεγα αρκετά ποιητική κι ενίοτε αλληγορική. Όταν το διάβαζα μία οι σελίδες του έτρεχαν και μία κυλούσαν αργά...

Book Review: ΜΟΝΟΚΛΙΝΟ ΣΕ ΜΠΟΥΑΤ, της ΟΛΓΑΣ ΣΤΕΦΟΥ, από εκδόσεις AGRAFINA


(Της Γιώτας Βασιλείου)

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιος θα τολμούσε, θα είχε τα συκώτια να το πω έτσι, να κάνει “κριτική” σε αυτό το βιβλίο. Οποιουδήποτε είδους κριτική, καλή ή κακή. Αν αναρωτιέστε γιατί το γράφω αυτό η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί κάνοντας κάποιος κριτική θα ήταν σαν να κριτικάρει, την ίδια τη ζωή, τις σκέψεις, τα βιώματα και τα συναισθήματα της συγγραφέα, μιας και το «Μονόκλινο σε μπουάτ» είναι μια πέρα ως πέρα αληθινή ιστορία.

Συνοπτικά, πρόκειται για μια αυτοβιογραφική νουβέλα που καταγράφει με ωμότητα και ειλικρίνεια την προσωπική μάχη της συγγραφέως την κακοποίηση, με τον βιασμό, την σκλήρυνση κατά πλάκας και εν τέλει με την κατάθλιψη. Αν με ρωτήσετε προσωπικά δεν ξέρω ποιο από όλα είναι το χειρότερο αλλά να τα ζεις όλα μαζί; Συγχρόνως; Προσωπικά μου φαίνεται αδιανόητο! Κι όμως η Όλγα τα βιώνει χρόνια τώρα. Και με περίσσιο θάρρος, αρνείται να αφεθεί στα τραύματά της και να τους επιτρέψει να ορίσουν τη ζωή της.

Η “φωνή” της Όλγας ακούγεται δυνατά και καθαρά καθώς μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες της. Μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της, δίνει δύναμη και ελπίδα σε άλλους ανθρώπους που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Προσωπικά είμαι περήφανη για την Όλγα αλλά και για όλες της Όλγες αυτού του κόσμου!

Με το χέρι στην καρδιά σας λέω ότι βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ, από όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες. Διαδώστε το!

Θα το βρείτε εδώ.


Σχόλια