BOOK REVIEW: Η ΜΕΘΟΔΟΣ 15/33, ΤΗΣ Shannon Kirk, ΑΠΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο με είχε ιντριγκάρει ολόκληρο το σετάκι εξώφυλλο-τίτλος-περίληψη κι έσπευσα να το αγοράσω. Η αλήθεια είναι ότι έμεινε στο ράφι να σκονίζεται περί την μια 2ετία. Στο μεταξύ είχα διαβάσει απόψεις κι απόψεις. Άλλοι έλεγαν τα καλύτερα κι άλλοι τα χειρότερα. Εν τέλει, όταν αποφάσισα να το διαβάσω επιτέλους, η άποψη μου καταστάλαξε κάπου στην μέση και προς τα κάτω... Δεν ήταν πολύ κακό αλλά δεν είναι κι από τα βιβλία που θα θυμάμαι για το υπόλοιπο της ζωής μου. Βασικά, ήδη τείνω να το ξεχάσω...

Η ιστορία αρχικά είναι έξυπνη κι ασυνήθιστη. Μια δεκαεξάχρονη κι έγκυος (!!!) κοπελίτσα πέφτει θύμα απαγωγής. Κι ενώ όλοι θα περίμεναν να υποταχθεί στην μοίρα της και να μείνει να περιμένει όσα αυτή της επιφυλάσσει, η νεαρή αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και ξεμπερδεύει μια και καλή από αυτή την... απαγωγή. Η ροή είναι γρήγορη κι αβίαστη, μέχρι και τα μισά περίπου της διαδρομής. Διαβάζεις άνετα, χωρίς να σε κουράζει ή να το βαριέσαι. Από αυτό το σημείο και μετά, η συγγραφέας μπαίνει σε διάφορα σούρτα-φέρτα, στο παρελθόν και πίσω στο παρόν, σε περιγραφές χωρίς νόημα και λόγο ύπαρξης και γενικότερα, πολύ μπίρι-μπίρι ανούσιο. 

Ότι αγωνία και περιπέτεια περιέχει το βιβλίο, περιλαμβάνεται στο πρώτο του μισό. Από κει κι έπειτα, χάθηκε ο δρόμος, χάθηκε κι ο στόχος. 

Όσον αφορά την ηρωίδα, η συγγραφέας της έδωσε υπόσταση αντί-ήρωα/σούπερ-ήρωα, με χαρακτηριστικά που θα ταίριαζαν στους X-Men. Έξυπνη, χαρισματική, πολυμήχανη (my middle name is MacGyver), υπολογιστική, πονηρή, με ψυχραιμία, τσαγανό και μεθοδικότητα, που δεν ταιριάζει στην ηλικία και την "κατάστασή" της, καταφέρνει κι ανατρέπει την κατάσταση και την φέρνει εκεί που θέλει εκείνη. Το κορίτσι αυτό δεν είναι πραγματικό. Δεν το νιώθεις πραγματικό και δεν σε πείθει. 

Ούσα δικηγόρος, η Shannon Kirk είχε πολύ υλικό για να δουλέψει μέσα από τις αίθουσες των δικαστηρίων. Γι' αυτό κι οι σκηνές στα δικαστήρια είναι αυτές που αξίζουν περισσότερο σε όλο το βιβλίο. Ωστόσο, όλες αυτές οι δικονομικές λεπτομέρειες, οι όροι, οι νόμοι και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, δεν είχαν να προσδώσουν τίποτα παραπάνω στην ιστορία, παρά μόνο να ρίξουν "στάχτη στα μάτια" του αναγνώστη. 

Δεν ξέρω εάν η Kirk είχε ως σκοπό να περάσει θετικά μηνύματα προς τις αναγνώστριές της. Αν ήταν αυτός ο σκοπός, ίσως και να τον πέτυχε. Αν όμως ο σκοπός ήταν να γράψει ένα αστυνομικό/δικαστικό θρίλερ, με στοιχεία περιπέτειας, τότε μάλλον δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Το αποτέλεσμα που λάβαμε δεν έχει ταυτότητα και δεν κατηγοριοποιείται. Κι αυτό δεν θα ήταν αρνητικό εάν το βιβλίο έπειθε. Το γεγονός όμως ότι δεν πείθει, αυτομάτως το κατεβάζει πολλά επίπεδα χαμηλότερα. 

Καλές αναγνώσεις!

Διάβασε περισσότερα ή αγόρασε το βιβλίο εδώ!