Book Review: ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΟΡΝΤΕΟΝ, της ΜΑΡΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, εκδόσεις ΠΗΓΗ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Μετά από τα τόσα αστυνομικά που διαβάζω κάθε μήνα, αναζητώ κάτι πιο εγκεφαλικό, κάτι που να ξυπνήσει το συναίσθημα μέσα μου και να με αφυπνίσει. Αυτό που αναζητώ το βρήκα στο «Σπασμένο ακορντεόν» της Μαρίας Γεωργίου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Πρόκειται για μια πολύ δυνατή ιστορία, η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και για σε μια χρονική περίοδο, για την οποία οι Νεοέλληνες δε γνωρίζουμε και πολλά.

Πρόκειται για μια πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία, ενός ατίθασου αγοριού με μεγάλα όνειρα και λαμπρούς στόχους. Η ιστορία είναι τοποθετημένη στην Σκάλα (Λάρνακα), την περίοδο όπου  η Κύπρος παλεύει «με νύχια και με δόντια» να ξεφύγει από την αγγλική κατοχή και να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα. Πραγματικά, είναι τρομερά ενδιαφέροντα τα ιστορικά στοιχεία που μας δίνει μέσα από το βιβλίο της η κυρία Γεωργίου. Φαίνεται ότι έχει πραγματοποιήσει ενδελεχή έρευνα και μελέτη, κάτι που πάντα το εκτιμώ δεόντως, όταν το συναντώ. 

Μέσα από την ιστορία γνωρίζουμε το Γιαννάκη, έναν πιτσιρικά, ο οποίος μέσα στα ζοφερά χρόνια που ζει, παίζει το ακορντεόν του, ερωτεύεται, δουλεύει σκληρά και προχωράει τη ζωή του, όπως μόνο ένας άνθρωπος που «βράζει το αίμα του», γνωρίζει. Παράλληλα, παρακολουθούμε τη ζωή ολόκληρης της οικογένειας μα και των γειτόνων τους, που ζουν σε μια κοινή αυλή. Μια μικρή κοινότητα, μια οικογένεια που θα μπορούσε να είναι η δική μου ή η δική σου. Ζωές που πάνε παράλληλα ή διασταυρώνονται με αυτή του Γιαννάκη, που είναι και το βασικό πρόσωπο της ιστορίας.

Δίνει μαθήματα λυρικής γραφής, η κυρία Γεωργίου, μέσα από το συγγραφικό της ντεμπούτο. Ο λόγος της ρέει αβίαστα, οι σκηνές εναλλάσσονται αρμονικά και η ιστορία προχωράει από μόνη της. Σε τραβάει το βιβλίο να πας όλο και πιο κάτω. Οι περιγραφές της δε, είναι γοητευτικές. Στις μόλις 300 σελίδες του βιβλίου της, η συγγραφέας μαγεύει τον αναγνώστη με τις εικόνες που δημιουργεί η πένα της. Όχι μόνο για τον τόπο που περιγράφει τον τόπο και τους ανθρώπους αλλά και για τις μικρές, καθημερινές στιγμές, της ζωής των ηρώων. Με ένα μοναδικό τρόπο, μιλάει για την αγάπη, τον έρωτα και τη λαχτάρα, τη φτώχεια και την πείνα, την ανάγκη για απελευθέρωση, με όλες της έννοιες της λέξεις. Θα τολμήσω να πω ότι βγάζει μια πιο προσωπική χροιά, το βιβλίο. Μια βιωματική αίσθηση, της προσωπικής εμπειρίας. 

Ολοκληρώνοντας την άποψή μου, θα ήθελα να αναφερθώ στο μοναδικό μειονέκτημα που συνάντησα στο «Σπασμένο ακορντεόν» κι αυτό δεν είναι άλλο από τους κυπριακούς ιδιωματισμούς που συναντάμε σε κάθε σχεδόν σελίδα. Ευτυχώς όμως, στο πρώτο μισό, η επεξήγησή τους υπάρχει στο τέλος της σελίδας σε μορφή υποσημείωσης και όχι στο τέλος του βιβλίου, όπως συνηθίζεται κάποιες φορές. Ωστόσο, όσο προχωρά η ιστορία, η κυπριακή διάλεκτος έρχεται και «μονιμοποιείται» μέσα στο κείμενο. Και ναι μεν, αυτό προσδίδει ρεαλισμό, ωστόσο, προσωπικά με ξένισε, τουλάχιστον στην αρχή, γιατί σιγά-σιγά, με την ανάγνωση, έπαψα να το προσέχω.

Το «Σπασμένο ακορντεόν» είναι ένα δυνατό ιστορικό μυθιστόρημα, με αληθοφανή ιστορία και μηνύματα που ταξιδεύουν στο χρόνο, από μια νέα συγγραφέα που αξίζει να την γνωρίσουμε. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.