Book Review: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΟΜΠΛΙΚ, του ΛΑΖΑΡΟΥ ΑΛΕΞΑΚΗ, από εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Αναρτήθηκε από την
  (Της Γιώτας Βασιλείου ) Το Ομπλίκ, το φανταστικό νησί του Λάζαρου Αλεξάκη που γνωρίσαμε από το προηγούμενο βιβλίο του, ξεκινά ως μια αδιάφορη κουκκίδα στον χάρτη, λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού και καταλήγει να γίνεται μικρογραφία μιας ολόκληρης Ευρώπης που παραπαίει ανάμεσα στη σοβαροφάνεια και στο χάος. Η αφετηρία είναι απλή, σχεδόν αθώα. Ένα μικρό νησάκι, στη μέση του πουθενά, που δεν ενοχλεί κανέναν· ακόμα. Γιατί όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφει πάνω του το βλέμμα της, η ηρεμία διαλύεται και στη θέση της σκάνε το χρήμα, οι φιλοδοξίες και κάθε λογής “σωτήρες”. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες, χίπηδες, αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι παρτιζάνοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι με τη μύτη τη μεγάλη , συνθέτουν ένα εκρηκτικό καστ που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στη φαρσοκωμωδία και στο επικίνδυνα ρεαλιστικό. Ο Λάζαρος δεν γράφει απλώς μια κωμωδία καταστάσεων. Χρησιμοποιεί το γέλιο ως εργαλείο αποδόμησης της σύγχρονης κοινωνίας. Η διαφθορά, η γραφειοκρατία,...
0

BOOK REVIEW: ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΣΣΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Αναρτήθηκε από την


(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Το βιβλίο είναι συλλογή διηγημάτων και είναι χωρισμένο σε 5 ενότητες: Τα δραματικά, τα χιουμοριστικά, τα εν αρχή, τα της καραντίνας και τα λογοτεχνικά. Πολύ ωραία έκδοση, προσεγμένη με ωραίο εξώφυλλο. Αρκετές ιστορίες είναι μικρές, της μιας ανάσας, και άλλες είναι μεγαλύτερες.

Στα δραματικά υπάγονται οι περισσότερες ιστορίες. Η γραφή του όλο συναίσθημα. Πονάς με τους πρωταγωνιστές, ίσως ταυτίζεσαι, αλλά σίγουρα νιώθεις όσα νιώθουν. Μιλάει για απώλεια, για θάνατο. Βαρύς λόγος, στενάχωρες ιστορίες όμως η γραφή του τις μαλακώνει, τις διαβάζεις αβίαστα.

Στα χιουμοριστικά αλλάζει η γραφή και γίνεται πιο σαρκαστική, ίσως σποραδικά ειρωνική, και βλέπεις μέσα σε δύο μόλις ενότητες τη μαεστρία που μπορεί να έχει ένας συγγραφέας να αλλάζει “φωνή”. Τις ευχαριστήθηκα.

Στην ενότητα “Εν αρχή” δε σας κρύβω ότι είχα περιέργεια να δω τι είδους ιστορίες θα διαβάσω. Μπορώ να τις κατατάξω στις φιλοσοφικές ή φιλοσοφημένες ιστορίες. Ξεκινάει από την αρχή του κόσμου και δείχνει ένα… χμ νομικό πλαίσιο του κόσμου από μια άλλη πλευρά.

Στα της καραντίνας ανήκουν οι μεγαλύτερες ιστορίες. Πώς να αναλύσει αλλιώς αυτά που θέλει ο συγγραφέας; Ιστορίες που σε προβληματίζουν, ερωτήματα που μπορεί να πέρασαν κι από το δικό σου μυαλό. Αιχμηρή η γλώσσα του συγγραφέα εδώ.

Τα λογοτεχνικά κείμενα έγιναν τα αγαπημένα μου. Τα ξεχώρισα, το ομολογώ. Ρέουσα γραφή, με λογοτεχνική χροιά. Με νοήματα βαθιά. Οικογένεια, πίστη, φιλία, απώλεια. Συναισθήματα που ταράζουν το είναι σου όμως δε σε πειράζει. Τα απόλαυσα.

Γενικά, αυτό που έχω να δηλώσω απερίφραστα είναι ότι αυτές οι ιστορίες διαβάζονται άνετα ξανά και ξανά. Όταν θέλεις να ξεσπάσεις τη δική σου στενοχώρια, εκεί που θες να σκάσει το χειλάκι σου, εκεί που θες να φιλοσοφήσεις επανέρχεσαι σε αυτές και απλώς τις ξαναδιαβάζεις.

Θα κλείσω με μία φράση του βιβλίου που λάτρεψα:

Καμία ψυχή ποτέ δε ζύγισε το ίδιο με κάποιαν άλλη πάνω στην αιώνια πλάστιγγα του ουρανού…

Το βιβλίο το βρίσκετε εδώ.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...