Book Review: ΧΕΡΙΑ ΜΙΚΡΑ, του ANDRES BARBA, από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Ένα βιβλιαράκι μια σταλιά σε όγκο αλλά τεράστιο σε αξία! Οι μόλις 120 σελίδες του διαβάζονται μονορούφι, σε μια δυο ωρίτσες το πολύ. Η ιστορία πραγματεύεται την απώλεια και είναι αποτρόπαια αληθινή. Μιλάει για την ωμή πραγματικότητα και το ζοφερό χωροχρόνο, στον οποίο κινούνται τα παιδιά που ζουν και μεγαλώνουν στα ιδρύματα. 

Μέσα από τις αράδες του βιβλίου του, με τίτλο "Χέρια μικρά" ο Barba μας γνωρίζει έναν κόσμο οδύνης, μοναξιάς, ζήλιας, απώλειας και βαναυσότητας. Κι από την αρχή καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν θα πάει καλά στη συνέχεια.

Εν συντομία, η υπόθεση έχει ως εξής: Μια μικρή κοπελίτσα, η Μαρίνα μένει μόνη κι έρημη στον κόσμο, αφού ένα τραγικό τροχαίο της κλέβει βίαια και τους δυο της γονείς. Η Μαρίνα με τον κόσμο της να έχει καταρρεύσει από το ένα λεπτό στο άλλο, καταλήγει σε ορφανοτροφείο, όπου είναι εμφανής η διαφορετικότητα της από τις υπόλοιπες τροφίμους του ιδρύματος. Δεν είναι μόνο η αντιαισθητική ουλή, που φέρει στο μπράτσο της, που την διαφοροποιεί. Είναι η ψυχοσύνθεση, η προσωπικότητα και το ταμπεραμέντο της Μαρίνας. Τα υπόλοιπα κορίτσια την βλέπουν σαν "αξιοθέατο", σαν γυαλιστερό πετράδι και επιθυμούν διακαώς την επικοινωνία μαζί της. Την επαφή. Και η Μαρίνα τους δίνει την ευκαιρία να την πλησιάσουν, μέσα από ένα τρομακτικό παιχνίδι με κούκλες που επινοεί και που παίζουν κάθε βράδυ.   

Η ιστορία ξετυλίγεται αρχικά μέσα από τα μάτια της Μαρίνας και στη συνέχεια μέσα από

αυτά των υπολοίπων κοριτσιών. Όλα όσα περιγράφονται είναι απείρως σοκαριστικά και αποτρόπαια, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη του την ηλικία στην οποία βρίσκονται τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν. Θεωρώ ότι ο Barba έχει κάνει εξαίρετη δουλειά στο θέμα του στησίματος του σκηνικού και των χαρακτήρων. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα ολιγοσέλιδο κείμενο, όπου το να καταφέρει να δώσει επακριβώς αυτό που θέλει ο συγγραφέας, αποτελεί σχεδόν Ηράκλειο άθλο. 

Κι εδώ ακριβώς είναι που μου τα χάλασε λιγάκι. Αν και το μυθιστόρημα μιλά για παιδιά κι είναι τα παιδιά αυτά που βρίσκονται στο προσκήνιο, αισθάνθηκα ότι δεν κατόρθωσε ο συγγραφέας να φέρει στην επιφάνεια το 100% της προσωπικότητάς τους και πως τελικά, η δική του προσωπικότητα παρείσφρησε ύπουλα ανάμεσα στις λέξεις του βιβλίου, δίνοντας τους φωνή δική του. Τη φωνή του ενηλίκου. Είναι η προσωπική μου αίσθηση αυτή, το τονίζω, ήταν όμως το κομμάτι που εμένα μου αφαίρεσε την εκτόνωση του τέλους. Την ανακούφιση. Και το μόνο αρνητικό στοιχείο που βρήκα εγώ στο βιβλίο. Αν όμως μου δινόταν η ευκαιρία να το ξαναδιαβάσω για πρώτη φορά, θα το έκανα ευχαρίστως. Ακόμα κι αν με απογοήτευσε ελαφρώς (ελαφρώς μόνο) στο τέλος.

Κλείνοντας, θέλω να πω ένα τεράστιο μπράβο στην μεταφράστρια κυρία Βασιλική Κνήτου, για την υπέροχη δουλειά που έχει κάνει. Νομίζω ότι αυτή ήταν μια από τις καλύτερες μεταφράσεις που έχω διαβάσει! 

Καλές αναγνώσεις!

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ. 

Σημείωση: Η άποψη αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλιοφιλικό blog "Βιβλιοσημεία".