Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

Book Review: Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ, της C.J.TUDOR, από εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ

Αναρτήθηκε από την

 

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Η C.J. Tudor με το νέο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμο με τον τίτλο "Η Αναμέτρηση", δεν γράφει μια απλή ιστορία με κυνόδοντες και αίμα, αλλά για το πώς ο φόβος, όταν βρει πρόσφορο έδαφος σε μια κλειστή κοινωνία, γίνεται πιο επικίνδυνος από οποιοδήποτε "τέρας".

Το παγωμένο Ντέντχαρτ της Αλάσκας -όνομα και πράγμα- δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά μια σχεδόν εχθρική συνθήκη. Το χιόνι δεν λειτουργεί σαν φίλτρο απομόνωσης. Όλοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτό και ταυτόχρονα κρυμμένοι από αυτό. Η Tudor χτίζει την ατμόσφαιρα της χωρίς να βιάζεται. Αργά, με αυτοπεποίθηση. Σε βάζει να περπατήσεις στο κρύο πριν σου δείξει τι πραγματικά συνέβη.

Η ιδέα ενός κόσμου όπου οι βρικόλακες συνυπάρχουν θεσμικά με τους ανθρώπους είναι ευφυής γιατί δεν αντιμετωπίζεται ως μια ξαφνική αποκάλυψη αλλά ως δεδομένο από την πρώτη στιγμή. Κι εκεί αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι: Προκατάληψη, πολιτική ένταση, κοινωνικός διχασμός. Το μυθιστόρημα πατάει γερά στην αστυνομική πλοκή, όμως δεν παραμένει εκεί. Πάει παρακάτω. Ξεπερνάει το ερώτημα "ποιος είναι ο δολοφόνος" και θέτει ένα ακόμα πιο βαθύ: "Ποιος φοβάται τι - και γιατί;".

Η κεντρική ηρωίδα, η Μπάρμπαρα Άτκινς απέχει παρασάγγας από αυτό που λέμε "ιδανικός χαρακτήρας". Είναι πεισματάρα, καχύποπτη, συχνά σκληρή, κουβαλάει βάρος, στο σώμα αλλά και την ψυχή. Δεν προσπαθεί να γίνει συμπαθής. Κι αυτό λειτουργεί υπέρ της ιστορίας.

Οι χαρακτήρες είναι πολλοί -ίσως περισσότεροι απ’ όσο χρειάζεται- και σε ορισμένα σημεία θέλει προσοχή για να μη χαθείς μέσα στα ονόματα. Αυτή η πολυφωνία ναι μεν δίνει και την αίσθηση μιας κοινότητας που βράζει, όμως εμένα με μπέρδεψε κάποιες φορές. Έπρεπε να σημειώνω ποιος είναι ποιος. 

Καταλήγοντας να πως ότι, το τελειώνοντας το βιβλίο αυτό που ένοιωσα ήταν δυσφορία. Και νομίζω ότι σε αυτό ακριβώς στόχευε και η συγγραφέας. Στο αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά, όχι μόνο στην υπόθεση, αλλά στους ανθρώπους που την περιβάλλουν. Κι όταν κλείνεις το βιβλίο, δεν μένεις με την εικόνα ενός τέρατος στο σκοτάδι. Μένεις με την υποψία ότι το σκοτάδι ήταν εξαρχής μέσα στο χωριό. Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον.

Να το διαβάσετε! Θα το βρείτε εδώ. 


* Η φωτογραφία είναι δημιουργία Α.Ι.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...