Book Review: ΥΠΟΤΡΟΠΗ, των MICHAEL TSOKOS και WOLF-ULRICH SCHULER

(Της Γιώτας Βασιλειου)

Μετά το εξαιρετικό «Μαθήματα Νεκροψίας», που ήταν η πρώτη συγγραφική του προσπάθεια, σε συνεργασία με τον Sebastian Fitzek, o Michael Tsokos μας χτυπά την πόρτα για δεύτερη φορά, μ’ ένα ιατροδικαστικό θρίλερ, σε συνεργασία με το Wolf-Ulrich Schuler αυτή τη φορά.

Τι είναι λοιπόν η «Υποτροπή»; Πρόκειται για ένα έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο εστιάζει κυρίως στη δουλειά του παθολογοανατόμου και γεμάτο με ιδιαίτερα αναλυτικές και γλαφυρές περιγραφές στις ιατροδικαστικές σκηνές. Για την ακρίβεια, οι ιατροδικαστικές λεπτομέρειες ήταν «όλα τα λεφτά»!!! Βασισμένες σε υπαρκτές καταστάσεις, οι σκηνές αυτές απορροφούν τον αναγνώστη και τον συνεπαίρνουν. Όσοι αρέσκονται να βλέπουν ταινίες και σειρές τύπου CSI, νομίζω θα το απολαύσουν στο έπακρο. Διαθέτει δράση και γρήγορη ταχύτητα, με σκηνές που εναλλάσσονται κινηματογραφικά. Οι περιγραφές κι η αφήγηση είναι τόσο όσο χρειάζεται ώστε να εξυπηρετηθεί η πλοκή, χωρίς να πολυκουράσουν το θέμα.

Μου άρεσε πολύ η εκκίνηση της ιστορίας, που ουσιαστικά είναι το τέλος του βιβλίου. Τα κεφάλαια επίσης που είναι μικρούτσικα, κάποια κυριολεκτικά «σφηνάκια» των μερικών αράδων, σαν «συννεφάκια σκέψης» των πρωταγωνιστών.  Ομαλή εξέλιξη με ανοδική πορεία αν και το τέλος, όπως λέω και παρακάτω, θα μου άρεσε να έχει λίγο περισσότερη αγωνία. Να μου «σηκωθεί η τρίχα» βρε παιδί μου… Τέλος, οι χαρακτήρες του έργου ήταν πολύ όμορφα σκιαγραφημένοι, με το βάθος και την πολυπλοκότητα ενός αληθινού ατόμου. Ωστόσο να προσθέσω, πως θεωρώ ότι εξιδανίκευσαν τον ιατροδικαστή. Βασικά, ένας εναλλακτικός τίτλος του βιβλίου, θα μπορούσε να ήταν «Ο Ιατροδικαστής».

Αν καταλόγισα κάποια αρνητικά στοιχεία στην «Υποτροπή» αυτά είναι τα ακόλουθα:

• Έλλειψη της απόκοσμης ατμόσφαιρας, τη θολούρα που αφήνει πίσω του ο Θάνατος.
• Ο δολοφόνος, για μένα τουλάχιστον, ήταν προφανέστατος από την πρώτη στιγμή, παρόλο που υπήρχαν κι άλλοι υποψήφιοι. Αυτό σημαίνει ότι δεν έκανε το αναμενόμενο «μπαμ» η αποκάλυψη. Γενικότερα δεν έχει τις ανατροπές που αναζητά μια λάτρης των θρίλερ
• Το δεύτερο μέρος της ιστορίας έκανε μια μικρή «κοιλιά» σε σχέση με το πρώτο και το τρίτο, τα οποία είχαν περισσότερο νεύρο κι ένταση
• Η γραφή των δυο συνεργατών είναι ελαφρώς ασύμβατη. Η επιρροή του Σούλερ δε στο κείμενο, ο οποίος είναι και δημοσιογράφος στην ιδιότητα,  είναι εμφανής. Πιο διεκπεραιωτικός, πιο επίπεδος λόγος, γραφή πιο τετράγωνη και πιο συμπαγής. Του λείπει θεωρώ, η λογοτεχνικότητα.
• Λαθάκια επιμέλειας ή/και μετάφρασης εδώ κι εκεί που δηλώνουν μεν απροσεξία αλλά δεν αφαιρούν από το νόημα ή την αξία του έργου.

Όμως, όπως έχω πει αρκετές φορές και σε φίλους σε σχετικές συζητήσεις μας, από τότε που άρχισα να ασχολούμαι εντατικά με τη συγγραφή απόψεων για τα βιβλία που με ενδιαφέρουν, έχω γίνει ιδιαίτερα απαιτητική και αναψηλαφίζω τα πάντα, προκειμένου να μπορέσω να γράψω μια εμπεριστατωμένη κι όσο το δυνατόν αμερόληπτη άποψη. Βέβαια και μόνο που είναι προσωπική άποψη, θα μου πει κάποιος και θα έχει δίκιο, δεν είναι αμερόληπτη. Αυτό όμως είναι «άλλου παπά ευαγγέλιο». Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι, ότι παρόλα τα «ελαττώματα» που μπορεί να βρει κάποιος στην «Υποτροπή», δεν παύει να είναι ένα αξιόλογο βιβλίο, με ενδιαφέρον θέμα και ιντριγκαδόρικες σκηνές, το οποίο απόλαυσα, ιδίως από τη στιγμή που άφησα πίσω μου τις συγκρίσεις με τα «Μαθήματα Νεκροψίας». Και σε σχέση με αυτό, θα ήθελα να πω ότι, όλοι εμείς οι φανατικοί του Σεμπάστιαν Φίτσεκ, βλέποντας το όνομα του Michael Tsokos στο εξώφυλλο του βιβλίου, αυτομάτως φέραμε στο νου μας το εξαιρετικό θρίλερ «Μαθήματα νεκροψίας», όπου η χημεία μεταξύ των δύο συγγραφέων ήταν αναμφίβολη. Ωστόσο, όπως έχει αποδείξει πολλές φορές η ιστορία είναι λάθος να συγκρίνεις πράγματα ανόμοια, γιατί στο τέλος εσύ θα απογοητευτείς. Αυτό έπαθα λοιπόν κι εγώ με το νέο θρίλερ των Tsokos και Schuler. Απογοητεύτηκα. Αρχικά!  Όχι γιατί ήταν κακό αλλά γιατί περίμενα ότι θα διαβάσω κάτι εφάμιλλο με τα «Μαθήματα». Κι ήταν άδικο για το βιβλίο, γιατί εν τέλει, δεν είναι καθόλου κακό. Απλά η χημεία που αναζητούσα δεν υπήρχε μεταξύ των δυο δημιουργών της «Υποτροπής».

Ολοκληρώνοντας την άποψή μου θέλω να πω ότι, πιστεύω ακράδαντα πως αν ο Tsokos αποφασίσει να κάνει το «άλμα πίστης» στη συγγραφή μόνος του, χωρίς κάποιο ταίρι, θα δούμε σπουδαία πράγματα από πλευράς του. Θα ξεδιπλώσει αυτούσιο το ταλέντο του και θα τον γνωρίσουμε καλύτερα. Είναι σίγουρο ότι «το έχει» και το έχει ήδη αποδείξει και μάλιστα εις διπλούν. Θα περιμένω με αγωνία το Paul Herzfeld Νο2.

Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.