ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ GOTTFIED BENN, ΕΚΔΟΣΕΙΣ GUTENBERG

GOTTFRIED BENN: ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

«Πολύ προτού τον γνωρίσω ήμουν αναγνώστρια των ποιημάτων του, είχα το Νεκροτομείο του – πλάι μου στο κρεβάτι: ένα φρικώδες καλλιτεχνικό θαύμα, μια θανατερή ονειροφαντασιά που παίρνει σχήμα. Οδύνες βαθιές που σχίζουν τα λαρύγγια και βουβαίνονται, κοιμητήρια που μεταμφιέζονται σε σανατόρια και αναφύονται εμπρός στις κλίνες του πάμπλουτου πόνου. Εγκυμονούσες που από τους μακρινούς του θαλάμους ολολύζουν ως το πέρας του κόσμου [...] Κάθε του στίχος είναι ένα δήγμα λεοπάρδαλης, ένα άλμα αγριμιού. Πέννα του είναι το κόκκαλο με το οποίο ανασταίνει την λέξη» ΕΛΖΕ ΛΑΣΚΕΡ-ΣΥΛΕΡ

«Η νοσταλγία του Μπεν είναι ασίγαστη, η δίψα του για τις μεγάλες τραγικές εποχές της ανθρωπότητας, που ήταν τόσο μακριά από την ιδέα της προόδου [...] Όποιος έτσι μιλά, στέκει απομονωμένος. Αφήνει την φωνή του να ηχεί, όμως δεν προσδοκά πλέον απάντηση. Ό,τι απομένει είναι η πικρία, η μοναξιά, το μίσος. Όμως το μίσος ενός τέτοιου μοναξιασμένου ανθρώπου είναι θετικότερο, γονιμότερο, ισχυρότερο από τις δικές μας φιλοφροσύνες, τις πάντα πρόθυμες να συμβιβαστούν». ΚΛΑΟΥΣ ΜΑΝ


«Σχεδόν κανείς άλλος γερμανόφωνος ποιητής του 20ου αιώνα δεν παραμένει τόσο παρών στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού» ΜΑΡΣΕΛ ΡΑΪΧ-ΡΑΝΙΤΣΚΙ

Σημείωμα του εκδότη:
Ποιον θεωρούν οι Γερμανοί σημαντικότερο ποιητή τους για τον 20ό αιώνα; Τον Μπρεχτ, τον Ρίλκε ή μήπως τον Τσελάν; Κι όμως, σε έρευνα μεταξύ των γνωστότερων ποιητών και κριτικών της Γερμανίας, ο Γκόττφρηντ Μπεν αναδείχθηκε πρώτος στην προτίμηση του κοινού με μεγάλη μάλιστα διαφορά από τον δεύτερο.

Με χαρά σάς παρουσιάζουμε την πρώτη ανθολογία ποιημάτων του Γκόττφρηντ Μπεν στα ελληνικά, στην εξαιρετική μετάφραση, εισαγωγή και επίμετρο του Κώστα Κουτσουρέλη.

Απολαύστε υψηλή ποίηση, γραμμένη από το 1912 έως το 1956.

Διαβάστε παρακάτω δύο ποιήματα του σπουδαίου Γερμανού ποιητή, γραμμένα σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του.

ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ

Από τόσες μορφές πορευτήκαμε,
το Εγώ, το Εμείς, το Εσύ,
κι όμως, μέσα σ’ αυτές ξοδευτήκαμε
πάντα το ίδιο ρωτώντας: προς τι;

Τι μωρές, τι παιδιάστικες λέξεις.
Πώς το μάτι σου τώρα το βλέπει
ότι υπάρχει ένα μόνο: ν’ αντέξεις
– και εξάρσεις και εξάψεις και έξεις –
το δικό σου, αναπότρεπτο: πρέπει.

Ρόδα, χιόνια, πελάγη ανείπωτα,
όσα θάλλουν, μαδούν στο κενό,
δύο πράγματα υπάρχουν: το τίποτα
και το σημαδεμένο Εγώ.

ΕΞΠΡΕΣΣΙΟΝΙΣΤΗΣ!

Κέρμα δεν θα σου κόψει η Γερμανία
όπως παλιά η Ελλάδα στη Σαπφώ.
Εδώ τό ’χουν για έσχατη προδοσία
που δεν σου κόψαν κιόλας τον λαιμό.