Εν ριπή μολυβιού: Τρία διαμαντάκια από τη σειρά ΑΠΝΕΥΣΤΙ, εκδόσεις ΟΞΥ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Τρία τόσα δα μικρούτσικα βιβλία, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, ένα κοινό ερώτημα:  Τι κάνει ο άνθρωπος όταν βρεθεί ή ξεπεράσει τα όριά του; Τους τελευταίους μήνες οι εκδόσεις Οξύ μας έχουν φέρει μια εξαιρετική νέα σειρά. Μικρά σε έκταση αλλά μεγάλα σε ιδέες, τα βιβλία της σειράς Απνευστί είναι κλασικά έργα με συμπυκνωμένο λόγο που όμως δεν χάνει τη βαρύτητά του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ, ο Εμίλ Ζολά και ο Πιέτρο Αρετίνο μπορεί χρονικά να απέχουν παρασάγγας όμως συναντιούνται στον τρόπο που ρίχνουν το βλέμμα τους πάνω στην κοινωνία, το σώμα, την ψυχή, το πνεύμα και την κατάρρευση των βεβαιοτήτων. Μικρά βιβλία, μεγάλα ρήγματα.   Η Πλημμύρα, του Εμίλ Ζολά Ο Ζολά εδώ γράφει για μια φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζοντας τη συμφορά όχι ως ένα απλό γεγονός αλλά σαν μηχανισμό αποκάλυψης. Η πλημμύρα λειτουργεί καταλυτικά και διαλύει την ψευδαίσθηση ελέγχου του ανθρώπου πάνω στο περιβάλλον και, κυρίως, πάνω στον εαυτό του. Η φύση δεν είναι φόντο. Είναι δύναμη. Απο...
0

BOOK REVIEW: ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΣΣΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Αναρτήθηκε από την


(Της Κατερίνας Τσαμπά)

Το βιβλίο είναι συλλογή διηγημάτων και είναι χωρισμένο σε 5 ενότητες: Τα δραματικά, τα χιουμοριστικά, τα εν αρχή, τα της καραντίνας και τα λογοτεχνικά. Πολύ ωραία έκδοση, προσεγμένη με ωραίο εξώφυλλο. Αρκετές ιστορίες είναι μικρές, της μιας ανάσας, και άλλες είναι μεγαλύτερες.

Στα δραματικά υπάγονται οι περισσότερες ιστορίες. Η γραφή του όλο συναίσθημα. Πονάς με τους πρωταγωνιστές, ίσως ταυτίζεσαι, αλλά σίγουρα νιώθεις όσα νιώθουν. Μιλάει για απώλεια, για θάνατο. Βαρύς λόγος, στενάχωρες ιστορίες όμως η γραφή του τις μαλακώνει, τις διαβάζεις αβίαστα.

Στα χιουμοριστικά αλλάζει η γραφή και γίνεται πιο σαρκαστική, ίσως σποραδικά ειρωνική, και βλέπεις μέσα σε δύο μόλις ενότητες τη μαεστρία που μπορεί να έχει ένας συγγραφέας να αλλάζει “φωνή”. Τις ευχαριστήθηκα.

Στην ενότητα “Εν αρχή” δε σας κρύβω ότι είχα περιέργεια να δω τι είδους ιστορίες θα διαβάσω. Μπορώ να τις κατατάξω στις φιλοσοφικές ή φιλοσοφημένες ιστορίες. Ξεκινάει από την αρχή του κόσμου και δείχνει ένα… χμ νομικό πλαίσιο του κόσμου από μια άλλη πλευρά.

Στα της καραντίνας ανήκουν οι μεγαλύτερες ιστορίες. Πώς να αναλύσει αλλιώς αυτά που θέλει ο συγγραφέας; Ιστορίες που σε προβληματίζουν, ερωτήματα που μπορεί να πέρασαν κι από το δικό σου μυαλό. Αιχμηρή η γλώσσα του συγγραφέα εδώ.

Τα λογοτεχνικά κείμενα έγιναν τα αγαπημένα μου. Τα ξεχώρισα, το ομολογώ. Ρέουσα γραφή, με λογοτεχνική χροιά. Με νοήματα βαθιά. Οικογένεια, πίστη, φιλία, απώλεια. Συναισθήματα που ταράζουν το είναι σου όμως δε σε πειράζει. Τα απόλαυσα.

Γενικά, αυτό που έχω να δηλώσω απερίφραστα είναι ότι αυτές οι ιστορίες διαβάζονται άνετα ξανά και ξανά. Όταν θέλεις να ξεσπάσεις τη δική σου στενοχώρια, εκεί που θες να σκάσει το χειλάκι σου, εκεί που θες να φιλοσοφήσεις επανέρχεσαι σε αυτές και απλώς τις ξαναδιαβάζεις.

Θα κλείσω με μία φράση του βιβλίου που λάτρεψα:

Καμία ψυχή ποτέ δε ζύγισε το ίδιο με κάποιαν άλλη πάνω στην αιώνια πλάστιγγα του ουρανού…

Το βιβλίο το βρίσκετε εδώ.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...