(Της Γιώτας Βασιλείου)

Στο "Μια φορά κι ένας φόνος" η Έλενα Μπολονάση παίρνει τα κλασικά παραμύθια και τα μετατρέπει σε σκηνικό ενός σκοτεινού, ευφυούς αστυνομικού. Ένας κατά συρροή δολοφόνος "ξαναγράφει" τα γνωστά σε όλους μας παραμύθια με τον δικό του τρόπο, αφήνοντας πίσω του κόκκινα αντικείμενα, σκισμένες σελίδες από βιβλία και μια εμμονική ανάγκη ελέγχου που λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός της πλοκής. Το εύρημα δεν μένει στην εντύπωση αλλά δένει οργανικά με την ψυχολογία του δράστη και με την κλιμάκωση της έρευνας, κρατώντας το ενδιαφέρον όχι μόνο στο "ποιος", αλλά κυρίως στο "γιατί".

Η αφήγηση εναλλάσσει τη σκοτεινή οπτική του δολοφόνου με την πιο ψύχραιμη ματιά της αστυνομίας, διατηρώντας σταθερό ρυθμό και ένταση. Η γλώσσα είναι άμεση και καθαρή, χωρίς περιττές υπερβολές. Θα μου άρεσε μια λίγο πιο υπαινικτική διαχείριση ορισμένων συμβολισμών και λίγο μεγαλύτερο ψυχολογικό βάθος σε κάποια μέλη της αστυνομικής ομάδας αλλά μόνο για το κάτι παραπάνω.

Συνολικά πρόκειται για ένα καλοστημένο και ουσιαστικά σκοτεινό αστυνομικό που χρησιμοποιεί το οικείο για να μιλήσει για τη διαστρέβλωση της δικαιοσύνης και την ανάγκη ελέγχου. Πέντε αστέρια, γιατί το δυνατό του concept δεν μένει στην ιδέα αλλά την υπηρετεί με συνέπεια μέχρι την τελευταία σελίδα.

Βρείτε το εδώ και ζήστε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα!