(Της Γιώτας Βασιλείου)
Το Ομπλίκ, το φανταστικό νησί του Λάζαρου Αλεξάκη που
γνωρίσαμε από το προηγούμενο βιβλίο του, ξεκινά ως μια αδιάφορη κουκκίδα στον
χάρτη, λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού και καταλήγει να γίνεται μικρογραφία
μιας ολόκληρης Ευρώπης που παραπαίει ανάμεσα στη σοβαροφάνεια και στο χάος.
Η αφετηρία είναι απλή, σχεδόν αθώα. Ένα μικρό νησάκι, στη
μέση του πουθενά, που δεν ενοχλεί κανέναν· ακόμα. Γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση
στρέφει πάνω του το βλέμμα της, η ηρεμία διαλύεται και στη θέση της σκάνε το
χρήμα, οι φιλοδοξίες και κάθε λογής “σωτήρες”. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες,
χίπηδες, αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι
παρτιζάνοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι με τη μύτη τη μεγάλη,
συνθέτουν ένα εκρηκτικό καστ που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στη φαρσοκωμωδία και
στο επικίνδυνα ρεαλιστικό.
Ο Λάζαρος δεν γράφει απλώς μια κωμωδία καταστάσεων.
Χρησιμοποιεί το γέλιο ως εργαλείο αποδόμησης της σύγχρονης κοινωνίας. Η
διαφθορά, η γραφειοκρατία, ο έλεγχος του Τύπου, τα οικονομικά σκάνδαλα και τα
σαθρά θεμέλια του πολιτικού συστήματος δεν παρουσιάζονται με διδακτισμό αλλά
μέσα από εξωφρενικές, σχεδόν σουρεαλιστικές σκηνές που όμως μοιάζουν τρομακτικά
πιθανές. Εκεί βρίσκεται και η δύναμη του βιβλίου· στο γέλιο. Γιατί σας εγγυώμαι
ότι θα γελάσετε μέχρι δακρύων.
Το χιούμορ είναι βιτριολικό, ευφυές και αβίαστο. Παράλληλα,
κάτω από φύκια, ομίχλη και μυστηριώδεις μωβ βολβούς, κρύβεται μια καλοδουλεμένη
αφήγηση με ρυθμό και συνοχή, χωρίς περιττή φλυαρία.
Πρόκειται για μια σάτιρα που δεν φοβάται να γίνει αιχμηρή και
καυστική, ούτε να εκθέσει πρόσωπα και θεσμούς. Είναι σύγχρονη, ευσύνοπτη και
τεχνικά προσεγμένη. Και κυρίως, είναι απολαυστική. Αν αναζητάτε ένα μυθιστόρημα
που να συνδυάζει αγνό, ανόθευτο γέλιο με ουσιαστικό κοινωνικό σχόλιο, το Ομπλίκ
δεν είναι απλώς μια καλή επιλογή, ήρθε και στη σωστή στιγμή για να το διαβάσετε.
Θα το βρείτε εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...