Συνέντευξη: ΕΛΛΑΔΑ ΚΡΑΛΛΗ: "Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται"

Η Ελλάδα Κράλλη είναι συγγραφέας, καλλιτέχνης και παντρεμένη. Άφησε πίσω της τη χαώδη Αθήνα και μένει πλέον εδώ και δυο χρόνια στην Αυλίδα στην περιοχή Μόρφα. Είναι ένα μέρος όπου πέρασε κυρίως τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, συντροφιά με τον παππού και τη γιαγιά της και χαίρεται πολύ που συνεχίζει την ευχή του παππού της αποφασίζοντας να μείνει μόνιμα εκεί. (Συνέντευξη στην  Κατερίνα Τσαμπά ) Ελλάδα μου, σε καλωσορίζω στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά και θέλω να σε ρωτήσω ποιο είναι αυτό το ένα πράγμα που σε ώθησε να γράψεις. Μπορεί να είναι παραπάνω από ένα, αλλά θέλω να ξεχωρίσεις αυτό που νιώθεις ότι υπερτερεί. Η αγάπη για μετάδοση των μηνυμάτων μου στους ανθρώπους περισσότερο. Η καλλιτεχνική μου φύση πάντα είχε την τάση να διανθίζεται. Η ποίηση και η αποτύπωση τοπίων μέσω της φωτογραφίας όπως και η συμμετοχή μου σε φωτογραφίσεις ως μοντέλο, μέχρι το σημείο  του θεάτρου ως ερασιτέχνης ηθοποιός ήταν μέσα σε αυτούς τους τρόπους που επιθυμούσα να εξωτερικεύσω τους εσωτερικούς μου κόσμους...

Book Review: ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΔΕΙΛΟΥ του ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL


(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Για μια ακόμα φορά ο κ.Παπαθεοδώρου αποδεικνύει πόσο επιτυχημένα μπορεί να περιγράψει τη ζωή των εφήβων, των εμπειριών τους, των συναισθημάτων τους, των σκέψεών τους. Ολόκληρη η ιδιοσυγκρασία τους ξετυλίγεται μέσα από την πολύ ωραία γραφή του.

Σε αυτό το βιβλίο έχουμε τον Θοδωρή και τον Νίκο. Τον Θοδωρή που είναι ένα κλειστό παιδί και έχει έναν καλό φίλο μόνο και τον Νίκο που είναι δημοφιλής και έχει πολλούς να τον τριγυρνάνε. Τον έναν δειλό και τον άλλον τολμηρό.

Ο Νίκος κάνει τη ζωή του Θοδωρή κόλαση. Ο συγγραφέας αποδίδει την ιστορία τους με τις φωνές τους. Σε διακριτά κεφάλαια βλέπουμε τις σκέψεις του καθενός. Λυπούμαστε, θυμώνουμε, κάπου κάπου παίρνουμε μια ικανοποίηση σκεπτόμενοι ότι ίσως η μοίρα να ξέρει πώς να γυρνάει την κακία, μετά όμως απογοητευόμαστε ξανά.

Το βιβλίο ξεκινάει στο παρόν που ο ένας βλέπει τον άλλον από μακριά και τον αναγνωρίζει, χωρίς όμως ο άλλος να τον πάρει χαμπάρι. Γυρνάμε στο παρελθόν και ο συγγραφέας μάς παρουσιάζει την ιστορία τους. Βλέπουμε σκηνές μπούλινγκ, αδικίας, άλλους συμμαθητές να είναι απλοί θεατές και άλλοι να προσπαθούν να πάρουν θέση. Το σχολείο να κρατά, όμως, μια παθητική στάση τι θα πει ο κόσμος αν μαθευτούν τα συμβάντα;

Και η σχολική βία συνεχίζεται.

Γυρνώντας πού και πού στο παρόν διαβάζουμε το ημερολόγιο του δειλού. Κατανοούμε ότι η ζωή του δεν έχει πάει όπως θα ήθελε, παρά ταύτα κάνει το καλύτερο που μπορεί. Είναι εργατικός, δραστήριος αλλά και φοβισμένος.

Η ιστορία προχωράει σιγά σιγά προς το τέλος. Η έκτασή της είναι 244 σελίδες. Το τέλος μάς αποζημιώνει πλήρως και μάλιστα το βρήκα εξαιρετικό.

Συγχαρητήρια στον συγγραφέα και εσείς μην το χάσετε!

Βρείτε το εδώ.

Σχόλια